“ฝ่าา นางเป็ใคร เหตุใดต้องใส่ใจด้วยคงเป็นางในหอซักล้างที่มีมากมายหลายนาง”
“พรุ่งนี้พานางมาพบข้า”พูดเพียงแค่นั้นแล้วสาวเท้าจากไปทันที
ในห้วงฝัน ซินเฟยดิ้นรน เพียงพองาม ไม่ได้ปัดป้องทั้งๆ ที่อยากจะกรีดร้อง
ความเ็ปในครั้งแรก กับคนที่ไม่คุ้นเคยไร้ซึ่งความรักความผูกพัน
เช้าสดใส
“ซินเฟยที่หอซักล้างเกิดความโกลาหลขึ้น แต่เช้า เ้าอย่าเพิ่งไปรอจนกว่าทหารองครักษ์พวกนั้นจากไปข้าไม่รู้ว่าเขามาทำไมคล้ายมาตามหาคนแต่ไม่รู้ว่าเป็ใคร ฉะนั้นทางที่ดีอยู่ที่นี่จนกว่าพวกนั้นจะกลับไป”าุโย่าหนานเอ่ยปากเมื่อเห็นว่าซินเฟยกำลังจะไปที่นั่น เพื่อไปเก็บเศษผ้าเก่าๆ ที่ขาดวิ่นจนไม่เป็ที่้ามาเย็บอาภรณ์ไว้สวมใส่
“คงมีใครที่จะต้องถุกลงทัณฑ์อย่างแน่นอน ซินเฟยเชื่อาุโ เช่นนั้นไว้ค่อยไปวันอื่นวันนี้ออกไปนอกเขตวังหลวง หาเก็บสมุนไพรและอาจตกปลาที่ริมลำธารเผื่อจะได้ปลามาทำอาหารในตอนเย็น”าุโย่าหนานพยักหน้าขึ้นลง
“เ้าลำบากหรือไม่”ซินเฟยส่ายหน้าไปมา
“ซินเฟยแต่เดิมอยู่นอกวังก็ใช้ชีวิตเช่นนี้ไม่ได้ลำบากอะไร าุโอย่าได้กังวล”ซินเฟยเดินออกจากตำหนักเย็นมุ่งหน้าสู่ลำธารใสริมชายป่า
ขบวนเสด็จประพาสป่าของจางหลง ตามธรรมเนียมต้องมีสนมนางในและเชื้อพระวงค์ตามเสด็จมากมายแต่ จางหลง สั่งห้ามไม่ให้มีการตามเสด็จอย่างเอิกเกริกมีเพียงจางหลงและเสี่ยวซานกับองครักษ์อีกไม่กี่นาย ด้วยทำตามที่ใต้เท้าฟงเสนอแนะนั้นคือไม่เกรงกลัวต่อข่าวเื่การประชิดชายแดนของทัพแคว้นเหยี่ยน
“ฝ่าา ไม่พบตัวหญิงนางนั้น”
“ข้ารู้แล้วว่าอย่างไรเสียก็ไม่อาจพบนาง นางคงเป็เพียงแค่เงาก็เท่านั้น”
“ฝ่าา เมื่อเช้าคนของฮองเฮา มาถามเื่ที่ฝ่าาให้ค้น หอซักล้าง”
“แล้วเ้าตอบว่าอย่างไร”
“ข้าพระองค์บอกไปว่า เมื่อคืนมีคนแปลกๆ วิ่งหายเข้าไปในหอซักล้างตอนที่ฝ่าา เสด็จกลับจากบ้านตระกูลฟง”
“ดีแล้ว ข้าไม่อยากให้เื่ราวมันวุ่นวาย ไม่พบตัวนางก็ดีแล้วเช่นนั้นข้าคงต้องหาคำตอบให้กับฮองเฮาอีก”ยิ้มเศร้าๆ รู้สึกเสียดายว่าค่ำคืนที่ผ่านมาทำไมเขาไม่ฉุดมือนางไว้หรือตามนางไป
ที่คาคบไม้จิวซัวตามมาติดๆ เพื่อสอดแนม
ซินเฟย นั่งตกปลามากมายที่ว่ายวนไปมา คันเบ็ดโค้งงอคราวใดเป็ต้องได้ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดขึ้นมาทุกครั้งรอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่ริมฝีปาก จิวซัวถือคันเบ็ดจากกิ่งไผ่นั่งลงข้างๆ
“แม่นางน้อยผู้นี้ ตกปลาได้มากมายแล้ว ปล่อยคันเบ็ดทิ้งเสียให้ผู้มาทีหลังได้ปลากลับบ้านบ้างจะได้ไหม”
“ปลาในลำธารมากมาย อีกทั้งข้ามิใช่เ้าของลำธารและเ้าของปลา หากผู้มาใหม่มีความสามารถจึงจะได้ปลากลับบ้านสมใจ”จิวซัวยิ้ม
“ข้าไร้ฝีมือแม่นางน้อยโปรดชี้แนะ”ประสานมือตรงหน้าท่าทางจริงจัง ซินเฟยอดที่จะอมยิ้มไม่ได้
“คุณชายบังเอิญที่พบกันท่านมาทำอะไรที่นี่”
“ความจริงข้ามีเื่ให้ต้องจัดการแต่อดไม่ได้ที่จะแวะเวียนมาทักทายเมื่อเห็นว่ามี แม่นางน้อยคนหนึ่งได้ปลาตัวใหญ่มากมายสำหรับอาหารเย็น ชักอยากจะชิมฝีมือปรุง อาหารจากเนื้อปลาของแม่นางเสียแล้ว”ซินเฟยยิ้มรู้ดีว่าอีกคนหาทาง ที่จะใกล้ชิดสนิทสนมมากกว่านี้
“ซินเฟยอาศัยผู้อื่นหามีที่พำนักเอง ไว้คราวหน้าไถ่ถามเ้าของเขาเสียก่อนจึงจะเชื้อเชิญ”จิวซัวยิ้มเศร้าๆ แต่ก็ปรับสีโหน้าดยเร็ว
“พบกันครั้งเดียว ถือว่าเป็วาสนาพบกันอีกครั้งจึงถือว่าเป็์ลิขิต เช่นนั้นปลาที่ข้าตกได้คงจะก่อกองไฟย่างกินในเวลากลางวันนี้ กับแม่นาง”ซินเฟยเพียงแต่ยิ้มบางๆ จิวซัวไม่ได้มีพิษสงอะไรอีกทั้งมักจะชวนคุยสนุกสนานไม่เคยที่จะถูกเนื้อต้องตัวจึงนับว่าเขาน่าคบหาไม่น้อยหากไม่ติดที่ มีบางอย่างของจิวซัวที่ซินเฟยรู้สึกว่าเขาเก็บซ่อนอะไรไว้
“ปลาของข้ามากมาย ท่านยังตกปลาไม่ได้สักตัว ซินเฟยยินดียกปลาของซินเฟยให้คุณชายย่างกินแก้หิว หากตกได้ตัวใหม่ค่อยมาใช้คืน”จิวซัวไม่รอช้ารีบเดินหายเข้าไปในป่าข้างลำธาร เก็บเศษไม้และฟืนมาก่อไฟ จินเฟยเองก็รู้สึกหิวตั้งใจ ไปช่วยจิวซัวเก็บฟืน อีกด้านหนึ่งของชายป่า
ด้านจางหลงบัดนี้กับควบม้าตะบึงไล่ล่ากวางตัวใหญ่ที่ถูกต้อนจากเหล่าองครักษ์ วิ่ง มาเผชิญหน้ากับเขาเ้ากวางเคราะห์ร้ายใหันหลังวิ่ง จางหลงควบมาตามเพียงลำพังก่อนที่จะกวางเคราะห์ร้ายจะวิ่ง ข้ามลำธารน้ำ จางหลงตัดสินใจทันทีเหนี่ยวคันธนูสุดแรงขณะที่กำลังจะปล่อยลูกดอกเข้าเป้า เ้ากวางตัวนั้นวิ่งหลบไปหลังพุ่มไม้ภายในพริบตา เขากับกระตุกบังเหียนม้าวกมาดักหน้าเงาตะคุ่มด้าหลังพุ่มไม้หันหน้ามาด้วยความใแต่เขายั้งมือไม่ทันเสียแล้ว ลูกดอกพุ่งเข้าสุ่เป้าหมาย จางหลงเบิกตากว้าง เมื่อลูกดอกเสียบเข้ากลางแผ่นหลังของซินเฟย จางหลงะโลงจากหลังม้าเืสีแดงสดไหลออกมาจากาแประคองซินเฟยไว้ในอ้อมแขน จิวซัวตรงเข้า ผลักร่างของจางหลงก่อนจะเข้าประคองซินเฟยแทนที่จางหลง
“ซินเฟย แม่นางซินเฟย”จิวซินเรียกชื่ออีกคนด้วยความใ
“ซินเฟย”จางหลงทวนคำเบาๆ
“”
3K
