(7)
นานเท่าไหร่แล้ว
่เย็นของวันนั้นทั้งสองออกมาทานข้าวที่ผับแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่พักเมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีดำ ไฟแสงสีในยามค่ำคืนก็สว่างไสว เขียนฟ้าไม่รู้สึกคุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไหร่แต่สำหรับธงรบแล้วมันเป็เื่ปกติ ยิ่งได้มานั่งดื่มในบรรยากาศดี ๆอย่างนี้ยิ่งชอบ
ธงรบได้จองโซนที่นั่งไปรเวทมีความเป็ส่วนตัวสั่งอาหารมาเพียงแค่ไม่กี่อย่างนอกนั้นเป็เครื่องดื่ม เขียนฟ้าได้แต่นั่งทานอาหารอย่างเงียบๆ ส่วนอีกฝ่ายนั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้าฟังดนตรีสดซึ่งอยู่เยื้องไปทางด้านหน้าไม่ไกลนัก
“ชงเหล้าให้หน่อย”เมื่อดื่มจนหมดแก้วแล้วก็ยื่นให้
“ผมชงไม่เป็”
“เดี๋ยวบอก หัดเอาไว้เป็เมียฉันต้องชงเหล้าเป็จะได้ไม่เสียชาติเกิด” ธงรบแสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นสีหน้าอันบูดบึ้งยิ่งได้แกล้งยิ่งรู้สึกดี เขาคงเป็บ้าไปแล้วแน่ ๆ
“ทำไมคุณไม่ให้พนักงานสาว ๆ สวย ๆมาช่วยชงให้ล่ะ คุณชอบแบบนั้นไม่ใช่เหรอ” เ้าตัวเอ่ยพลางเหลือบตามองพนักงานสาวสวยที่สวมชุดเซ็กซี่ขยี้ใจชาย กำลังเดินขวักไขว่เพื่อบริการลูกค้า
“ฉันเบื่อแล้วอยากลองใช้บริการอะไรที่มันไม่หวือหวาบ้าง อย่างเช่นนายยังไงล่ะ”
“ถ้าผมทำไม่ถูกใจคุณก็ต้องโดนด่าจริงไหม”
“ฉันจะไม่ว่าถ้านายทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง”เขาจ้องมองมาด้วยแววตาแห่งชัยชนะโดยที่อีกฝ่ายแทบไม่มีสิทธิ์ต่อต้านหรือปฏิเสธแม้แต่น้อย
“ก็ได้ครับ บอกมาผมจะทำ”
“ดี! อย่างนี้ค่อยสมกับเป็เมียฉันหน่อย” ธงรบยิ้มอย่างพอใจ
หลังจากนั้นก็บอกวิธีการชงเหล้าที่ถูกปาก โดยเขียนฟ้าทำตามอย่างตั้งใจนี่ถือเป็การชงเหล้าครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้
“เสร็จแล้วครับ” ร่างเล็กยกแก้วไปวางไว้ตรงหน้า
“ฉันให้นายชิมก่อน”
“ไม่เอา ผมไม่ดื่มเหล้า”
“แต่นายต้องดื่ม ไม่งั้นฉันจะไม่พากลับ”
“กะ...ก็ได้”
“ให้เหลือครึ่งแก้ว เข้าใจ๋?”
เขียนฟ้าไม่ชอบที่นี่ เขาจึงพยักหน้ารับข้อเสนอในทันทีหยิบแก้วขึ้นมาจ่อไว้ที่ริมฝีปาก แค่ได้กลิ่นเขาก็ไม่ไหวแล้วแต่ก็พยายามกลั้นใจดื่มมันลงคอสองอึกใหญ่ ๆ รสชาติที่เข้มข้นทำเอาแทบจะสำลักออกมาใบหน้าหวานร้อนผ่าว รู้สึกแสบร้อนลำคอจนแทบทนไม่ไหว
“พอใจคุณหรือยัง”
“พอใจแล้ว กินต่อเถอะ” ธงรบยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหยิบแก้วนั้นมาดื่มต่อ เขียนฟ้ารีบดื่มน้ำเปล่าตามลงไปนั่งนิ่งเพราะรู้สึกมึนศีรษะ ไม่มีกะจิตกะใจจะทานอะไรต่อแล้ว
“ผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”
“อืม รีบไปรีบมาล่ะ เซ่อ ๆ อย่างนายเดี๋ยวก็โดนเ้าถิ่นจับไปทำเมียหรอก”
อีกฝ่ายไม่ตอบแต่พยุงตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ รู้สึกโลกมันเอียงจนต้องตั้งสติให้มั่น ก่อนจะพยายามเดินออกไปอย่างระแวดระวังกลัวว่าจะล้มกองบนพื้นก่อนจะถึงห้องน้ำ ธงรบมองตามหลังพลางส่ายหน้าเบา ๆเมื่อเห็นสภาพภรรยาของตน
“คนบ้าอะไรจะไม่เคยดื่มเหล้า”เขากล่าวติดตลก ยิ้มน้อย ๆ อย่างเอ็นดู นั่งดื่มต่อไปโดยไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเลย
เขียนฟ้าเดินเข้าไปในห้องน้ำจนสำเร็จพยายามล้วงคอเพื่ออาเจียนเอาของเหลวที่เพิ่งจะดื่มเข้าไปออกมาเดินออกมาจากห้องส้วมอย่างหมดสภาพ ตรงไปล้างหน้าให้รู้สึกดีขึ้นจ้องมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ก็แทบรับสภาพตัวเองไม่ได้ ตอนนี้เขาเหมือนคนที่เพิ่งจะฟื้นจากอาการป่วยก็ไม่ปาน
“ทำไมคุณถึงได้ชอบแกล้งผมนัก” เ้าตัวกล่าวอย่างน้อยใจก่อนจะลากสังขารออกไปจากห้องน้ำ
เดินพ้นประตูได้แค่เพียงไม่กี่ก้าวก็บังเอิญเจอกับผู้ชายร่างสูงสองคน กำลังจะเดินสวนทางกัน เ้าตัวไม่ได้มองหน้าด้วยซ้ำแต่อีกฝ่ายกลับเดินมาขวางหน้าเอาไว้
“ไม่สบายเหรอครับน้อง”น้ำเสียงยานคางนั่นทำให้เขารู้สึกกลัว ผู้ชายพวกนี้คงจะอยู่ในอาการมึนเมาไม่น้อย
“เปล่าครับ ขอทางให้ผมหน่อยครับ” เขาตอบอย่างเบาเสียงเพราะหมดแรงไปกับการอาเจียนเมื่อครู่
“จะรีบไปไหนล่ะครับพวกพี่อยากจะคุยด้วยน่ะ” ชายหนุ่มทั้งสองล้อมหน้าล้อมหลังไม่ให้ไปบรรยากาศที่มืดสลัวบวกกับคนที่เดินผ่านไปมาแทบจะไม่มี ทำให้เขียนฟ้ารู้สึกหวาดกลัวยิ่งขึ้น
“แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยด้วย”
หมับ!
“ไปคุยกับพวกที่พี่ห้องกันดีกว่านะครับถ้าไม่อยากตายก็หุบปากด้วย” ชายคนหนึ่งใช้มีดปลายแหลมจ่อที่ด้านหลังส่วนอีกคนเดินนำหน้าไป
เขียนฟ้ากลัวจนตัวสั่นน้ำตาไหลพรากลงมา ตอนนี้เขานึกถึงหน้าธงรบเป็คนแรกเพราะเขาคือคนที่พอจะช่วยได้ในตอนนี้
“ปล่อยผมไปเถอะนะ ผมกลัวแล้ว”
“จะกลัวทำไมพวกพี่ไม่ฆ่าน้องหรอกน่ามีความสุขกันแล้วก็แยกย้ายกันแค่นั้น หึ ๆ”คนที่ใช้มีดจี้ทางด้านหลังชะโงกหน้าเข้ามาเอ่ยข้างหู
ตอนนี้เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่แล้วแม้จะมีผู้คนมากหน้าหลายตากำลังสนุกสนานกัน แต่เขากลับไม่สามารถทำอะไรตามใจได้เลยทำได้เพียงส่งสายตามองคนที่ผ่านทางเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย
‘คุณรบช่วยผมด้วยครับ ช่วยผมด้วย’
ดูเหมือนว่าคำอธิษฐานในใจเขาจะเป็จริงเมื่อจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงธงรบเอ่ยเรียก
“นายจะไปไหนฟ้า!”
เ้าตัวชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มทั้งสองจ้องมองมาที่ธงรบทันที
“คุณรบ!”
ธงรบขมวดคิ้วมองชายแปลกหน้าสลับกับหน้าภรรยาตนเองเขียนฟ้าอยากจะะโบอกทว่าก็กลัวจะถูกทำร้าย
“พวกมึงเป็ใคร” ธงรบเอ่ยถามราวกับนักเลงหัวไม้
“แล้วมึงเป็ใครมายุ่งอะไรด้วยไปเว้ย” ว่าแล้วทั้งสองหนุ่มก็พาตัวเขียนฟ้าเดินต่อไป โดยไม่สนใจธงรบเลยสักนิด
“หยุดเดี๋ยวนี้!” ธงรบะโลั่นตามหลังแต่กลับไม่มีใครหยุดตอนนี้คนที่เขาโกรธมากคือเขียนฟ้า ที่ไม่ยอมพูดอะไรทำตัวราวกับคนไม่รู้จักกันแถมยังไปกับชายหนุ่มทั้งสองโดยไม่เห็นแก่หน้าเขาเลยสักนิด
ในเมื่อไม่มีใครสนใจ ธงรบก็รีบเดินตามหลังไปดึงแขนผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเขียนฟ้าอย่างแรงโดยไม่รู้ว่ามีมีดอยู่ในมือ
“มึงจะพาเมียกูไปไหน”
“อ้าว! สงสัยไอ้นี่อยากตาย”ชายผู้นั้นหันขวับมาพร้อมตวัดปลายมีดปาดเข้าที่ต้นแขนธงรบจนมีเืไหลแถมยังเดินเข้ามาจะจ้วงแทงอีกต่างหาก
“คุณรบระวัง!”
“กรี๊ดดดดด!!!”
ด้วยความที่มีสติมากกว่าธงรบจึงเอี้ยวตัวหลบจับที่ข้อมือชายผู้นั้นบิดแรง ๆ จนยอมปล่อยมีดลงบนพื้นและแน่นอนว่าเขาไม่ยอมเสียท่าเพียงฝ่ายเดียว ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าหลายครั้งยกเข่าขึ้นมาแทงที่ท้องจนหนำใจ แล้วปล่อยให้คนเมานอนกองอยู่บนพื้น เขียนฟ้าฉวยโอกาสนั้นรีบวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังสามี
“มึงทำเพื่อนกูเหรอวะ”
“เข้ามาสิถ้ามึงไม่อยากตาย”คนพูดตั้งการ์ดรออย่างเป็มวย
เมื่อเห็นอย่างนั้นอีกฝ่ายก็เริ่มกลัวรีบลงไปพยุงตัวเพื่อนให้ลุกขึ้น ฝ่าดงผู้คนออกไปจากจุดเกิดเหตุอย่างเร่งรีบหลังจากนั้นเ้าของผับก็เดินเข้ามาพร้อมกับการ์ดของร้าน
“เกิดอะไรขึ้นครับ”
“มีพวกเหี้ยสองตัวมาลวนลามเมียผมครับ มันเดินออกไปฝั่งโน้นแล้ว”ธงรบตอบโดยที่ยังไม่รู้ตัว ว่าตอนนี้เืที่แขนหยดลงมาจนพื้นเต็มไปด้วยเื
“ตามไปลากตัวพวกมันไปส่งตำรวจ”ผู้จัดการร้านสั่ง
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ครับแค่จัดการเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอ เดี๋ยวผมจะกลับละ”
“ให้ผมพาคุณไปส่งโรงพยาบาลเพื่อเป็การชดเชยนะครับ”
ได้ยินอย่างนั้นธงรบก็มองที่แขนตัวเองพอเห็นเืก็เพิ่งรู้สึกเจ็บ
“ไม่เป็ไรครับผมจะกลับแล้ว”กล่าวกับผู้จัดการร้านแล้วก็หันไปถลึงตามองภรรยา “มานี่เลย”
ธงรบดึงแขนเรียวเดินออกไปจากร้านด้วยความเร็วจนผู้คนที่มุงดูเหตุการณ์รีบเปิดทางให้ไปจนถึงประตูทางออกในขณะที่เืยังคงไหลที่พื้นเป็ทาง
แม้ว่าจะเดินออกมาข้างนอกแล้ว แต่ธงรบยังคงไม่ยอมหยุดกะจะเดินไปให้ถึงโรงแรมที่พักรวดเดียว เพราะยังรู้สึกโกรธเขียนฟ้าที่ไม่ยอมพูดยอมบอกอะไรให้เขารู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังถูกผู้ชายสองคนนั้นบังคับ
“คุณรบผมว่าไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนดีไหมครับ”
“...”
“คุณรบ หยุดก่อนเถอะครับเืคุณไหลใหญ่แล้ว”
“ทำไมไม่หุบปากเงียบเหมือนเมื่อครู่อีกล่ะจะแหกปากให้มันได้อะไรขึ้นมา อยากเป็เมียพวกมันนักหรือไง” เขาตะเบ็งเสียงไปตามทางแต่ยังคงไม่ยอมหยุด
“ฮึก ผม...ขอโทษที่ไม่กล้าบอกคุณหยุดก่อนเถอะนะครับ อย่างน้อยให้ผมได้ห้ามเืให้คุณก่อนก็ยังดี ผมเป็ห่วงคุณนะครับ”
คำว่าเป็ห่วงทำให้ธงรบชะงักฝีเท้าก่อนจะหันมามองหน้า พบว่าตอนนี้เขียนฟ้าร้องไห้อย่างหนักหน่วง เห็นอย่างนั้นก็ทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นค่อยๆ ลดระดับลงมา
“จะทำอะไรก็รีบทำ”
เมื่ออีกฝ่ายยอม เขียนฟ้าก็ยิ้มอย่างดีใจดึงแขนเขาไปที่นั่งข้างทาง จากนั้นจับที่แขนเพื่อดูแผลอย่างตั้งใจ ก่อนจะถอดเสื้อขาวบางออกมาพันรอบเพื่อห้ามเืเอาไว้ก่อน
“ห้ามเืไว้แล้วค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อยเราไปโรงพยาบาลกันดีกว่า”
“อืม”
“มาผมช่วยพยุง”
“ฉันเดินเองได้น่าแผลแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก”
“ผมรู้แล้วว่าคุณเก่งแต่คุณเสียเืมากยังไงก็ไม่น่าวางใจอยู่ดี ให้ผมช่วยดูแลตอบแทนที่คุณช่วยผมเถอะนะ”
“จะไปก็รีบไปฉันเริ่มง่วงแล้ว”
เมื่อเขายอมอนุญาตเขียนฟ้าก็ยิ้มหน้าบานรีบพาคนป่วยเดินตรงไปข้างหน้า เป็เื่โชคดีที่เจอกับวินมอเตอร์ไซค์เข้าพอดีจึงได้ทั้งคนบอกทางและคนไปส่งในเวลาเดียวกัน
หลังจากจ่ายเงินค่าทำแผลแล้วทั้งสองก็เดินออกมาจากโรงพยาบาล เขียนฟ้าเดินถือถุงยาตามหลังเขาอย่างเงียบ ๆไปตามฟุตบาทริมชายทะเล ผู้คนเริ่มบางตาเพราะเป็่เวลากลางคืนเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งดังอยู่เนือง ๆ เดินก้มหน้ามองเท้าตัวเองไปโดยไม่มองทางจนเดินชนแผ่นหลังคนข้างหน้าเข้าอย่างจัง
“อุ๊ย!”
“ทำไมเดินไม่มองทาง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นทว่ามีความเป็ห่วงเจืออยู่
“ผมขอโทษครับพอดีมีเื่ให้คิดนิดหน่อย”
“เื่อะไร”
“เปล่า...ไม่มีอะไรแล้วครับ”
“สงสัยคงแอบด่าฉันในใจแน่ ๆ” ธงรบหันหลังกลับแล้วเดินนำหน้าต่อไป
เห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็รีบสาวเท้าเดินขึ้นไปจนตีเสมอจ้องมองใบหน้าหล่อที่มีแต่ความเรียบเฉย โดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ”
“แล้วมันยังไง”
“ผมแค่สงสัยว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมนั่งรถรับจ้างไปที่โรงแรมระยะทางมันไม่ใช่ใกล้ ๆ เลยนะครับ ผมกลัวว่าคุณจะไม่ไหว”
“เป็ห่วงฉันหรือเป็ห่วงตัวเองกันแน่”เขาไม่วายที่จะแขวะ ทั้งที่ในใจรู้สึกดีเป็บ้า
“ก็เป็ห่วงคุณสิครับถ้าไม่ได้คุณช่วย ป่านนี้ผมคงโดนสองคนนั้นปู้ยี่ปู้ยำไปแล้ว” คนพูดหันหน้าไปมองเขาทว่าอีกฝ่ายเอียงหน้าหนีไปอีกทาง แอบอมยิ้มเพียงคนเดียว
“ถ้าเป็ห่วงจริง ๆ ก็ต้องดูแลฉันให้ดีและนับจากนี้ห้ามขัดใจฉันอีกรู้ไหม”
“ได้ครับ”
“แล้วทีหลังก็อย่าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปคนเดียวอย่างนั้นอีกซื่อ ๆ อย่างนายโดนจับไปรุมโทรมหลายคนแล้วรู้ไหม”
“ก็คุณบังคับให้ผมดื่มเหล้านี่นาเลยต้องไปอ้วกในห้องน้ำ พูดอย่างกับคุณจะเดินตามไปเฝ้าผมอย่างนั้นล่ะ”
ได้ยินอย่างนั้นธงรบก็รู้ตัวว่าตนเองเป็ฝ่ายผิดั้แ่แรกเอาแต่ใจตัวเอง และคิดจะแกล้งต่าง ๆ นานาท้ายที่สุดแล้วก็ต้องเป็ฝ่ายมาคอยแก้ปัญหาเองแผลที่แขนคงเป็ผลกรรมจากการคิดไม่ดีเป็แน่แท้
“ก็นายมันดื้อไง ดื้อั้แ่ออกไปกับไอ้ศิวะโดยไม่บอกฉันแล้ว”
“ผมี้เีเถียงกับคุณแล้วยังไงก็ไม่มีทางเอาชนะได้หรอก” พูดเื่เถียงเอาชนะก็ถอนหายใจเสียงดังเพื่อให้รับรู้ว่าตัวเองก็เป็ผู้ชายที่ดื้อไม่ต่างจากเขาเลย
กำลังจะเร่งฝีเท้าเดินแซงไป แต่จู่ ๆก็มีงูตัวเล็กเลื้อยตัดหน้า เห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็ะโโหยงเข้าไปกอดธงรบด้วยความกลัวซบหน้าลงบนแผงอกกำยำอย่างเอาเป็เอาตาย
“เฮ๊ย! งู”
ธงรบยืนนิ่งเป็หุ่นให้ซบอยู่อย่างนั้นทำตาปริบ ๆ มองงูเลื้อยผ่านไปอย่างใจเย็น ก้มมองสภาพร่างเล็กตอนนี้ก็ขำเบา ๆ
“งูเลื้อยมาทางนี้แล้ว” ได้ทีก็แกล้งยกใหญ่
“ไล่มันไปทีครับผมกลัว” เขียนฟ้ากอดเขาแน่นขึ้นทำให้ชายหนุ่มหลุดขำออกมา
“ฮ่า ๆ”
ได้ยินเสียงหัวเราะเ้าตัวก็เริ่มตงิดใจค่อย ๆ ผละใบหน้าออกมา เงยขึ้นไปมองก็เห็นธงรบยังคงขำไม่หยุด
“นี่คุณหัวเราะอะไร”
“หัวเราะนายน่ะสิ หลอกง่ายจัง งูมันไปั้แ่นายร้องกรี๊ดแล้ว”
“ก็คนมันกลัวนี่นา ผมจะไม่เชื่อคุณอีกแล้วคอยดู”คราวนี้ร่างเล็กทำหน้างองุ้ม เดินนำหน้าไปก่อน ไม่ยอมหันกลับมามองเขาอีกเลย
ธงรบมองตามหลังไปด้วยรอยยิ้มแห่งสุขแม้เพิ่งจะโดนทำร้ายร่างกายมาหมาด ๆ เพราะเขียนฟ้า แต่กลับไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิดนานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้หัวเราะและรู้สึกดีกับใครสักคนอย่างนี้
563
