ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            หนิงมู่ฉือเปิดหน้าต่าง ลมหนาวพัดโชยเข้ามา นางถึงกับตัวสั่นนางสูดหายใจเข้าเต็มปอด จู่ๆ ก็รู้สึกว่าหนทางข้างหน้านางไม่รู้จะเดินต่อไปอย่างไรดี

            เฉินเกอเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน กลางดึกเขาลุกขึ้นมาเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องอยากจะเดินไปเคาะประตูห้องหนิงมู่ฉือแต่ก็ไม่รู้ว่าจะขจัดสิ่งที่ติดแน่นอยู่ในใจออกไปอย่างไรดีเขาไม่อยากจะเชื่อในเรื่องบังเอิญที่เกิดขึ้นหนิงมู่ฉือเป็นบุตรสาวคนเดียวของหนิงจื้อหย่วน ซึ่งก็คือศัตรูของบิดาเขา

            หากไม่ใช่เพราะหนิงจื้อหย่วน ตำแหน่งแม่ทัพก็จะต้องเป็นของบิดาเขาเขาไม่รู้เลยว่าปีนั้นหนิงจื้อหย่วนใช้วิธีใดขัดขาบิดาของเขาบิดาของเขาจึงเอาแต่หนีมาตลอดในหลายปีมานี้ที่คิดไม่ถึงคือหนิงจื้อหย่วนจะจากไปอย่างง่ายดายหลังจากนั้น แล้วจู่ๆจิ้นอินก็โผล่ออกมาฆ่าบิดาของเขา เป็นเพราะบิดาพาเขาหลบหนีจึงต้องมาตายจากไป

            แววตาของเฉินเกอเต็มไปด้วยความเย็นชา ฟ้าเริ่มมีแสงสว่างลมหนาวพัดผ่านใบหน้า พาหิมะเข้ามาปะทะหน้าของเขาด้วย เขานั่งลงสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปที่ห้องของหนิงมู่ฉือ

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นหนิงมู่ฉือมองไปที่ประตูก่อนจะเอ่ยด้วยแววตาหงอยเหงา “เข้ามา”

            เฉินเกอเดินเข้ามาในห้อง เห็นความห่างเหินจากหนิงมู่ฉือที่มีต่อตัวเองในใจรู้สึกขมขื่นยิ่งนัก “รีบเก็บของเถอะ พวกเราต้องออกเดินทางแล้ว”

            หนิงมู่ฉือรับคำ ”อืม” ออกมาคำหนึ่งก่อนจะสวมรองเท้า แบกสัมภาระไว้ที่หลังแล้วเดินออกจากห้อง เฉินเกอมองหนิงมู่ฉือที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า คิดอยากจะพูดบางอย่างหากถึงเวลากลับพูดไม่ออก

            หนิงมู่ฉือหันกลับไปส่งยิ้มบางๆ ให้ ราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น “จอมยุทธ์น้อยเฉิน พวกเรากินข้าวก่อนแล้วค่อยออกเดินทางเถอะ”

            เฉินเกอมองอย่างงุนงงก่อนจะพยักหน้าจากนั้นแกล้งทำเป็นมองบาดแผลที่คอหนิงมู่ฉือโดยไม่ตั้งใจผาดหนึ่ง “บาดแผลที่คอเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

            หนิงมู่ฉือส่ายหน้า มองลงไปด้านล่าง ซึ่งมีคนสวมชุดหน่วยลาดตระเวนยืนอยู่ “ไม่เป็นไร เพียงแต่ตอนนี้พวกเราดูเหมือนจะมีปัญหาแล้ว”

            เฉินเกอได้ยินเช่นนั้น มองตามสายตาหนิงมู่ฉือลงไปชั้นล่าง ก่อนที่สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนเห็นทั้งสองคนก็เดินขึ้นมาชั้นบน “แม่นางเจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอันใดขึ้น”

            แววตาหนิงมู่ฉือเปลี่ยนเป็นลึกล้ำก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าไม่ทราบ เมื่อคืนข้าหลับสนิท เมื่อคืนเกิดเรื่องใดขึ้นหรือ แล้วเหตุใดถึงได้มีคนในโรงเตี๊ยมน้อยเช่นนี้”

            หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนเห็นท่าทางของหนิงมู่ฉือเหมือนไม่ได้กำลังพูดโกหกจึงหันไปมองเฉินเกอทว่าเฉินเกอไม่แม้แต่จะมองหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนเอามือโอบไหล่หนิงมู่ฉือพร้อมกับเอ่ยด้วยท่าทางเจ้าชู้ “พี่ชายนี่คือภรรยาของข้าเอง เมื่อคืนพวกเราทำอะไรกัน ท่านก็อยากจะรู้หรือ”

            หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนได้ยินเช่นนั้น กระแอมออกมาทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “รบกวนแล้ว” จากนั้นก็เดินลงบันไดไปด้านหนิงมู่ฉือใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ มองเฉินเกออย่างไม่อยากจะเชื่อ

            เฉินเกอกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไปเถอะ ลงไปกินข้าวกัน”

            ในโรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด หนิงมู่ฉือเอามือปิดจมูกขณะส่ายหน้าผิดกับเฉินเกอที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยแม้แต่น้อย

            นางเอ่ยถาม “ท่านไม่ได้กลิ่นคาวเลือดหรือ หากข้าต้องกินข้าวท่ามกลางกลิ่นเช่นนี้ข้ากินไม่ลง อีกอย่างเถ้าแก่เนี้ยก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน”

            “ข้าอยู่ในยุทธภพมาตั้งแต่เด็ก ชินกับกลิ่นคาวเช่นนี้แล้วแต่ในเมื่อเจ้าไม่ชิน เช่นนั้นพวกเราเปลี่ยนที่กันเถิดข้างหน้าอีกไม่ไกลก็เยี่ยนฉือแล้ว ข้าจะคุ้มครองเจ้าพาไปส่งที่นั่นแล้วค่อยจากไป”เรื่องนี้เฉินเกอคิดเอาไว้นานแล้วเขามองแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของหนิงมู่ฉือด้วยใจที่เจ็บปวด หากก็ทำอันใดไม่ได้เพราะเขาคือคนในยุทธภพ

            หนิงมู่ฉือพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปพร้อมกับเฉินเกอ ตอนที่ทั้งคู่ขึ้นม้าสายตาของหนิงมู่ฉือเหลือบไปเห็นบาดแผลที่ข้อมือของเฉินเกอเฉินเกอมองตามสายตาของหนิงมู่ฉือ ก่อนจะรีบเอาข้อมือหลบให้พ้นจากสายตาหนิงมู่ฉืออย่างว่องไว

            หนิงมู่ฉือเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “จอมยุทธ์น้อยเฉินมือของท่านไปโดนอะไรมาหรือ”

            เฉินเกอส่ายหน้า เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับยิ้มบางๆ “ข้าไม่เป็นไร แค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น”

            หนิงมู่ฉือมองเฉินเกอ เขากับนางมีอายุใกล้เคียงกันแค่สิบแปดสิบเก้าเท่านั้น ทว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ในยุทธภพมาตั้งแต่เด็ก ชินกับกลิ่นคาวเลือดมาตั้งแต่เล็กซึ่งมันน่ารันทดเหลือเกิน

            เฉินเกอขึ้นม้า เพราะอากาศหนาวเย็น หนิงมู่ฉือจึงตัวสั่นพร้อมทั้งสัมผัสได้ว่า เฉินเกอเอาตัวเข้ามาใกล้นาง นางจึงหันไปมองเขาอย่างสงสัย

            เฉินเกอหยิบสายบังเหียนขึ้นมาถือเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยและหันมายิ้มบางๆ ให้นาง“ข้ารู้สึกหนาว จึงขยับเข้าไปใกล้เจ้า จะได้อบอุ่น”

            หนิงมู่ฉือพยักหน้าอย่างมึนงง ม้าออกวิ่งทิ้งรอยเท้าไว้บนหิมะนางลูบแผงคอของม้าอย่างแผ่วเบา ผ่านไปไม่นาน เฉินเกอบังคับม้าให้หยุดข้างหน้ามีภัตตาคารอยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีคนนั่งทานข้าวอยู่ด้านในแน่นขนัด “ฉือเอ๋อร์ เจ้าลงไปก่อนเถอะ ถึงภัตตาคารแล้ว หลังจากทานข้าวเสร็จข้าค่อยซื้อชุดบุรุษให้เจ้าเปลี่ยน จะได้สะดวกในการเดินทาง”

            หนิงมู่พยักหน้าอย่างเหม่อลอยอีกครา นางลงจากม้า เดินเข้าไปในภัตตาคารกลิ่นหอมอันคุ้นเคยอวลไปทั่ว เป็นกลิ่นหอมที่คล้ายกับในวัยเด็กตอนที่มารดาของนางทำอาหารให้นาง ตอนนั้นนางยังเอาแต่บ่นว่า มันไม่อร่อยอย่างนั้นอย่างนี้ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว นางรู้สึกเสียใจทีหลังเหลือเกิน    

            เมื่อคืนจิ้นอินทำงานไม่สำเร็จ ทั้งไม่อาจกำจัดศัตรูของตัวเองได้อีก จึงรู้สึกแค้นใจยิ่งนักเขารีบขี่ม้ากลับไปที่เมืองหลวง ไปที่จวนอัครมหาเสนาบดี คุกเข่าตรงหน้าเฉินอวี้ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

            เฉินอวี้ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห ขว้างแก้วชาลงพื้นเศษแก้วกระเด็นไปโดนตัวจิ้นอิน

            เฉินอวี้ตะโกนใส่จิ้นอินด้วยความโกรธเกรี้ยว “ข้าเลี้ยงเจ้าเสียเปล่าจริงๆสตรีผู้เดียวก็ยังจัดการไม่ได้!”

            จิ้นอินก้มหน้าด้วยสีหน้านอบน้อม เห็นเฉินอวี้โทโสจิ้นอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “นายท่านได้โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ นายท่าน ท่านลองเดาดูสิขอรับว่าครั้งนี้ข้าได้เจอผู้ใดอีก”

            “ผู้ใด!” เฉินอวี้หันไปมองจิ้นอินด้วยแววตาดุดันจิ้นอินยิ้มด้วยสีหน้าท่าทางมีลับลมคมใน “หลานชายของเฉินอวิ้นลูกศิษย์ของหลินอิน ฉายาในยุทธภพคืออี้เตา”

            เฉินอวี้ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อมือสองข้างสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “เฉินเกอ?มันไปอยู่กับหนิงมู่ฉือได้อย่างไร ทั้งคู่ไม่ใช่ศัตรูกันหรอกหรือ”