สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        "ได้เลยขอบคุณคุณชายท่านนี้ขอรับ!"

        "เฮ้นี่ไม่ใช่เงินรางวัลนะ ตกลงกันว่าขอยืม เจ้าต้องคืนข้าด้วย!" แม้บุรุษผู้นั้นจะสวมหน้ากากทว่าน้ำเสียงยังเผยความพะวักพะวนอย่างเห็นได้ชัด

        "แน่นอนขอรับคุณชายโปรดวางใจ รอชมได้เลย!"  นักแสดงปาหี่หยิบเหรียญทองแดงมาวางบนโต๊ะ

        จากนั้นก็พับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขน ปลายนิ้วทั้งสองข้างกางออก พลิกไปมาสองรอบต่อหน้าผู้ชม

        "ทุกท่านดูให้ชัดเจนมือของผู้น้อยว่างเปล่าไร้สิ่งใด ต่อไปเชิญทุกท่านโปรดจับตาดูให้ดี!" นักแสดงปาหี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกลับท่วงทีลีลาสะกดสายตาของทุกคน

        มาถึงขั้นนี้หมิงเป่าจูก็เข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร

        เห็นเขาห่อมือซ้ายโก่งขึ้นเล็กน้อยเพื่อครอบเหรียญทองแดงบนโต๊ะเอาไว้ นิ้วมือด้านขวาทำท่าทางคล้ายหยิบจับบางอย่างบนหลังมือซ้ายจากนั้นก็เหวี่ยงไปข้างหลัง

        หลังจากทำเช่นนี้ซ้ำกันสามครั้งเขาก็เงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองโดยรอบ "ทุกท่านโปรดทัศนานี่คือวิชาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ การคว้าวัตถุจากกลางอากาศ!"

        พอสิ้นคำกล่าวก็ยกมือซ้ายขึ้น เหรียญทองแดงที่อยู่บนโต๊ะก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาผู้คน!

        ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจของชายผู้มอบเหรียญให้กระตุกวูบแต่ไม่นานนักแสดงปาหี่ก็สะบัดมือขวาเหรียญทองแดงที่หายไปก็ปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วมือทั้งสองของเขา

        เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

        "มือก็มือของเจ้าเองหากแอบหยิบไว้ก่อนล่วงหน้า พวกเราก็ไม่รู้กระมัง!" จู่ๆ ก็มีเสียงคนผู้หนึ่งดังแทรกขึ้นมา

        คนอื่นๆหลังได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิดตาม พลางพยักหน้าเห็นด้วย

        หมิงเป่าจูมองไปยังต้นเสียงเห็นชายคนนั้นขยิบตากับนักแสดงปาหี่อย่างรู้กันนางจึงเข้าใจในทันทีว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นผู้ช่วยที่คอยผลักดันสร้างสถานการณ์

        เพื่อให้การแสดงดำเนินต่อไปจึงจงใจกล่าวเช่นนี้ออกมา ยิ่งทำให้นักแสดงปาหี่ดูมีฝีมือและศิลปะวิชาล้ำลึกยิ่งขึ้น

        หากนางคาดเดาไม่ผิดขั้นตอนต่อไปก็น่าจะเชิญผู้ชมเข้ามามีส่วนร่วม

        และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ!

        "ทุกท่านอย่าเพิ่งใจร้อนที่หนุ่มน้อยพูดก็มีส่วนถูก เช่นนี้ข้าก็ไม่อาจโน้มน้าวให้ทุกคนเชื่อได้ มิสู้เชิญผู้ชมขึ้นมาครอบบังเหรียญทองแดงแทนข้าแล้วค่อยมาดูอีกทีว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรก็แล้วกัน"

        นักแสดงปาหี่แสร้งทำท่าทางจริงจังเอ่ยปากรับคำตามน้ำ

        เมื่อได้ยินว่าจะได้ขึ้นไปพิสูจน์ศิลปะวิชาอันน่าอัศจรรย์ด้วยตนเองผู้คนต่างก็กระตือรือร้น อยากจะลองดูสักครั้ง

        "เป่าอวี้พี่ชายจะแสดงอะไรที่น่าสนุกยิ่งกว่านี้อีก อยากดูหรือไม่" หลี่ไหวฺอวี้โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของหมิงเป่าอวี้

        หมิงเป่าจูยืนอยู่ข้างๆย่อมได้ยินอย่างชัดเจน

        "ดีสิขอรับพี่ไหวฺอวี้ เรื่องสนุกอะไรหรือ" หมิงเป่าอวี้เงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นเต้น

        หมิงเป่าจูไม่รู้ว่าเขาจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรแต่ยังไม่ทันได้ห้าม หลี่ไหวฺอวี้ก็เลิกคิ้วขึ้น มองมาที่นางอย่างท้าทายก่อนจะเดินตรงไปหานักแสดงปาหี่

        "ข้าเอง"

        "เป่าจูไหวฺ... ไหวฺอวี้ เขาไปทำอะไรน่ะ"

        หลี่อวิ๋นไม่ได้ยินที่หลี่ไหวฺอวี้พูดจู่ๆ เห็นเขาก้าวเข้าไป ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

        นางอยากใกล้ชิดกับหลี่ไหวฺอวี้มากกว่านี้แต่เขากลับไม่ยอมให้นางเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย คิดแต่เพียงว่าหากเรียกชื่อเขาเช่นนี้ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนจะแคบลงบ้างหรือไม่

        หมิงเป่าจูส่ายหน้านางเองก็ไม่รู้เช่นกัน ดวงตาจดจ้องไปที่หลี่ไหวฺอวี้ อยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรกันแน่

        เพราะมีผู้ชมเข้ามาร่วมสนุกความคาดหวังต่อการแสดงต่อไปของผู้คนจึงยิ่งสูงขึ้น

        "เอ่อ...ได้ เชิญคุณชายทางนี้ขอรับ!"

        เดิมทีนักแสดงปาหี่ตั้งใจให้ผู้ช่วยของตนเองขึ้นมาเพราะทั้งสองเคยร่วมงานกันมาหลายครั้ง อีกฝ่ายก็รู้สายสนกลในเป็นอย่างดี ใครจะรู้ว่าจะมีเด็กหนุ่มมาขัดจังหวะเสียก่อน

        แต่เขายังคงมั่นใจในฝีมือของตนเองอีกทั้งนี่เป็นเพียงกลระดับพื้นฐานที่เคยแสดงมาแล้วหลายครั้ง แม้จะเปลี่ยนคนก็ไม่เป็นปัญหา

        เมื่อคิดได้เช่นนี้จึงเชิญหลี่ไหวฺอวี้มาที่ข้างโต๊ะ

        "อย่างนี้ขอรับเชิญท่านวางมือลงบนเหรียญทองแดง ถูกต้อง! ดีมาก! "

        เขาสอนให้หลี่ไหวฺอวี้ห่อนิ้วมือทั้งห้าให้ชิดกันแล้วคว่ำลงบนโต๊ะเหมือนที่เขาทำเมื่อสักครู่ หลี่ไหวฺอวี้ก็ทำตามอย่างว่าง่าย

        "ต่อไปช่วงเวลาอันน่าตื่นตาตื่นใจได้มาถึงแล้ว ทุกท่านโปรดเบิกเนตรให้กว้าง ชมการคว้าวัตถุจากกลางอากาศณ บัดนี้!"

        หลังจากนักแสดงปาหี่แสดงให้เห็นว่ามือทั้งสองข้างว่างเปล่าแล้วเขาก็ยื่นมือซ้ายไปด้านหลัง มือขวาทำท่าทางเหมือนหยิบจับบางอย่างบนหลังมือของหลี่ไหวฺอวี้

        หนึ่งครั้งสองครั้ง สามครั้ง สีหน้านักแสดงปาหี่เริ่มแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ขณะที่หลี่ไหวฺอวี้กลับนิ่งราวกับหลวงจีนเฒ่าเข้าฌาน

        สี่ครั้งห้าครั้ง หกครั้ง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายบนหน้าผากของนักแสดงปาหี่ หลี่ไหวฺอวี้มองเขาอย่างเย้ยหยันผู้ชมเริ่มกระซิบกระซาบกัน

        "เจ้าหนุ่มนี่เจ้าตั้งใจจะมาป่วนใช่ไหม" นักแสดงปาหี่เอ่ยเสียงต่ำ

        "เป็นอะไรไปรึท่านเซียน ต้องทำอีกกี่ครั้งถึงจะหยิบได้" หลี่ไหวฺอวี้แสร้งทำไขสือตอบไม่ตรงคำถามเสียงของเขาดังในระดับปกติ แต่เนื่องจากรอบข้างเงียบลงทุกคนจึงได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น

        "เกิดอะไรขึ้นไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนไปเลย"

        "ใช่ตกลงหยิบออกมาได้หรือไม่กันแน่"

        ผู้คนรอบข้างเริ่มเร่งเร้านักแสดงปาหี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก อ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบอย่างไร

        "ท่านทำไม่ได้หรือเช่นนั้นข้าเอง!" หลี่ไหวฺอวี้เล่นจนหอมปากหอมคอแล้ว ก็เอ่ยปากแสดงความเมตตาสงสาร

        เขาเลียนแบบท่าทางของนักแสดงปาหี่วางมือไว้บนหลังมือตัวเอง ครั้งเดียวก็พลิกมือออกมา "ทุกท่านโปรดรับชมการคว้าวัตถุจากกลางอากาศ!"

        ฝ่ามือเปิดออกโต๊ะกลับว่างเปล่าไร้สิ่งใด ทุกคนต่างมองไปที่มือขวาของเด็กหนุ่มก็พบว่าว่างเปล่าเช่นกัน! เหตุใดถึงแตกต่างไปจากเมื่อครู่นี้เล่า!

        "หายไปไหนแล้วเล่า"

        "เหรียญอยู่ไหน"

        ทุกคนต่างฉงน

        ผู้คนรอบข้างแค่รู้สึกฉงนใจแต่บางคนกลับร้อนรน

        บุรุษที่มอบเหรียญทองแดงถอดหน้ากากออกเดินตรงไปหานักแสดงปาหี่ด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด "เงินเล่า? คืนเงินข้ามา!"

        บางทีอาจเพราะเห็นว่าหลี่ไหวฺอวี้เป็นเพียงหนุ่มน้อยบุรุษผู้นั้นจึงไม่เอาเรื่องเอาราวกับเขา แต่กลับคว้าคอเสื้อของนักแสดงปาหี่ไว้ พลางตะโกนเสียงดัง

        "โธ่คุณชาย นี่มิใช่ความผิดข้าเลย เจ้าหนุ่มนั่นต่างหากที่เป็นคนเอาเงินไปท่านต้องไปเอาคืนจากเขา!"

        นักแสดงปาหี่รีบแก้ต่างและโยนความผิด บุรุษผู้นั้นออกแรงบีบแน่นจนเขาแทบหายใจไม่ออก

        "เขาบอกว่าเงินอยู่ที่เจ้าจริงหรือไม่" บุรุษผู้นั้นหันไปถามหลี่ไหวฺอวี้

        เสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากใต้หน้ากาก หลี่ไหวฺอวี้ไม่ยี่หระ เดินกอดอกลอยหน้าลอยตาตรงไปยังตำแหน่งที่หมิงเป่าจูยืนอยู่

        "คิดจะหนีรึ"บุรุษผู้นั้นดูเหมือนจะเคยฝึกยุทธ์มาก่อน ยื่นแขนออกไปหมายตะครุบตัวเขาไว้

        แต่หลี่ไหวฺอวี้ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรตามใจชอบอยู่แล้วเขาก้าวเท้าหลบอย่างคล่องแคล่ว หลีกเลี่ยงการจู่โจมได้อย่างง่ายดาย

        "อย่าเพิ่งรีบร้อนดูนี่!" หลี่ไหวฺอวี้หยุดอยู่ตรงหน้าหมิงเป่าจู พลางจ้องมองนางเขม็ง

        หมิงเป่าจูไม่รู้ว่าเขาต้องการทำสิ่งใดจึงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกหลี่ไหวฺอวี้คว้าเอวรั้งไว้

        "หลี่ไหวฺอวี้!"หมิงเป่าจูเอ็ดเสียงต่ำด้วยความร้อนใจ

        "อย่าขยับ!"หลี่ไหวฺอวี้ข่มขู่

        หมิงเป่าจูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดตนเองถึงหยุดขัดขืนยอมอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับ

        หลี่ไหวฺอวี้ค่อยๆยกมือขึ้นไปแตะข้างแก้มของหมิงเป่าจู คล้ายลูบไล้ คล้ายหยอกเย้าอยู่ในที

        ขณะที่หมิงเป่าจูยังตกตะลึงเขาก็ดีดนิ้วเป๊าะดังขึ้นข้างหู จากนั้นเหรียญทองแดงก็ปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วมือของเขา

        "นี่อย่างไรเล่าอยู่นี่!"

        เด็กหนุ่มงอนิ้วมือออกแรงดีดเบาๆเหรียญทองแดงลอยเป็นแนวโค้งไปตกในมือของบุรุษที่ยื่นรอรับอย่างแม่นยำ

        ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณเพียงชั่วครู่เสียงปรบมือก็ดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าเดิม ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องอย่างครึกครื้น

        สิ่งที่ผู้อื่นเห็นคือเหรียญทองแดงถูกหยิบออกมาจากเรือนผมของหญิงสาว ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!