[จบ] ฉันมีพี่ชาย 7 คน

บทที่ 38 เลือกของขวัญ

หากพูดกันตามตรงแล้ว ตอนนี้กู้หลินโม่รู้สึกอัดอั้นเล็กน้อย ตอนที่ลูกสาวของเขากลับมาบ้านครั้งแรก เขาไม่เคยแม้แต่จะให้ของขวัญเธอเลยด้วยซ้ำ

ส่วนกู้อันวันนี้ก็ตื่นเช้าเช่นกัน เขาเดินลงไปข้างล่างก่อนจะพบว่าพ่อตนกำลังหวีผมให้น้องสาว!!

ผมของหนวนหน่วนดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่เพราะตัดสั้นจึงหวีให้ผมเรียบลงง่าย

กู้หลินโม่ถือหวีด้วยความเงอะงะ ราวกับกลัวว่าจะออกแรงมากเกินไป เขาหวีอย่างระมัดระวังและเบามือที่สุด

เจ้าตัวเล็กนุ่มนิ่มนั่งอยู่บนตักผู้เป็นพ่ออย่างเชื่อฟัง ดวงตาของเธอยกหยีฉายแววสดใส

เมื่อดวงตากลมโตเห็นคนที่ลงมาจากข้างบน เธอก็ร้องเรียกทันที

"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่~"

กู้อันรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมราวกับน้ำนมที่ออกมาจากน้ำเสียงนั้น เสียงของน้องช่างนุ่มละมุน ได้กลิ่นน้ำนมลอยฟุ้งอยู่หน่อย ๆ 

"พ่อ ให้ผมหวีบ้างสิ!"

กู้อันก้าวเดินเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้นพลางทึกทักว่าตนหวีผมให้น้องสาวดีกว่าพ่อแน่นอน เขาอยากสัมผัสผมที่นุ่มสลวยนั้นมานานแล้ว

ตั้งแต่หนวนหน่วนตัดผมมาก็ได้รับการบำรุงมาตลอด ผมของเด็กน้อยจึงดูสลวยขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะผมนุ่มและดกดำเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มองแบบนี้จึงให้ความรู้สึกเหมือนขนแมวที่นุ่มฟูอยู่กลาย ๆ

คุณพ่อกู้มองไปที่ลูกชายของตนก่อนจะเอ่ยไล่ แน่นอนว่าเป็นการพูดที่ค่อนข้างมีวาทศิลป์อยู่ไม่น้อย

"ไปกินข้าวได้แล้ว น้องไม่ได้ต้องการแกหรอก"

กู้อันคิดในใจ ‘ต้องการมากเลยต่างหาก!’

แต่เขาไม่กล้าขัดขืนคุณพ่อ จึงทำได้แค่เดินจากไปด้วยความสิ้นหวัง

หลังหวีผมให้หนวนหน่วนอย่างเร่งรีบ กู้หลินโม่ก็รู้สึกเสียดายมากที่ผมของหนูน้อยสั้นเกินจะถักเปียได้ ถ้าเริ่มฝึกถักเปียในตอนนี้ พอหนวนหน่วนผมยาวเขาก็คงถักเป็นพอดี

ต้องขอให้เลขาไปซื้อวิกผมหนา ๆ มาใช้เป็นหุ่นซ้อมฝึกมือซะแล้ว

"เสร็จหรือยังคะคุณพ่อ?"

หนวนหน่วนเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามคนข้างหลังเสียงหวาน

กู้หลินโม่ตอบ "อืม เสร็จแล้ว"

จากนั้นเขาก็อุ้มเด็กน้อยนุ่มนิ่มลงบนพื้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

หนวนหน่วนลองแตะ ๆ ผมตนเองแล้วขมวดคิ้วอย่างอยากรู้อยากเห็น พอใจแล้วก็เขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อหอมแก้มผู้เป็นพ่อ

"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ"

น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับน้ำนมทำเอาหัวใจของกู้หลินโม่แทบละลาย

เมื่อได้ทานอาหารเช้าอย่างอิ่มหนำสำราญ หนวนหน่วนจึงยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข เธอดื่มนมร้อนจนแก้มป่องพลางกวัดแกว่งขาที่ห้อยอยู่บนเก้าอี้สูงไปมาอย่างอารมณ์ดี

กู้อันไม่ชอบดื่มนม เห็นน้องสาวดื่มแล้วก็จัดการแก้วของตนเองจนเกลี้ยง

เกลียดจริง! ทำไมทุกอย่างที่น้องกินถึงดูน่าอร่อยไปหมด!

"พี่ เดี๋ยวน้องกับคุณพ่อจะไปส่งที่โรงเรียนนะคะ"

หลังจากดื่มนมแล้ว หนวนหน่วนตัวน้อยก็เดินมาจับมือพี่ชายของตน เดี๋ยวนี้เสียงของพี่กู้อันคนนี้นุ่มนวลกว่าเดิม เธอเลยอยากจะฟังเสียงอีกสักครั้งสองครั้ง

"ไปเถอะ"

กู้อันเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส แต่ความจริงถ้ามีหางโผล่ออกมามันก็คงจะกระดิกอยู่

หนวนหน่วนตัวน้อยจับมือคุณพ่อข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกอบกุมมือของพี่ชายเอาไว้ มุมปากของเธอยกยิ้ม เห็นฟันซี่เล็กขาวเกลี้ยงเกลา นัยน์ตากระจ่างราวกับสายธาร หากได้ดำดิ่งลงไปคงเหมือนได้ทะยานขึ้นสู่พื้นผิวน้ำในยามรุ่งอรุณดิ์ มันช่างสวยงามเหลือเกิน

เมื่อมาถึงโรงเรียน หนวนหน่วนก็แอบอิงที่หน้าต่างเพื่อบอกลาพี่ชายของตน

“บ๊ายบายค่ะพี่ หนวนหน่วนกับคุณพ่อจะมารับหลังเลิกเรียนนะ”

กู้อันมองไปรอบตัว บ้าจริง! ทำไมเพื่อนร่วมชั้นของเขาถึงไม่อยู่ตรงนี้กันสักคน 

อยากให้คนพวกนั้นมาเห็นตอนที่หนวนหน่วนเรียกเขาว่าพี่ชะมัด

ใช่ เขายอมรับว่าแอบรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนของกู้หมิงหลี่ได้เจอกับหนวนหน่วน พวกนั้นรับรู้ว่ากู้หมิงหลี่เป็นพี่ชาย แต่เพื่อนเขาไม่มีใครรู้

“อืม รักษาคำพูดด้วยล่ะ”

กู้อันสะพายกระเป๋านักเรียนเอาไว้ข้างหลัง ตอนบ่ายเขาจะพาพรรคพวกของตนมาด้วยแน่นอน

กู้หลินโม่ลูบศีรษะของหนวนหน่วน “ไปห้างเซ็นจูรี่กันเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนขับก็รีบเคลื่อนรถออกไปจากโรงเรียนอย่างรวดเร็ว

ห้างนี้เปิดตัวได้ไม่นานจึงค่อนข้างปลอดผู้คนและร้างมาก ตอนนี้ผู้จัดการห้างสรรพสินค้ากำลังอธิบายบางอย่างกับพนักงาน ทันใดนั้นเขาก็เห็นใครบางคนผ่านทางหางตาของตนเอง ตอนแรกเขาคิดว่าเห็นภาพหลอน

แต่เดี๋ยวก่อนนะ โว้ว!

นั่นประธานกู้แบบตัวจริงเสียงจริง ที่สำคัญคือกำลังจับมือตุ๊กตาตัวตัวน้อยน่ารักบอบบางอยู่

เขานึกถึงข่าวลือเมื่อวานที่แพร่กระจายในบริษัทขึ้นมาทันที รูปถ่ายนั้น… พระเจ้า หรือประธานกู้พาลูกสาวมาเดินห้างสรรพสินค้า ทำไมกะทันหันแบบนี้!

“ที่เหลือเอาไปวางแผนแล้วเอามานำเสนอให้เร็วที่สุด”

หลังจากพูดจบ เขาก็ทิ้งพนักงานจำนวนหนึ่งไว้ข้างหลัง ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าและไปหยุดอยู่ข้าง ๆ กู้หลินโม่อย่างรวดเร็ว

“ประธานกู้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ”

ท่าทีนอบน้อมนั่นทำให้พนักงานที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังระเบิดหัวเราะ

“นั่นใครกันเหรอ?”

“ให้ตายเถอะ ไม่รู้จักจริง ๆ เหรอ ไม่ได้ยินที่ผู้จัดการเรียกเมื่อกี้หรือไง? ประธานกู้ ประธานบริษัทของพวกเราไง!!”

“คุณพระ ประธานกู้มาที่นี่ทำไม หรือว่ามาตรวจงาน?”

“ไม่น่าใช่ ไม่เห็นหรอว่าเขาจูงมือเด็กน้อยมาด้วย? น่าจะมาชอปปิ้งมากกว่า”

กู้หลินโม่ทักทายผู้จัดการทั่วไปสั้น ๆ แล้วพาลูกสาวของตนเดินชอปปิ้งในห้างสรรพสินค้าต่อ

“หนวนหน่วนอยากซื้ออะไรให้พี่ใหญ่?”

หนวนหน่วนมืดแปดด้าน เธอไม่เคยซื้อของขวัญให้ใครมาก่อนจึงไม่รู้ว่าควรซื้อสิ่งใด

“คุณพ่อ พี่คนโตชอบอะไรเหรอคะ?”

กู้หลินโม่ลูบศีรษะของหนวนหน่วนพลางกล่าว “พี่ของลูกไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษหรอก ว่าง ๆ เขาก็จะหาเงิน”

ถ้าอย่างนั้นหนวนหน่วนจะให้อะไรได้

คิ้วน้อย ๆ ของหนวนหน่วนขมวดพันกันทันที

กู้หลินโม่จึงแนะนำด้วยรอยยิ้ม “พี่ของหนูมีของที่ชอบน้อยมาก แต่ส่วนใหญ่เวลาทำงานจะชอบพกปากกาติดตัวตลอด หนวนหน่วนลองเลือกไปให้พี่ก็ได้นะ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณพ่อพูด ปัญหาในใจก็เหมือนจะคลี่คลายลงในทันที คนตัวเล็กเงยหน้าแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”

ในไม่ช้าเธอก็ลงตงปลงใจที่ปากกาหมึกซึมสีดำ ด้ามปากกาเป็นขอบทอง จับแล้วให้ความรู้สึกพิเศษ รูปลักษณ์ให้ความรู้สึกหรูหรา เช่นนั้นแล้วเด็กน้อยจึงชอบมันอย่างมาก

หนวนหน่วนเดินถือกล่องของขวัญที่บรรจุปากกาอยู่ภายในแล้วเดินตามคุณพ่อไปทีละก้าว

“แล้วคุณพ่อชอบอะไรคะ?”

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะซื้ออะไรให้พ่อตนเอง

กู้หลินโม่ก้มลงมองหนวนหน่วนอย่างประหลาดใจ เมื่อครู่เขาเห็นถึงความจริงใจของเธอในการเลือกของขวัญ ความอัดอั้นภายในใจจึงมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง