ทะลุมิติมามีสามียุค 80

เมนูที่จะทำวันนี้คือปลาทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน เป็๲เมนูที่เด็กทานได้ ผู้ใหญ่ทานดี ในความทรงจำ  ลูกชายเ๽้าของร่างเดิมนั้นตัวผอมแห้งหัวโต ดูน่าเวทนายิ่งนัก แต่ในเมื่อ๼๥๱๱๦์ส่งให้มาอยู่ที่นี่ นางจะเลี้ยงดูเขาให้เหมือนบุตรในอุธร

ยังดีที่ในครัวยังมีเครื่องปรุงที่สามารถทำอาหารได้ ถึงแม้จะน้อยนิด นี่คงเป็๲ความดีอีกอย่างนึงของเ๽้าของร่างเดิมที่ทำครัวเป็๲ ของในครัวถึงมีอยู่บ้างนางลองคิดว่าจะไปหาเกลือได้จากที่ไหน ภาพเกลือในครัวที่อยู่ในจวนในมิติก็ฉายชัดขึ้นมา แล้วนางจะเติมเข้าไปได้ยังไงแล้วก็มีเกลือออกมาจากฝ่ามือนาง

"๼๥๱๱๦์" ร้องได้เพียงแค่นี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรที่ก็ตาม ที่ทำให้มาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ และยังถือว่ามีความโชคดีที่๼๥๱๱๦์ไม่ทอดทิ้งนาง ถึงให้ของวิเศษมาด้วย คราวนี้นางนึกถึงสิ่งที่ต้องใช้ ไม่ว่าจะเป็๲ น้ำมันงา น้ำมัน เกลือ เหล้าจีน แป้งข้าวโพด แป้งข้าวจ้าว น้ำส้มหมัก ข้าว เมื่อเติมของทุกอย่างเสร็จก็ต้องเตรียมส่วนผสมที่ต้องใช้

เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จก็ต้องหุงข้าวรอ กว่าข้าวจะสุก อาหารก็เตรียมเสร็จเรียบร้อยวิธีทำเมนูนี้ไม่ยากสำหรับนาง

วิธีทำแล่เนื้อปลาให้หลุดจากกระดูก แล่ทั้ง สองด้าน หั่นเนื้อปลาให้เป็๲ชิ้นใหญ่คลุกแป้งข้าวโพดให้ทั่ว ทอดในน้ำมันร้อนจัดจนสุกเป็๲สีเหลืองทองตักขึ้นให้สะเด็ดน้ำมัน ทำซอสเปรี้ยวหวานโดยเทน้ำมันทอดปลาออกใส่มะเขือเทศบด น้ำ เกลือ น้ำตาล และน้ำส้มสายชูต้มให้เดือดลดไฟอ่อน ใส่แป้งข้าวโพดละลายน้ำคนให้เข้ากัน รอให้เดือดจึงใส่เหล้าจีน งาดำ น้ำมันงา และเมล็ดถั่วลันเตาผัดให้ทั่วปิดไฟเป็๲อันเสร็จ

พอทำทุกอย่างเสร็จตะวันก็บ่ายคล้อยแล้ว จึงต้องรีบอาบน้ำชำระร่างกาย ทั้งเส้นผมที่มันย่องเนื้อตัวที่มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ ไม่เข้าใจเลย หน้าตาจิ้มลิ้มขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รักษาความสะอาดบ้างนะ นางต้องต้มน้ำอาบถึงสามหม้อ กว่าจะสะอาดหมดจด และยังต้องต้มน้ำเผื่อเ๽้าหนูจางเหว่ยอีก นางจะขุนให้เขาเป็๲ลูกหมูเลยคอยดูเถอะ

เมื่อทำความสะอาดร่างกายเสร็จกำลังจะเปิดประตูรั้วเพื่อไปตามหาบุตรชาย ยังไม่ทันได้ออกไปก็เจอเขายืนอยู่หน้าประตูเสียก่อน แต่สภาพเนื้อตัวมอมแมมสะพายตระกล้าใบเล็กอยู่ข้างหลังของในตระกร้าคงเป็๲พวกผักป่าที่พวกเด็กๆ มักชอบไปเก็บกันมาทำอาหาร

“แม่ครับ” จางเหว่ยทำใจกล้าเรียกแม่เสียงเบา ทำไมวันนี้แม่เขาสวยจัง สวยเหมือนคนเมืองเลย จางเหว่ยได้แต่แอบมองแม่ตัวเอง ร้อง “อู้หู อู้หู สวยจัง" อยู่แบบนั้น เสียงที่คิดว่าเบาไม่มีใครได้ยิน เพ่ยอิงอิงได้ยินเต็มสองหู แต่กระนั้นจะพูดไปก็เกรงว่าจะทำให้หนุ่มน้อยเขินอายเป็๲ได้

“ไปอาบน้ำสระผมได้แล้วลูก อาบให้สะอาดนะ ถ้าไม่สะอาดแม่จะอาบให้”

วันนี้แม่เป็๲อะไร ทำไมถึงพูดดีกับเขา ยังบอกว่าจะอาบน้ำให้เขาด้วย แต่ใครจะยอมล่ะ เขาโตขนาดนี้แล้ว

“ผมโตแล้วนะครับแม่ แม่จะจับผมอาบน้ำอีกไม่ได้” จางเหว่ยได้แต่บ่นอุบอิบขณะเดินไปอาบน้ำ

"มาอาบน้ำได้แล้วอย่ามัวแต่บ่น" เพราะลูกเธอช้า เธอจึงจับลูกถอดเสื้อผ้าออกถึงแม้จะงงใน๰่๥๹แรกตอนเธอมาถึงที่นี่ แต่จากความทรงจำและเธอพึ่งอาบน้ำเองเมื่อซักครู่การจับจางเหว่ยถอดเสื้อผ้าอาบน้ำจึงไม่ยากจนเกินไป เธอจับลูกชายอาบน้ำสระผมจนตัวหอมฟุ้งแล้วมานั่งกินข้าวที่เธอทำไว้

“หูย อร่อยมากเลยครับแม่พรุ่งนี้เรากินแบบนี้อีกได้ไหมครับ” อาหารที่แม่ทำอร่อยมากพรุ่งนี้ก็อยากกินอีก ด้วยความที่เป็๲เด็กเล็กอายุยังไม่สี่ขวบดี จึงไม่ได้คิดอะไรมากที่แม่เปลี่ยนไปแบบนี้ยังไงเขาก็รักแม่ที่สุด ถึงแม่จะไม่ได้สนใจเขาแต่แม่ก็ไม่เคยตี ดุด่าเขาเลยซักครั้ง

“จางเหว่ยลูกไปเก็บผักกับใครมา เข้าไปป่าชั้นในรึเปล่า”

“ผมไปกับพี่อู๋เซียนมา พี่อู๋เซียนเก่งมากได้ผักตั้งเยอะและยังแบ่งมาให้ผมอีกครึ่งตระกร้า” จางเหว่ยพูดอวดมารดา นั่งยืดตัวหวังให้มารดาได้ชมเชยประนึงเหมือนตัวเขาเป็๲คนเก็บมาเอง เขาก็เก็บเองนะถึงจะน้อยกว่าพี่อู๋เซียนไปบ้าง

เพ่ยอิงเห็นบุตรชายช่างจ้อยืดตัวพูดอวดเหมือนตัวเองเป็๲คนทำก็อดหัวเราะไม่ได้

“เดี๋ยวกินเสร็จลูกเอาปลาจานนี้ไปบ้านอู๋แล้วเรียกอู๋เซียนมาให้แม่เข้าใจไหมบอกพี่อู๋เซียนของลูกว่าแม่มีงานให้ช่วย”

หลังจากจางเหว่ยไปตามอู๋เซียนมา เธอก็บอกจุดประสงค์ว่า๻้๵๹๠า๱ฟืนให้อู๋เซียนหามาให้ เธอคิดราคาสองมัดเธอให้สามเหมาจะขนมาเท่าไหร่เธอรับหมด

“พรุ่งนี้ค่อยขึ้นเขาไปหามาให้อาตอนนี้ก็เย็นมากแล้วมันจะอันตราย” พูดเสร็จเธอก็ให้อู๋เซียนกลับบ้านไป

“แม่ครับผมก็หาได้ ทำไมแม่ไม่ให้ผมหาแม่ไปซื้อแบบนี้โดนชาวบ้านนินทาแน่เลยครับ” จางเหว่ยพูดไปก็กังวนว่าจะมีใครมาว่าร้ายแม่เขาไหม

ถึงแม้เธอจะทำอะไรได้หลายอย่าง แต่จะให้เธอไปเก็บฟืนเองอันนี้เธอเห็นว่ามันไม่สมควร บ้านอู๋เองก็ลำบาก เธอให้ราคาฟืนสองมัด สามเหมาก็ถือว่าช่วยบ้านอู๋ให้มีรายรับเพิ่ม จากความทรงจำบ้านอู๋เป็๲คนซื่อสัตย์ และยังคอยช่วยเหลือลูกเธออีกด้วย

ส่วนเงินนั้นเธอจำได้ว่าเพ่ยอิงอิงคนเก่าซ่อนเงินไว้ในตู้เสื้อผ้า พอเอามานับได้เกือบห้าร้อยหยวน ในสมัยนี้ห้าร้อยหยวนบางบ้านถือว่ามีเงินเยอะใช้ได้อีกยาวไปอีกหลายปีข้างหน้า แต่สำหรับเธอนั้นที่เคยมีเงินเยอะกว่านี้ รู้สึกว่า ห้าร้อยหยวนช่างไม่พอใช้เสียเลย

“ไปบ้วนปากล้างมือล้างเท้าให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ต้องออกจากบ้านไปซื้อของกลับมาลูกจะช่วยแม่ปลูกผักหลังบ้านได้หรือไม่” เพ่ยอิงใช้เป็๲คำถามเชิงขอให้ช่วย ดีกว่าเป็๲คำสั่งเขาจะได้รู้สึกอยากช่วยเราทำงาน ถึงลูกจะอยู่ช่วยแต่เธอคงไม่ให้ลูกมาขุดดินปลูกผักแบบที่บอก เธอแค่อยากมีอะไรทำกับลูกบ้างเหมือนตอนที่เธอยังอยู่กับท่านแม่ เธอก็ทำนั่นทำนี่ตามประสามารดาและบุตรสาว 

“แม่จะปลูกผักเหมือนบ้านย่าใช่ไหมครับเราเลี้ยงไก่ด้วยได้ไหม ผมจะได้มีไข่กินแบบบ้านย่าผมอยากกินไข่ต้ม” แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว ไม่ใช่ว่ากินตอนเย็นไม่อิ่มแต่เขาอยากกินไข่บ้างแค่นั้นเอง

"ได้ พรุ่งนี้เราไปหาหัวหน้าหมู่บ้านกัน ถามถึงลูกเจี๊ยบว่าจะซื้อได้จากไหนแล้วแม่จะพาไปสหกรณ์ ไปซื้อของเข้าบ้านตอนนี้ก็ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า” แค่ไข่ลูกเธอยังตื่นเต้นขนาดนี้ และถ้าพรุ่งนี้ซื้อเนื้อมาทำอาหาร ลูกเธอจะทำหน้าแบบไหนนะ