ในเรือนหลักต่งเอ้อซื่อกำลังตั้งใจแสดงฝีมือในงานเลี้ยงครั้งนี้ให้ดีที่สุด
หลังนางออกมาจากวังและได้เห็นหมัวมัวผู้ดูแลทั้งสี่ ไม่ว่าต่งเอ้อซื่อจะโง่เขลาเพียงใดนางก็รู้ว่าอำนาจของตนเองกำลังถูกริดรอนไปแล้วครึ่งหนึ่ง
อิ่นหมัวมัวและตงกูกูรู้ว่าองค์ชายกำลัง้าเอาชนะพระชายาดังนั้นจึงไม่อาจพูดสิ่งใดได้อีกั้แ่ที่เห็นองค์ชายลงโทษจ้าวเจียซื่ออย่างไร้เหตุผลก่อนหน้านี้พวกนางรู้ในทันทีว่าองค์ชายจะต้องชำระบัญชีกับพระชายาในไม่ช้าก็เร็ว
แต่รอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นองค์ชายมีท่าทีใดๆพวกนางยังคิดว่าองค์ชายอาจจะ้าไว้หน้าพระชายา จึงปล่อยให้เื่ผ่านไปเฉยๆไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะรออยู่ตรงนี้!
หมัวมัวทั้งสี่ดูเหมือนจะช่วยเหลือพระชายาดูแลเรือนหลัง แต่แท้จริงแล้วกลับแย่งชิงอำนาจและลดความเข้มแข็งในการปกครองเรือนหลังของพระชายาลงอาศัยเื่นี้เพียงเื่เดียวก็คงไม่ใช่เื่ง่ายที่พระชายาจะสามารถควบคุมทุกอย่างในเรือนหลังได้เหมือนในอดีต
น่าเสียดายที่แม้ว่าอิ่นหมัวมัวและตงกูกูจะมองเห็นเจตนาที่แท้จริงของอิ้นถังอย่างชัดเจนแต่พวกนางก็ไม่สามารถพูดมันออกมาได้คนอื่นอาจไม่รู้ว่าต่งเอ้อซื่อคิดอย่างไรกับอิ้นถังแต่พวกนางที่รับใช้ใกล้ชิดจะไม่รู้ได้อย่างไรเมื่อเห็นว่าต่งเอ้อซื่อมุ่งมั่นที่จะแสดงให้ฝีมือการจัดการที่ดีเพื่อพิสูจน์ตัวเองพวกนางไม่เพียงไม่ลำบากใจ กลับกันยิ่งช่วยทำงานอย่างสุดความสามารถเพราะหวังว่าอิ้นถังจะเห็นความพยายามของต่งเอ้อซื่อและยุติเื่ทั้งหมด
ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มขึ้น บรรดาองค์ชายทั้งหมดที่สามารถมาได้ยกเว้นรัชทายาทองค์ชายใหญ่และองค์ชายที่ยังเยาว์ไม่สามารถออกจากวังได้ต่างมาร่วมงานกันทั้งหมดพร้อมกับตัวแทนของตระกูลกัวลั่วหลัวและตระกูลต่งเอ้อจึงทำให้บรรยากาศงานเลี้ยงครึกครื้นมีชีวิตชีวามาก
เดิมทีอิ้นซื่อ้าใช้โอกาสนี้ลบล้างความแค้นแต่อิ้นถังไม่มีท่าที้าประนีประนอมด้วยเลยยิ่งไปกว่านั้นยังมีอิ้นเอ๋อคอยพูดจาหยอกล้ออยู่ข้างๆทำให้เขาหงุดหงิดรำคาญอีกฝ่าย หลายครั้งที่อิ้นซื่อได้โอกาสพูดแต่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกแทรกไปเสียก่อนทำให้อิ้นซื่อรู้สึกผิดหวังอย่างอธิบายไม่ถูก
อิ้นซื่อ องค์ชายแปดผู้มีความเฉลียวฉลาดเป็ที่นิยมชมชอบยิ่งนักเมื่อพิจารณาจากภูมิหลังต่ำต้อยกว่าองค์ชายคนอื่นๆเขาคือผู้ที่มีชื่อเสียงในแง่ดีมากที่สุดทั้งที่เขาไม่ได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลมารดาของตนเองเลยแม้แต่น้อย แต่คนอื่นๆที่มีตระกูลมารดาหนุนหลังกลับยังไม่สามารถสร้างชื่อที่ดีได้เท่ากับองค์ชายแปดด้วยซ้ำเป็ไปได้หรือว่าทุกคนโง่เขลากว่าอิ้นซื่อทั้งหมด
นั่นไม่จริงเลย เป็เพราะเขาบากบั่นกว่าผู้อื่นเท่านั้นเอง
อิ้นถังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายทุกคนไปทั่วทุกที่ไม่เปิดโอกาสให้อิ้นซื่อได้เอ่ยปากแม้แต่น้อย
ภายนอกอิ้นถังดูเป็คนว่าง่ายและใจดี แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้โง่กว่าคนอื่นเขาเพียงชอบเก็บงำความสามารถของตัวเองเท่านั้นก่อนหน้านี้เขาเคียงข้างอิ้นซื่อเพราะความภักดีต่อพี่น้องแม้ว่าบางครั้งจะมีสิ่งที่เขาไม่เห็นด้วย แต่เขาก็ไม่พูดออกมาเพราะเมื่อใดก็ตามที่เขามีข้อโต้แย้งพี่แปดก็จะพยายามมองข้ามคำพูดของเขาเสมอ ทำให้เขาไม่อาจพูดสิ่งที่คิดออกมาได้ ดังนั้นสิ่งที่เขากำลังตอบสนององค์ชายแปดอยู่ก็เป็เพียงตาต่อตาฟันต่อฟันเท่านั้นเอง
ผู้คนต่างพูดกันว่าพวกเขาสามคนเติบโตมาด้วยกัน แต่ความจริงแล้วเหล่าองค์ชายในวังหลังไม่ว่าผู้ใดก็เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็กถึงแม้ว่าอายุจะห่างกันมาก แต่ก็ยังต้องอยู่ร่วมกันทุกวันอาศัยเพียงไมตรีที่มีต่อกันยามเยาว์เพียงอย่างเดียวไม่อาจเหนี่ยวรั้งอะไรไว้ได้เลยจริงๆอีกอย่างอิ้นเอ๋อก็รู้ว่าที่อิ้นซื่อเพียรเอาอกเอาใจพี่เก้าเป็เพราะว่าเห็นแก่อำนาจของสกุลมารดาของพี่เก้าที่อยู่เื้ัเขานั่นเอง
บางเื่ เมื่อแหวกม่านที่บดบังสายตาออกไปแล้วก็ไม่เหลือสิ่งใดให้เห็นอีกยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ไม่ได้้าบัลลังก์อยู่แล้วและไม่อาจขัดขวางผู้อื่นที่้าได้แต่ไม่ว่าอย่างไรการถูกมองว่าโง่งมก็ไม่ใช่เื่ดี
อิ้นถังดื่มสุราได้ แต่เขาไม่อาจต้านทานการคารวะสุราจากผู้อื่นดังนั้นจึงตั้งใจปลีกตัวออกมากลางคัน ทว่าอิ้นซื่อกลับมาขวางทางไว้ อิ้นถังไม่อาจหลีกเลี่ยงได้จึงอดไม่ได้ที่จะกระตุกปากเป็นรอยยิ้มเสียดสีพลางเอ่ยว่า"พี่แปดสุราเลี้ยงกันอยู่ที่เรือนหลัก เหตุใดท่านจึงวิ่งมาที่เรือนหลังได้เล่า”"น้องเก้า ข้ารู้ว่าเ้ายังคงโกรธข้าอยู่แต่เ้ากลับไม่ให้โอกาสข้าได้อธิบายสักนิด!" อิ้นซื่อคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเื่เพียงเื่เดียวจะทำให้อิ้นถังตีตัวออกหากได้เช่นนี้
เขาเห็นองค์รัชทายาทพยายามเข้าหาอิ้นถังบ่อยครั้งอิ้นซื่อจึงวางแผนใช้วิธีนี้เพื่อเพิ่มความบาดหมางระหว่างอิ้นถังและองค์รัชทายาทด้วยกลัวว่าอิ้นถังจะหันไปเข้าข้างฝ่ายนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าแผนจะไม่สำเร็จกลับทำให้อิ้นถังจากไป เรียกได้ว่าเป็การทุ่มหินใส่เท้าตัวเอง[1]ก็ไม่ผิด
“พี่แปดหมายถึงอะไรกัน ก่อนหน้านี้ข้าบอกไปแล้วว่าคนเราไม่มีใครที่จะสามารถโง่อยู่ได้ตลอดกาลหรอก”
“ไม่ น้องเก้า...”
อิ้นถังยกมือขึ้นเพื่อหยุดอิ้นซื่อไม่ให้เขาพูดไปมากกว่านี้ คำว่าทรยศนั้นเป็สิ่งที่หากได้เกิดขึ้นมาครั้งหนึ่งแล้วย่อมมีครั้งต่อไปได้เสมอ แทนที่จะถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่ามิสู้ถอยห่างออกมาดีกว่าจะได้ไม่ต้องเสียความสัมพันธ์พี่น้องที่ยังคงเหลือไปในที่สุด
“พี่แปด บางเื่ไม่จำเป็ต้องพูดให้ชัดเจนนักแค่รู้กันอยู่ในใจก็พอแล้วการยืดเยื้อต่อไปก็แค่สร้างปัญหาให้กับพวกเราทั้งสองเท่านั้น”
อิ้นซื่อได้แต่มองดูอิ้นถังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองหัวใจของเขาพลันเย็นะเื เขาคิดว่าเื่นี้เพียงอธิบายให้ชัดเจนก็พอแล้วแต่กลับไม่คิดเลยว่าอิ้นถังจะไม่ฟังแม้แต่คำอธิบายของเขา
นอกจากอิ้นซื่อที่รู้สึกหดหู่ใจแล้ว พี่น้องคนอื่นๆต่างก็เพลิดเพลินเจริญใจอย่างยิ่ง ถือได้ว่างานเลี้ยงนี้ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
ต่งเอ้อซื่ออยู่ที่เรือนหลัง ต้อนรับบรรดาพระชายาขององค์ชายทั้งหลาย นางจะตั้งใจและกระตือรือร้นต้อนรับแเื่อย่างดีมากเพียงใดแต่น่าเสียดายที่อิ้นถังไม่ได้มาเห็น จะทำดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่มีความสุขของต่งเอ้อซื่อ กัวลั่วหลัวซื่อชายาเอกขององค์ชายแปดก็คิดถึงข่าวลือจากภายนอกและอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย "ดูความสามารถของเ้า เพียงแค่อนุคนเดียวก็ทำให้เ้าเป็ได้ถึงขนาดนี้หากนางทำให้เ้าไม่มีความสุข เ้าก็ลงมือจัดการนางเสียเลยสิ”
ต่งเอ้อซื่อยิ้มฝืดเฝื่อน ในใจของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า "พี่สะใภ้แปดก็พูดง่ายใช่ว่าทุกคนจะมีคนปกป้องเหมือนอย่างที่ท่านมีพี่แปดนะเ้าคะ”
“ข้าไม่คิดว่าสามีข้าผิดแปลกอันใดเป็เพราะพวกเ้านั่นล่ะที่เอาใจเขาจนเสียคน”
พระชายาทั้งหมดมองไปที่กัวลั่วหลัวซื่อซึ่งมีท่าทีหยิ่งผยองด้วยดวงตาแฝงรอยเหยียดหยามกัวลั่วหลัวซื่อดูภายนอกเป็คนฉลาดแต่ภายในกลับโง่เขลาอย่างยิ่งองค์ชายแปดจะเหมือนองค์ชายคนอื่นได้อย่างไรกันและอย่ามองเพียงว่าองค์ชายแปดดีกับนางมากเท่าใด หากนางหลงระเริงจนเกินไป แม้ว่าองค์ชายแปดจะไม่ลงมือแต่ฮ่องเต้ยังจะทนนางไปเพื่ออันใดอีก
หว่านซีไม่กังวลในเื่เรือนหลัก แต่ให้ความสำคัญกับเื่ที่เกิดขึ้นในเรือนของต่งเอ้อซื่อมากกว่าหลังจากได้ยินคำพูดของพระชายาองค์ชายแปดหว่านซีก็รู้สึกก็รู้สึกขบขันขึ้นมาทันที พระชายาองค์ชายแปดก็ยังคงเป็พระชายาขององค์ชายแปดแม้ว่านางจะมาเยือนเรือนของพระชายาองค์ชายเก้า แต่ก็ยังทำตัวเสมือนเป็เ้าของเรือนไม่ว่าอย่างไรก็เอาแต่ใจอยู่เช่นเดิม
ในวันนั้นอิ้นถังดื่มสุราจนเมา เขาตั้งใจจะไปหาหว่านซีที่เรือนชิงอี้แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงหลับไปอย่างไม่รู้ตัวที่เรือนหลักเหล่าสตรีในเรือนหลังไม่ได้รู้สึกอะไรต่างก็คิดว่านี่เป็สิ่งที่อิ้นถังทำเพื่อไว้หน้าต่งเอ้อซื่ออยู่แล้ว
ในใจของหว่านซีฉาบไปด้วยน้ำส้ม แต่นางก็รู้ว่าต่งเอ้อซื่อคือสตรีที่อิ้นถังแต่งงานด้วย เขาสามารถละเลยนางได้ชั่วขณะแต่เป็ไปไม่ได้ที่จะละเลยนางตลอดไป
วันรุ่งขึ้นเมื่ออิ้นถังตื่นขึ้นและเห็นต่งเอ้อซื่อนอนอยู่ข้างๆก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำเื่เมื่อวานไม่ได้เลยแม้สักนิด ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงเรียกหาและรอให้หลินชูจิ่วเข้ามาปรนนิบัติเขาตามปกติ
เห็นอิ้นถังตื่นขึ้นมาแล้ว ต่งเอ้อซื่อก็รีบลุกขึ้นมาปรนนิบัติเขาทันควันอิ้นถังเห็นดังนั้นก็ไม่ปฏิเสธแต่ในใจกลับรู้สึกสงสัยอยู่ครามครัน
หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว อิ้นถังก็ไปที่ห้องหนังสือหลังจากที่องค์ชายออกจากวังและมีจวนเป็ของตนเองพวกเขาก็ไม่จำเป็ต้องไปที่สำนักศึกษาเพื่อร่ำเรียนอีกและเพราะยังไม่ได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งใดอย่างเป็ทางการอิ้นถังจึงไม่มีสิ่งใดให้ทำมากนัก
หลินชูจิ่วมองดูใบหน้าไม่สู้ดีของผู้เป็นายก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อวานองค์ชายกำลังจะไปพักผ่อนที่ห้องหนังสือระหว่างนั้นก็เกิดเมาขึ้นมาและดื้อรั้นที่จะไปเรือนชิงอี้หลินชูจิ่วกำลังเอ่ยถึงหว่านซี แต่ใครจะรู้ว่าพระชายาจะรออยู่กลางทางทั้งองค์ชายก็เมาจนจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย จึงถูกพระชายาพาตัวไปในที่สุด
ในฐานะบ่าว เขาไม่กล้าแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นไม่ต้องพูดถึงการเริ่มต้นเอ่ยขึ้นมาก่อน
แม้ว่าเมื่อวานนี้อิ้นถังจะจำทุกอย่างไม่ได้แต่เขาก็ไม่โง่พอที่จะถึงขนาดหลับนอนกับภรรยาของตนเองแล้วยังตั้งคำถามอีกว่าเพราะเหตุใดดังนั้นเื่จึงผ่านไปอย่างคลุมเครือเช่นนี้เอง
เนื่องด้วยเป็วันแรกของการย้ายเข้าจวนใหม่แม้ไม่ใช่วันที่หนึ่งหรือวันที่สิบห้าของเดือนแต่บรรดาสตรีในจวนก็พากันมาคารวะเช้าพร้อมกันแม้แต่หว่านซีซึ่งกำลังตั้งครรภ์อยู่ก็ไม่เว้น
แม้ว่าเมื่อคืนนี้อิ้นถังจะอยู่ที่เรือนหลัก แต่หว่านซีก็ยังคงแต่งกายอย่างสวยสดงดงามยามไปคารวะเช้าแม้ว่านางจะไม่ได้แต่งหน้าแต่ความงามของนางก็มีล้นเหลือ
ทุกคนพากันคำนับ กระทั่งต่งเอ้อซื่ออนุญาตให้พวกนางนั่งลงสตรีทั้งหลายจึงพากันนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลังเนื่องจากเป็การย้ายเข้าจวนใหม่บรรยากาศใหม่ๆ ทำให้ทุกคนพลันกระตือรือร้นและมีรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า
การที่อิ้นถังซึ่งปกติโปรดปรานหว่านซีแต่เพียงผู้เดียวใช้เวลาค่ำคืนแรกในเรือนหลักไม่ว่าพระชายาจะใช้วิธีใดก็ตาม ตราบใดที่สามารถบรรลุเป้าหมายได้ไม่ว่าจะเป็ต่งเอ้อซื่อหรือคนอื่นๆต่างก็มองว่าเป็เื่ธรรมดา
หญิงสาวในเรือนหลังเห็นความปรารถนาของต่งเอ้อซื่อบรรลุแล้วไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกอิจฉาตรงกันข้าม พวกนางล้วนมีร่องรอยแห่งความสุขและความคาดหวังบนใบหน้าเมื่อสามารถทลายทางตันนั้นได้ ใครเล่าจะไม่อยากอาบลำแสงแห่งความสำเร็จนั้นบ้างพวกนางไม่หวังทะยานถึงท้องฟ้า เพียงขอโอกาสให้กำเนิดบุตรชายหรือบุตรสาวเพียงเท่านี้อนาคตก็จะมีที่พึ่งพาแล้ว
ต่งเอ้อซื่อเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ และมองไปยังสนมชายาที่อยู่ด้านล่างนางรู้ว่าสตรีเ่าั้กำลังคิดอะไรอยู่ แต่นางจะไม่ทำตัวเหมือนพี่สะใภ้ที่แสนดีที่สามารถเกลี้ยกล่อมองค์ชายไปที่เรือนของคนอื่นอย่างเด็ดขาด
“ข้าเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในตำหนักและมีหลายสิ่งหลายอย่างต้องจัดการใหม่ ถ้าพี่สาวน้องสาว้าอะไรก็สามารถถามอู๋หมัวมัวและหลิวหมัวมัวได้”ต่งเอ้อซื่อกระแอมเบาๆและอธิบายเื่ในเรือนหลัง แม้ว่าหมัวมัวผู้ดูแลทั้งสี่นั้นจะยึดอำนาจในการจัดการเรือนของนางไปแต่ต่งเอ้อซื่อก็จะไม่ยอมพลาดโอกาสในการได้ควบคุมไม่ว่าจะเป็เื่อะไรก็ตามไปอย่างแน่นอน
หว่านซีถือถ้วยชาไว้ในมือพลางลูบขอบถ้วยชาด้วยปลายนิ้วของตนและเฝ้าดูท่าทีอย่างสุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ[2]ของต่งเอ้อซื่ออย่างเงียบๆหว่านซีเข้าใจว่าต่งเอ้อซื่อ้าแสดงสถานะของภรรยาเอกแต่นางไม่ชอบท่าทางอวดเบ่งของอีกฝ่าย
"แน่นอนว่าสำหรับน้องสาวหวันเหยียนที่มีองค์ชายจัดการเื่บ่าวรับใช้ของเ้าเป็การส่วนตัวแล้วพระชายาอย่างข้าคงไม่ต้องจัดการอะไรมากนัก"คำพูดของต่งเอ้อซื่อเช่นนี้เป็เพียงการเอาชนะหว่านซีด้วยคำพูดและ้าเตือนนางว่าอย่าชะล่าใจจนเกินไป
หว่านซีเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ ดวงตาของคนส่วนใหญ่หันมาหานางทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบราวกับว่าพวกนางกำลัง้าให้หว่านซีเอ่ยสิ่งใดออกมา
"อ้อ องค์ชายเตรียมคนให้หม่อมฉันแล้วหรือหม่อมฉันเองไม่รู้เื่นี้เลยสักนิด แต่พระชายากลับรู้ทั้งหมดแล้วดูเหมือนว่าองค์ชายจะทรงโปรดปรานพระชายามากจริงๆนะเพคะ!" หว่านซีวางถ้วยชาในมือของนางลง พลางมองไปยังอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่แสร้งทำเป็ประหลาดใจ
อยากเป็ที่โปรดปราน แต่ก็ไม่อยากสร้างศัตรู จึงลากนางออกมาบังหน้าอย่างนั้นหรือ
สตรีทั้งหลายต่างมองใบหน้าหว่านซีสลับกับต่งเอ้อซื่ออย่างอดไม่ไหว แม้ว่าอนุหวันเหยียนจะเป็ที่โปรดปรานมากจริงๆแต่ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ในขณะที่ท่าทางของพระชายานั้นบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าไม่้าแบ่งปันความโปรดปรานให้กับผู้ใดเลย!
“จริงหรือ น้องหวันเหยียนเป็ที่โปรดปรานถึงเพียงนี้องค์ชายจะลืมเ้าได้อย่างไร เ้าไม่ต้องถ่อมตัวเกินไปหรอก!”ต่งเอ้อซื่อสูดหายใจลึกๆพยายามกดความรู้สึกขุ่นเคืองลงแล้วพูดด้วยท่าทางประหลาดใจ
หว่านซีไม่อยากเสียเวลาอ้อมค้อมกับต่งเอ้อซื่ออีก ทุกอย่างที่ทำนางเพียง้าให้คนเหล่านี้รู้สึกทุกข์ทรมานก็เท่านั้นบางครั้งใบมีดทื่อๆไม่อาจเฉือนเนื้อออกได้เร็วนักแต่ว่าสิ่งที่เ็ปยิ่งกว่าคือความทรมานที่ยืดเยื้อราวกับไม่มีวันจบนั้นเอง
“หม่อมฉันไม่ได้ถ่อมตัวอะไรเลยเพคะคนที่ถ่อมตัวก็คือพระชายามากกว่าคิดถึงว่าแม้แต่ตัวหม่อมฉันเองก็ไม่เคยหยั่งถึงพระทัยขององค์ชายได้ แต่พระชายากลับเป็ผู้รู้พระทัยขององค์ชายอย่างลึกซึ้งไม่น่าแปลกใจที่องค์ชายจะเข้าไปในเรือนของพระชายาทันทีที่เราย้ายจวน"หว่านซีเอ่ยจุดประกายความริษยาให้วาบขึ้นในดวงตาของสตรีทั้งหลายในนั้น
“เ้า...”ต่งเอ้อซื่อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธนางโยนถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะ ก่อนยกนิ้วสั่นๆ ชี้มาที่หว่านซี
หว่านซีมองไปที่ต่งเอ้อซื่อที่โกรธเกรี้ยวเพราะนางในที่สุดความคับข้องใจก็มลายหายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พระชายาต่งเอ้อซื่อบัญชีของเรายังไม่ได้ชำระกันเลยด้วยซ้ำ! คิดว่าข้าจะปล่อยให้เ้าทำท่าใจกว้างอย่างนี้ไปได้เรื่อยๆ จริงหรือ
[1] ตั้งใจทำร้ายคนอื่นแต่ตนเองกลับได้รับผลร้ายนั้นเอง
[2] แอบอ้างความยิ่งใหญ่ อิทธิพลของผู้อื่น
1K
