หญิงงามผมสีดำเงาแอบยืนมองทุกคนในสนามฝึกทหาร ดวงตาดอกท้อเหม่อมองภาพเบื้องหน้าด้วยความสับสนเพราะไม่รู้ว่าเหตุใดตัวเองจึงมาโผล่ในสถานที่แห่งนี้ได้
“เกิดเป็ลูกหลานตระกูลทหารงั้นหรือ” ป๋ายฮวาสงสัย
ผมสีดำขลับไหวไปตามแรงลมกำลังยืนแอบในมุมต้นไม้ แม้จะอยู่ในโลกมนุษย์แต่หูตาของเทพเซียนก็ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะเทียบเคียงได้ ผมของนางเป็สีดำั้แ่โคนจรดปลาย เงางามนุ่มสยายตามแผ่นหลัง เพราะนางใช้ยาสมุนไพรซึ่งเตรียมไว้แต่เด็กมาย้อมผม
เมื่อครั้งยังเป็เด็ก มักจะไม่พอใจผมสีขาวตัวเอง อ้อนปู่เล็กขอสูตรย้อมผมดำมานาน กว่าท่านปู่เล็กจะคิดส่วนผสมยาสมุนไพรให้ แม้จะอยู่ได้เพียงเดือนหนึ่งสีก็หลุดแล้วแต่ก็แเีไม่มีใครจับได้แน่นอน
“แล้วคนไหนคือมหาเทพผู้เฒ่าล่ะ” ป๋ายฮวามองคนนับพันเพราะยังหาเด็กอายุ 10 ขวบไม่เจอเสียที ภายในลานอันวุ่นวายเต็มไปด้วยชายหนุ่มมากหน้าหลายตาแต่กลับไร้เงาของเด็กน้อยวัย 10 ขวบที่นางกำลังตามหา
“เ้าเด็กอัปลักษณ์ หลีกไป” เสียงเด็กน้อยร้องดังอยู่มุมหนึ่งของลานฝึก ป๋ายฮวารีบหันไปมองด้วยความสนใจอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าหนึ่งในนั้นต้องมีคนที่นางกำลังตามหาอยู่อย่างแน่นอน
เ้าของเสียงร้องะโดังด้วยความรังเกียจก่อนจะผลักร่างผอมแห้งซึ่งสวมใส่เสื้อผ้าขาดสีซีดคล้ายผ่านการซักมาหลายครั้งแล้ว ป๋ายฮวารีบจ้องมองแท่นพิธีทันทีเมื่อมองเห็นกลุ่มเด็กน้อยสามคนกำลังรุมทำร้ายเด็กชายผอมแห้งน่าสงสารผู้หนึ่ง
เพราะไม่มีแรงสู้ไหวจึงถูกผลักจนร่างเล็กแห้งตกจากแท่นพิธีสูง ร่างที่เต็มไปด้วยกระดูกกระแทกพื้นดินแข็งๆ จนป๋ายฮวาได้ยินเสียงชัด ไม่รู้ว่าร่างผอมแห้งนั้นจะรู้สึกเ็ปเพียงไร ทั้งที่อากาศตอนนี้หนาวจัดเพราะหิมะเพิ่งหยุดตก แต่เด็กน้อยคนนั้นยังสวมเพียงเสื้อผ้าขาดริ้วเท่านั้น เกรงว่าตอนนี้คงรู้สึกหนาวแน่นอน
เสียงสูดลมหายใจระงับความเจ็บดังเบาๆ เพราะตกลงมาจากที่สูงเพียงนั้น ร่างเล็กแห้งคล้ายกิ่งไม้ไหนเลยจะแบกรับไหว พอไม่มีเนื้อตามลำตัวทำให้กระดูกทุกชิ้นราวกับถูกกระแทกจากของแข็ง โชคดีที่อากาศเย็นจัดทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังสามารถทนรับความเจ็บนี้ไหว
“มหาเทพเฮยหลง” ป๋ายฮวามองเด็กสามคนในชุดผ้าไหมหรูหราก่อนจะส่ายหน้าเพราะไม่สามารถััได้ถึงขนหงส์ตัวเอง พลางขมวดคิ้วมองเด็กผอมแห้งซึ่งถูกผลักลงจากแท่นพิธี และกำลังลุกขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ขาเล็กปานตะเกียบนั่นสั่นไม่หยุด
“เฮือก” มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความใ ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาจนแดงก่ำเมื่อรู้ว่าเด็กผอมแห้งสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ คือมหาเทพผู้เป็ที่น่าเคารพและน่าเกรงขามในสี่ทะเลแปดดินแดน
เทพคนนั้นที่เพียงแค่กระทืบเท้าครั้งเดียวก็สามารถพลิกแผ่นดินพลิกปฐีได้ แต่ตอนนี้กลับถูกรังแก ซ้ำยังอยู่ในรูปร่างผอมแห้งขาดสารอาหาร เสื้อผ้าขาดเก่า สีซีดเพราะซักมาหลายครั้งแล้ว นี่คือเทพผู้ได้รับการเคารพทั่วหล้า แต่เพราะนาง...เพราะความผิดของนาง... เขาจึงต้องตกอยู่ในสภาพนี้
“ตัวอัปลักษณ์ ฮ่าๆๆๆ อัปลักษณ์ เ้าอัปลักษณ์” เสียงเด็กน้อยทั้งสามหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ พวกเขาต่างพากันชี้นิ้วใส่เด็กน้อยคล้ายกำลังสนุกสานโดยที่ไม่มีใครเข้ามาห้ามสักคน
“อ๊ะ” เมื่อได้ยินเด็กคนอื่นเรียกมหาเทพเฮยหลงว่าตัวอัปลักษณ์นางยังไม่เข้าใจ จนเมื่อเด็กน้อยคนนั้นลุกขึ้นและหันหน้ามาทางนางทำท่าจะเดินหนีทำให้ป๋ายฮวาสามารถมองเห็นใบหน้าซูบตอบได้อย่างชัดเจน
จากที่ดวงตาแดงก่ำตอนนี้กลับมีน้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ทั้งสงสารทั้งรู้สึกผิด ความรู้สึกผสมปนเปกันไปหมด ใบหน้าซูบตอบเพราะขาดสารอาหารมาั้แ่เด็กตอนนี้มีลายเส้นสีม่วงทั่วใบหน้า คล้ายดั่งสายฟ้ากำลังเลื้อยไหลไปตามใบหน้าซีดขาวของเขา ไม่ใช่เพียงเล็กน้อยแต่มีทั่วหน้า รวมถึงแขนขาเล็กๆ ซึ่งตอนนี้ก็มีรอยสายฟ้าสีม่วงเช่นกัน
“เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าสาย” ป๋ายฮวาพูดด้วยเสียงสั่นสะท้านเพราะคิดถึงโทษสายฟ้าที่มหาเทพรับไว้ คิดถึงคำพูดของเทพลิขิตที่บอกว่าเพียงแค่ยุติาเท่านั้นไม่ใช่เื่ที่ยากลำบากอะไรมากนัก
ไหนเลยจะรู้ว่า์ทิ้งรอยสายฟ้าไว้บนร่างกายของเขาอีกด้วย
ความผิดของนางทั้งหมด ป๋ายฮวาปิดปากสะอื้นไห้ด้วยความรู้สึกผิด นางทำอะไรลงไป นางทำร้ายมหาเทพมากเพียงนี้ แม้แต่คำอ้อนวอนคำสารภาพผิดที่นางเคยคิดไว้เพื่อขอโทษมหาเทพเมื่อท่านกลับวังเมฆานิลก็หายไปหมดสิ้น
นางจะกล้าขออภัยได้อย่างไรในเมื่อทำร้ายเขามากถึงเพียงนี้ หากตอนแรกเพียงอยากทำคุณไถ่โทษ ตอนนี้นางเพียงอยากช่วยมหาเทพเท่านั้น เมื่อกลับคืนสู่วังเมฆานิล หากท่านผู้เฒ่าจะลงโทษ นางก็คงไร้คำใดกล่าวอ้อนวอน นอกจากยอมรับผิดแต่โดยดี
ป๋ายฮวาสะอื้นไห้ตัวสั่นทั้งยังมองมหาเทพเฮยหลงในร่างเด็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด เด็กน้อยในชุดที่เต็มไปด้วยรอยขาดลุกขึ้นยืนนิ่งหลังเหยียดตรง ใบหน้าเรียบนิ่งเ็ามีเพียงคิ้วซึ่งกำลังขมวดเข้าหาเล็กน้อยเท่านั้น เขามองทั้งสามคนก่อนจะเดินหนีไปอย่างไม่สนใจมากนัก เพราะเื่แบบนี้เขารู้สึกชินเสียแล้ว
“องค์ชาย” ทหารแก่คนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดเบื้องหน้าก่อนจะทำความเคารพเขาเรียบง่ายด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ
เฟยหลงมองด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเอ่ยเรียกคนมาใหม่ด้วยเสียงที่เยียบเย็นในลำคอเช่นกันว่า “อาจารย์”
“เ้าอัปลักษณ์ เ้าอัปลักษณ์ มันไม่ใช่องค์ชาย” เด็กน้อยคนหนึ่งเถียงเสียงดังเพราะไม่พอใจเมื่อมีคนเรียกตัวอัปลักษณ์คนนี้ว่าองค์ชาย
“องค์ชายรอง เว่ยเฟยหลงนั่นนับเป็ตัวอะไร ท่านไม่ต้องให้ความสนใจหรอกพะยะค่ะ” เด็กชายคนหนึ่งเรียกองค์ชายรองเว่ยเฟยเจินซึ่งตอนนี้กำลังมีดวงตาแดงก่ำเพราะไม่พอใจทุกครั้งที่มีคนเรียกตัวอัปลักษณ์ว่าองค์ชาย คล้ายกำลังตอกย้ำว่าเขากับมันเป็พวกเดียวกัน นอกจากนี้มันยังเป็องค์ชายใหญ่ซึ่งเป็พี่ชายของเขาอีกด้วย
“ใช่ขอรับพี่รอง อย่าสนใจตัวอัปลักษณ์ขอรับ” องค์ชายสามเฟยเหวินบอกพี่ชายอย่างรวดเร็ว เขาเป็ลูกของซูเฟย ทำให้ต้องพยายามเอาใจองค์ชายรองตลอดเวลา เพราะมีอำนาจไม่เท่าองค์ชายรองซึ่งแม้เกิดจากข้ารับใช้คนสนิทของฮองเฮา แต่เพราะเสียเืตอนคลอดทำให้มารดาตาย ฮองเฮาจึงรับเลี้ยงเป็บุตรบุญธรรมอย่างรวดเร็ว ทำให้ได้รับความรักและความภูมิใจอย่างเหลือล้นจากเสด็จพ่อและฮองเฮาองค์ปัจจุบัน
“ฮึ มันก็แค่ตัวอัปลักษณ์คนหนึ่งเท่านั้น” องค์ชายรองในร่างเด็กน้อยเชิดหน้าเมื่อเห็นหลายคนเรียกเด็กคนนั้นว่าเ้าตัวอัปลักษณ์เช่นเดียวกันกับเขา เด็กน้อยก้มลงหยิบก้อนหินหลายก้อนโยนใส่หัวของเว่ยเฟยหลงหลายครั้งจนในมือไม่มีหินเหลืออีกแต่มันก็ยังตั้งใจทำท่าทางไม่ได้เื่ตามทหารแก่บอกไม่สนใจหินที่กระทบถูกหัวแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าหมดสนุกแล้วจึงสะบัดชายเสื้อคลุมก่อนจะเดินหนีไปพร้อมกับข้ารับใช้และองครักษ์ข้างกายมากมาย เว่ยเฟยหลงหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะขยับร่างกายต่อด้วยใบหน้าเรียบนิ่งตามเดิม
เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีปรายตามองเว่ยเฟยหลงและองค์ชายรองครั้งหนึ่งอย่างเ็าก่อนจะเดินไปอีกทางเช่นกัน ไร้ความสนใจที่จะต้องทำเื่ไร้สาระเหล่านี้อีกต่อไป “ซื่อจื่อขอรับ ทำไมเราต้องทำร้ายองค์ชายใหญ่ช่วยองค์ชายรองด้วยขอรับ” ข้ารับใช้ถามด้วยความไม่เข้าใจเพราะในเมื่อพวกเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการแย่งบัลลังก์ของเหล่าองค์ชายเสียหน่อย
“ข้าเพียงคร้านที่จะสนใจคนเหล่านี้เท่านั้น” ซื่อจื่อเว่ยชีหลาน บุตรชายคนเดียวของท่านอ๋องเว่ยชีตอบด้วยความเหนื่อยหน่ายเพราะใครใช้ให้เหล่าคนในวังโยนตัวอัปลักษณ์มาทิ้งในจวนของเขาเล่า
แม้เด็กคนนั้นจะอยู่อย่างเงียบๆ ไร้ตัวตน แต่เพียงแค่คิดว่าทุกครั้งต้องมองคนอัปลักษณ์เขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายแล้ว เดิมทีตำแหน่งอ๋องของท่านพ่อก็ไม่ได้สูงมากอยู่แล้ว เป็เพียงอ๋องชายแดนเท่านั้น ฮ่องเต้ถึงกล้าโยนบุตรชายมาทิ้งไว้ในจวนของเขา นับแต่นั้นมาเมื่อต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงเขาจึงต้องทนรับสายตาเห็นใจและดูถูกไว้ด้วย
“องค์ชายใหญ่แล้วอย่างไร แม้แต่บิดามารดายังไม่้า ั้แ่เด็กคนนั้นมาอยู่ในจวนอ๋อง ก็เป็เพียงของเล่นของเหล่าเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งเท่านั้น” ซื่อจื่อเว่ยชีหลานบอกด้วยความเบื่อหน่าย
ไม่รังเกียจแต่ก็ไม่ชื่นชอบเช่นกัน
“กำเนิดมาอัปลักษณ์ ถูกโยนทิ้งออกนอกวังมาไกลถึงชายแดน มารดาแท้ๆ รับบุตรชายของข้ารับใช้มาอุ้มชูแทน ฮึ อ่อนแอถึงเพียงนี้ แม้แต่ตัวเองยังไม่สามารถรักษาอำนาจของตัวเองได้ มีสิทธิอะไรให้ข้ามอบความสนใจให้งั้นหรือ” เว่ยชีหลานยิ้มดูถูกก่อนจะเดินหนีไป
คนที่แม้แต่ตำแหน่งของตัวเองยังไม่สามารถรักษาไว้ได้ มีค่าอะไรให้เขาซื่อจื่อผู้นี้ต้องใส่ใจด้วยเล่า มีรอยแผลเป็อัปลักษณ์แล้วอย่างไร หากเ้ามีความสามารถมากพอ ฐานะของเ้ายังต้องก้มหัวให้คนอื่นด้วยหรือ ตำแหน่งองค์ชายใหญ่ของเขา ต่อให้เป็ปีศาจ หาก้ารักษาไว้ก็ไม่มีใครกล้าทำร้ายได้อยู่ดี
“ทำไมชะตาชีวิตท่านลำบากอย่างนี้เล่า เพราะรอยสายฟ้าสีม่วงทั่วตัวท่านใช่หรือไม่” ป๋ายฮวาสะอื้นไห้ฟังคำพูดของเด็กหนุ่ยวัยสิบสี่ปีที่ชื่อเว่ยชีหลานและเริ่มเข้าใจเื่ราวมากขึ้น นางรีบหลบไปก่อนจะหาข้อมูลเกี่ยวกับมหาเทพเฮยหลงในโลกมนุษย์ให้มากกว่าเดิมก่อนจะปรากฎตัวช่วยเหลือมหาเทพซึ่งตอนนี้เป็เพียงเด็กอายุ 10 ขวบเท่านั้น
หลายวันผ่านไป ในมุมหนึ่งของสนามฝึก ป๋ายฮวามองเฮยหลงซึ่งตอนนี้กำลังเรียนวรยุทธคล้ายไม่ได้ยินคำพูดของคนอื่นอย่างมุ่งมั่น เดิมทีมหาเทพก็เป็แม่ทัพเหนือปฐีอยู่แล้ว แม้มาเกิดในโลกมนุษย์ก็ยังชอบศิลปะการต่อสู้เช่นเดิม
หลายวันผ่านไปเมื่อนางแอบสอบถามทั้งในและนอกจวนอ๋องเว่ยชีจนตอนนี้องค์ชายทั้งสองกลับเมืองหลวงไปแล้ว และตอนนี้ซื่อจื่อเว่ยชีหลานก็ไปสำนักศึกษาแล้ว เหลือไว้เพียงองค์ชายใหญ่เว่ยเฟยหลงซึ่งตอนนี้กำลังเรียนวรยุทธกับอาจารย์อยู่เท่านั้น
องค์ชายใหญ่เว่ยเฟยหลง บุตรชายแท้ๆ ของฮองเฮาหลานเฟยลี่และฮ่องเต้ของแคว้นเว่ย เว่ยเฟยหลาง ทั้งสองคาดหวังในตัวบุตรชายคนโตมาก มากจนเมื่อเห็นว่าเด็กทารกคนแรกคลอด เพียงมองเห็นลวดลายสายฟ้าม่วงพาดผ่านเด็กน้อยทั้งลำตัวและใบหน้า ฮองเฮาก็กรีดร้องและสลบไปทันที
ฮ่องเต้เสด็จหนีหายหน้าและไม่เสด็จมาเยือนตำหนักของฮองเฮาอีกเลย เด็กทารกน้อยถูกโยนให้ข้ารับใช้เลี้ยงอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเวลาผ่านไปเด็กน้อยเติบโตหนึ่งขวบ ไม่เคยได้เจอหน้าบิดามารดา ฮองเฮาเมื่อรู้ว่าข้ารับใช้เก่าคลอดบุตรชายให้ฮ่องเต้ ก็รับเด็กมาเลี้ยงภายใต้ชื่อตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่กลับมีข่าวออกมาว่านางสนมคนนั้นเสียชีวิตเพราะคลอดยาก
ฮองเฮาเลี้ยงดูองค์ชายรองด้วยตัวเอง มอบความรักและความเอ็นดูทั้งหมดของความเป็แม่ให้บุตรนอกสายเืผู้นี้ หลงลืมองค์ชายใหญ่ซึ่งถูกทิ้งไว้ในตำหนักข้างๆ ไปสิ้นเชิง ฮ่องเต้ผู้ได้รับรู้ความรู้สึกของความเป็พ่อครั้งแรกจึงแวะเวียนมาหาองค์ชายรองบ่อยครั้ง สั่งสอนด้วยตัวเองและเลี้ยงดูด้วยความรัก เวลาผ่านไปนับปีจนองค์ชายรองเติบใหญ่
จนกุ้ยเฟยให้กำเนิดองค์หญิงสามเฟยอิง แต่ก็ไม่สามารถแย่งความโปรดปรานจากองค์ชายรองได้เลย หลังจากนั้นซูเฟยก็ให้กำเนิดองค์ชายสามเฟยเหวินออกมา แต่ยิ่งนับวันความรักของฮ่องเต้ก็มอบให้องค์ชายรองมากเหลือล้น เสียนเฟยให้กำเนิดองค์หญิงสี่เฟยหลิน เพราะเป็เพียงองค์หญิงจึงทำให้ไม่สามารถเรียกความโปรดปรานจากผู้เป็บิดาได้
เวลาผ่านไปสองปีจนองค์ชายรองเติบใหญ่เป็เด็กน้อยอายุ 3 ขวบ เพราะความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ องค์ชายรองพบองค์ชายใหญ่เฟยหลงครั้งแรก ใจนร้องไห้ทั้งคืนด้วยความหวาดกลัว นับแต่นั้นฮองเฮาและฮ่องเต้ถึงนึกขึ้นได้ถึงตัวตนของบุตรชายเืเนื้อเชื้อไขของตัวเอง
ข่าวลือกระจายทั่วเมืองหลวงเกี่ยวกับองค์ชายปีศาจ ผู้เป็ใหญ่ทั้งสองตัดสินใจโยนบุตรชายแท้ๆ มาทิ้งไว้กับอ๋องเฝ้าชายแดนอย่างรวดเร็ว และหันไปอุ้มชูองค์ชายรองผู้มีชาติกำเนิดต่ำต้อยแต่ยิ่งนับวันยิ่งเติบโตมีความสามาถขึ้นมาทดแทนจนตัวตนขององค์ชายใหญ่ลืมเลือนจางหายไป
อาจจะเป็เพราะฮองเฮามอบทุกอย่างให้บุตรบุญธรรมคนนี้ ข้ารับใช้ แม่นม อาจารย์ล้วนคัดเลือกมาอย่างดี หรือเป็เพราะฮ่องเต้สั่งสอนด้วยตัวเอง ยิ่งเติบใหญ่ยิ่งปรีชา ยิ่งได้รับความรักและความเลื่อมใสจากขุนนางทุกคน นับแต่นั้นเมืองหลวงก็ลืมไปเสียแล้วว่ายังมีองค์ชายใหญ่ชื่อเฟยหลงอยู่อีกหนึ่งพระองค์ ทุกคนเพียงคิดว่าองค์ชายใหญ่ตไปแล้วเท่านั้น
หลายปีฮ่องเต้มีองค์ชายองค์หญิงเพียง 8 พระองค์เท่านั้น นอกจากนี้ฮองเฮายังให้กำเนิดองค์หญิงน้อยเฟยเฟย ทำให้วังหลวงตำแหน่งขององค์ชายรองแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ทั้งอำนาจทั้งความรักไม่มีผู้ใดสามารถสั่นคลอนใจของฮ่องเต้ฮองเฮาได้อีก
เด็กน้อยสี่ขวบถูกยัดใส่รถม้าเก่าโทรม มีเพียงแม่นมอายุมากเท่านั้นเดินทางมาด้วย เดินทางนับครึ่งเดือนมาถึงจวนอ๋อง ได้รับการดูถูกมากมายและความรังเกียจจากเ้าของจวน ถูกโยนทิ้งให้อยู่ท้ายจวนกับแม่นมสองคน แต่ละวันถูกแม่นมทุบตีและบ่นไม่หยุด อายุหกปีแม่นมจากไปเพราะทนชีวิตที่ลำบากไม่ไหว
เด็กน้อยใช้ชีวิตด้วยตัวเองจนเติบใหญ่อายุครบ 10 ปี ถูกข้ารับใช้รังแก อาหารที่เย็นชืด เสื้อผ้าเก่าขาด เรือนอาศัยมีหลังคารั่วแต่เด็กน้อยไม่สามารถซ่อมเองได้ เครื่องนอนเก่าโทรม ในฤดูหนาวทำได้เพียงขดตัวนอนมุมห้องเท่านั้น
ทุกวันต้องออกมาเรียนวิทยายุทธกับอาจารย์ เพราะหากไม่เรียนจนร่างกายเหนื่อยล้า อาจจะหิวจนนอนไม่หลับหรืออาจจะเ็ปร่างกายจนนอนไม่หลับ ตอนกลางวันจึงต้องทนเหนื่อยหน่อยเพราะกลางคืนจะได้นอนหลับสบายและบรรเทาอาการเจ็บจากรอยแผลเป็สายฟ้า
“ฮึก” ป๋ายฮวาน้ำตาไหลเมื่อแอบมององค์ชายเฟยหลงหรือมหาเทพเฮยหลงในร่างเด็กน้อยวัย 10 ขวบผู้มีแผลเป็รอยสายฟ้าด้วยความปวดใจ
ร่างผอมแห้งดั่งเด็กน้อยหกขวบ กอดตัวเองแน่นเพราะความเ็ปจากคำสาปสายฟ้า ทุกคืนต้องทนกับความเ็ป แม้จะเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น แต่ป๋ายฮวาแค่มองก็รู้สึกถึงอาการเกร็งสั่นกระตุกของเด็กน้อยอยู่ดี เพราะไร้ความรู้สึก ์จึงมอบความเ็ปให้ร่างกายแทน
นางทนไม่ได้..... นางทนเห็นมหาเทพได้รับบทลงโทษเช่นนี้ไม่ได้ ต่อให้ถูก์ลงโทษ นางก็ขอช่วยมหาเทพผ่านด่านเคราะห์นี้ไปให้ได้ และเมื่อมหาเทพรู้ความจริง แม้ท่านจะไม่ให้อภัยนาง นางก็ยอมรับผิดทุกอย่าง
หิมะสีขาวโพลน แดนเหนือที่เต็มไปด้วยความหนาวเย็นแต่เด็กน้อยกลับไม่มีแม้แต่ผ้าห่มคลุมกาย เสื้อผ้าเก่าขาดจนน่าใจหาย ป๋ายฮวาทิ้งกายนั่งลงพื้นสะอื้นไห้ด้วยความปวดใจ
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ป๋ายฮวายังคงยืนหลบอยู่มุมห้อง มองเด็กน้อยผอมแห้งในอาภรณ์เก่าๆ ลุกขึ้นนั่งด้วยเม็ดเหงื่อซึ่งซึมเต็มหน้าผาก ดวงตาไร้ความรู้สึก ไร้ความแค้น ไร้ความเกลียดชัง เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยเช่นครั้งเคยเป็มหาเทพ
เว่ยเฟยหลงนั่งนิ่งเงียบในความมืด รู้สึกถึงความหนาวเย็นอันคุ้นเคย แม้ร่างกายจะเหน็บหนาวเพียงไรแต่ใจของเขากลับรู้สึกชินชากับมันแล้ว ดวงตาักระพริบหลายครั้งเพื่อขับไล่ความง่วงนอนและความเ็ปที่ยังหลงเหลืออยู่
มือเล็กที่เต็มไปด้วยรอยแผลของความหนาวเหน็บที่กัดกินเนื้อจนาเ็กุมท้องเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงความหิวจนไร้เรี่ยวแรง เนื่องจากเมื่อคืนคนรับใช้ของจวนอ๋องไม่ได้เอาอาหารมาส่งให้เขาอีกแล้ว ร่างกายที่เหนื่อยล้าอยากจะล้มตัวลงนอนอีกสักครั้งแต่รู้ว่าตัวเองไม่อาจจะทำตัวี้เีได้ เพราะต้องรีบเดินทางไปสนามฝึกก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้
นี่เป็อีกหนึ่งเื่ที่เขาเคยชิน นอกจากจะต้องเรียนวรยุทธให้เหนื่อย อีกหนึ่งเหตุผลที่เขาต้องไปสนามฝึกทุกวันเพราะมีเพียงสนามฝึกเท่านั้นที่ตอนเที่ยงจะมีการแจกอาหารกลางวันให้เหล่าทหาร
หากไม่ไปหนึ่งวัน วันนั้นทั้งวันอาจจะต้องทนให้ท้องหิวต่อไป เขาคิดเสียแล้วว่าชีวิตของเขาคงต้องดำเนินไปเช่นนี้จนสิ้นอายุขัย มีความหนาวและความหิวอยู่เป็เพื่อน ชีวิตก็คงเป็เช่นนี้....ใช่หรือไม่...
25K
