" ทำไมวันนี้มันถึงได้เงียบแปลก "
ชิงหลงกล่าวออกมาด้วยความแปลกใจ เพราะเขาเดินออกมาจากบ้านได้ไกลมากแล้วแต่แถวนี้กลับยังไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียวทั้ง ๆ ที่มันมักจะคึกคักและเต็มไปด้วยเหล่าศิษย์แท้ ๆ
" นี่...เจ้าพอรู้บ้างไหม ทำไมมันถึงได้เงียบเหงาเช่นนี้ คนอื่น ๆ หายไปไหนหมด "
หลังจากเดินมาอีกสักพักใหญ่ ๆ เขาก็เห็นศิษย์คนหนึ่งกำลังจะขึ้นมาของตนเพื่อออกไปที่ไหนสักแห่ง ชิงหลงจึงได้ถามดู วึ่งทันทีที่เอ่ยออกไปศิษย์คนนั้นก็มองมาทางชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจก่อนมันจะกล่าวออกมาช้า ๆ
" นี่เจ้าไม่รู้งั้นเหรอ นี่เป็นวันคัดเลือกศิษย์ใน ทุกคนไปลานประลองที่ 3 กันหมด "
" !!! "
ร่างกายของชิงหลงพลันแข็งข้างเพราะความช็อค ไม่ใช่ว่าการคัดเลือกศิษย์ในมันจะเริ่มขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าไม่ใช่งั้นเหรอทำไมมันถึงเป็นงี้ไปได้ล่ะ นี่คือสิ่งที่ชายหนุ่มคิด
" แล้วเจ้าไม่ไปที่นั่นงั้นเหรอ... "
" อืมม ข้าไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องพันนั้น ข้าจะออกไปทำภารกิจข้างนอกหากเจ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวล่ะ ฮ่าาา "
พูดจบศิษย์คนนั้นก็ควบม้าออกไป
" นี่เดี๋ยวก่อน "
" หืม อะไรอีก "
" ลานประลองที่ 3 ไปทางไหนงั้นเหรอ "
" ทางนั้น... "
" ขอบใจ... "
ไม่ทันได้พูดจบศิษย์คนนั้นก็ออกไปแล้ว ชิงหลงไม่ได้สนใจอะไรอีกเขารีบพุ่งไปทางที่ศิษย์คนนั้นบอกทันที
" !!! "
แต่ทันทีที่ออกตัวชายหนุ่มถึงกับหยุดอย่างกระทันหันหน้าของเขาซีดขาวมันเต็มไปด้วยความแปลกใจและความไม่เชื่ออยู่ในนั้นขางมองไปที่ร่างกายของตนเองด้วยความว่างเปล่า
" ทำไม...ร่างข้ามันถึงได้หนักถึงขนาดนี้ "
ในตอนแรกชายหนุ่มไม่ได้สังเกตุและไม่ได้สนใจอะไรมากมาย แต่หลังจากเริ่มออกวิ่งชิงหลงก็รู้ได้ทันทีถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาดในร่างกายตนเอง เพราะเขารู้ได้ทันทีว่าตนเองวิ่งได้ช้ากว่าเมื่อก่อนมากร่างกายมันหนักไปหมด
" ก...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ "
......
" ถอนคำพูดของแกเดี๋ยวนี้ !! "
ผู้เยาว์ร่างอ้วนคนหนึ่งอายุราว 17-18 ปี มันยืนอยู่บนลานประลองขนาดใหญ่ที่โดยรอบแออัดไปด้วยเหล่าศิษย์หลายร้อยคนมือซ้ายจับกระบี่เล่มหนึ่งอย่างแนบแน่นมือขวากุมไปที่ไหล่ซ้ายโลหิตสีแดงไหลโชลมไปทั่วแขนของมัน ไม่ใช่ใครอื่นมันคือเจ้าอ้วนลี่มู่ นั่นเอง ใบหน้าซีดราวกับไม่มีเลือดไหลผ่าน มันกำลังแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งใส่ชายตรงหน้า
" ฮ่าฮ่าฮ่า น่าขัน ถอนคำพูดงั้นเหรอ ข้าพูดผิดตรงไหนกัน "
ชายหน้าหัวเราะออกมาด้วยความเยียบเย็นมันมองมาที่เจ้าอ้วนด้วยความเย็นชา สายตาของมันเต็มไปด้วยความดูถูก
" อ๊ากกก ข้าบอกให้แกถอนคำพูดดดด "
เจ้าอ้วนแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งและพุ่งเข้าใส่ชายตรงหน้ามันยกกระบี่ขึ้นราวกับต้องการแทงชายหนุ่มให้หมดลมหายใจไปในครานั้น ชายตรงหน้ามองเจ้าอ้วนด้วยหางตาราวกับมันไม่เห็นหัวเจ้าอ้วนเลยแม้แต่น้อย
" หึ...อ่อนแอ "
ชิ้งง ฉั้ววว
" อ็ากกกก อักกก "
เมื่อเจ้าอ้วนเข้ามาถึงตัวมันก็ถูกคมดาบที่อยู่ในมือของชายหนุ่มคนนั้นฟันเข้าที่ท้องและถูกถีบกลิ้งตกจากลานประลองไป
" ท่านพี่ !! "
หลัวหลินหลินที่อยู่ด้านล่างตะโกนออกมาด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปพยุงพี่ชายเอาไว้ หากสังเกตุดี ๆ ข้างหลังของหลินหลิน เทียนจินและหม่าเทียนก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน
" ทำไมท่านถึงได้โหดร้ายถึงขนาดนี้ "
ดวงตาของนางแดงก่ำขณะกอดร่างของพี่ชายเอาไว้ในอ้อมแขนหลังจากหายาให้พี่ชายของตนกินจึงได้ถามไปที่ชายบนลานประลองด้วยความเจ็บปวด
" หึ...ข้าไม่ฆ่ามันก็ดีแค่ไหนแล้ว นี่มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ "
" ถ...ถอนคำพูดซะ ช...ชิงหลงน่ะ ไม่ได้ขี้ขลาด "
เจ้าอ้วนที่อยู่ในอ้อมแขนของน้องสาวกล่าวขึ้นด้วยความยากลำบาก
" ฮ่าฮ่า น่าขัน...หากมันไม่ขี้ขลาดตาขาวมันคงโผล่มาที่นี่แล้ว แต่นานขนาดนี้แล้วข้ายังไม่เห็นแม้แต่เส้นผมของมัน เจ้ายังจะปกป้องมันอีกงั้นรึ "
" เจ้า...ไม่มีสิทธิ์ มากล่าวหาชิงหลง "
" ฮ่าฮ่า ข้าว่านะบางที มันอาจตกตายไปแล้วก็ได้ "
" ใตรงั้นรึ ที่ตกตายไปแล้ว "
เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังของเจ้าอ้วนมันและคนอื่น ๆ ต่างมองไปที่เจ้าของเสียงนั้น ดวงตาเจ้าอ้วนถึงกับพล่ามัวเพราะชายตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น
" ชิงหลงงง "
โปรดติดตามตอนต่อไป
886
