บทที่ 9 เป็ผ้าห่มอุ่นให้คุณยามค่ำคืน
เมื่อสือเยี่ยนเห็นฉือฮวนร้องไห้ เขื่อนกั้นน้ำตาของเขาก็พังตาม เธอเช็ดน้ำตาที่หางตาของสือเยี่ยนและปลอบโยนเด็กชาย
เมื่อเห็นว่าห้องรก เธอก็ตัดสินใจทำความสะอาด
ในลานบ้านเล็ก ๆ ของพวกเขามีทั้งหมดห้าห้อง สองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว และหนึ่งห้องเก็บของ
แม่ของสืออวี่ไป๋แต่งงานกับผู้ชายที่ดี สามีของเธอเป็บุคคลที่มีชื่อเสียงในกรุงปักกิ่ง หลังจากแต่งงาน เขาก็สร้างบ้านหลังใหม่ให้พ่อตา
น่าเสียดายที่พ่อแม่ของสืออวี่ไป๋แต่งงานได้ไม่นานก็เลิกกัน
พ่อแม่ของเขาขัดแย้งกัน สืออวี่ไป๋จึงใช้ชีวิตวัยเด็กในหมู่บ้าน เนื่องจากเขาเป็ ‘คนเมือง’ เด็ก ๆ ในหมู่บ้านจึงมักกลั่นแกล้งรังแกเขา
พ่อของฉือฮวนเป็ผู้ใหญ่บ้าน ส่วนตัวเธอนั้นหน้าตาดี เป็ที่รักใคร่ของกลุ่มและเป็นักเลงของหมู่บ้าน เธอทนเห็นเขาโดนรังแกไม่ไหวจึงสั่งสอนบทเรียนให้เด็กไปหลายคน
ั้แ่นั้นมา สืออวี่ไป๋ก็มาเล่นกับเธอบ่อย ๆ
จนเมื่อเข้าชั้นมัธยมต้น สืออวี่ไป๋ก็กลับไปเข้าโรงเรียนในเมือง
ต่อมาหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ยายของสืออวี่ไป๋ก็ถึงแก่กรรม เขามาร่วมงานศพและบังเอิญสนิทสนมกับฉือฮวน หลังจากนั้นเขาก็แต่งงานกับเธอและลงหลักปักฐานในหมู่บ้าน
ฉือฮวนย้อนกลับไปคิดขณะจัดห้องนอนสองห้อง ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องเก็บของให้เรียบร้อย สำหรับใช้งานต่อในวันพรุ่งนี้
หลังจาก่เช้าที่วุ่นวายผ่านไป ฉือฮวนจึงตัดสินใจไปส่งอาหารให้สืออวี่ไป๋
ต้มโจ๊กข้าวฟ่างจนน้ำมันข้าวลอยขึ้นมา นึ่งซาลาเปาในหม้อ และผัดเนื้อกับมันฝรั่งแบบง่าย ๆ
ก่อนอื่นเธอให้สือเยี่ยนกินข้าว จากนั้นจึงหยิบกระติกเก็บความร้อนแล้วรีบเดินทางเข้าเมือง
เมืองหนิงเซียงอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านเกาซานและสามารถไปถึงได้โดยจักรยานภายในครึ่งชั่วโมง
เธอจำได้ว่าภรรยาของหม่าฮว๋ายเหรินมักจะไปส่งอาหารที่สำนักงานรัฐบาลท้องถิ่น ทุกครั้งที่สืออวี่ไป๋พูดถึงสิ่งนี้ ดวงตาและคิ้วเขามักฉายความรู้สึกอิจฉา
น่าเสียดายที่ในชาติก่อน ฉือฮวนเกลียดสืออวี่ไป๋เข้ากระดูกดำ ทำให้ไม่เต็มใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเขา นับประสาอะไรกับการส่งอาหาร
ฉือฮวนถอนหายใจ มุมปากเหยียดขึ้นเล็กน้อย
การเริ่มชีวิตใหม่ครั้งนี้ เธอจะมอบความอ่อนโยนและความรักทั้งหมดให้กับสืออวี่ไป๋
ผู้ชายคนนี้ที่รักเธออย่างสุดซึ้งมาตลอดชีวิต
มีเพียงเขาเท่านั้นที่เหมาะสมและคู่ควร!
ที่ทำการสำนักงานรัฐบาลท้องถิ่น
พอใกล้เวลาพัก สืออวี่ไป๋ก็ลุกขึ้นหยิบกล่องอาหารกลางวันเพื่อเตรียมไปซื้อข้าว เขาไม่ไว้ใจเื่ที่ฉือฮวนพูดว่าจะมาส่งอาหารให้เขาสักนิด
เธอเติบโตขึ้นมาแบบมีคนคอยตามใจ ั้แ่เด็กพ่อแม่รักเธอมาก และพี่ชายก็คอยปกป้องเธอ หญิงสาวจึงได้รับการเลี้ยงดูมาราวกับไข่ในหิน
ฉือฮวนกลัวปัญหา กลัวความเหนื่อยยาก และกลัวที่สุดคือการลงแรงทำงาน
เป็คนมีนิสัยประเภทงอมืองอเท้า หนักไม่เอาเบาไม่สู้
ที่ว่าจะส่งอาหารนี่ก็ไม่ใช่เพราะว่าไม่อยากหย่า เลยเกลี้ยกล่อมเอาใจเขาหรอกเหรอ?
“จะไปซื้อข้าวเหรอ?”
หม่าฮว๋ายเหรินถาม
“นายกินข้าวในโรงอาหารตลอด คิดเป็ค่าใช้จ่ายอย่างน้อยเจ็ดแปดหยวนต่อเดือนเลยนะ”
"อืม"
สืออวี่ไป๋ตอบกลับเสียงเรียบ
“เพราะเป็นายถึงทำได้ สำหรับพนักงานตำแหน่งเล็ก ๆ อย่างเรานี่เป็ภาระชีวิตที่เราสู้ไม่ไหว นำอาหารมาเองประหยัดเงินกว่า”
สืออวี่ไป๋นึกถึงหม่าฮว๋ายเหรินที่สามารถกินอาหารร้อน ๆ จากภรรยาได้ทุกวัน ดวงตาก็หม่นลงทันที เขาหันหลังแล้วเดินออกไป
พอเขาออกไป เพื่อนร่วมงานก็กระซิบว่า "ภรรยาของเขาใช้ชีวิตไม่เป็จริง ๆ"
“เพราะแต่งงานกับสืออวี่ไป๋หรอก ไม่อย่างนั้นจะมีลูกชายบ้านไหนคอยตามเอาใจผู้หญิงี้เีได้อีก!”
หม่าฮว๋ายเหรินคิดในใจว่า "นั่นเป็เพราะพวกคุณไม่รู้ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ี้เีเท่านั้น เธอยังเกือบจะสวมเขาให้สืออวี่ไป๋ด้วย!"
แต่หม่าฮว๋ายเหรินไม่ใช่พวกชอบซุบซิบนินทา จึงห้ามใจไม่พูดออกไป
คำพูดเหล่านี้ติดอยู่ในใจของสาวโสดคนหนึ่งในสำนักงาน
ชื่อของเธอคือหลัวเชี่ยน เป็คนในหมู่บ้านชิงซานที่อยู่ถัดจากหมู่บ้านเกาซาน เธอไม่ผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พยายามด้วยตนเองจนได้เป็ข้าราชการในสำนักงานรัฐบาลท้องถิ่น
สาววัยยี่สิบห้าปี มีผิวขาว หน้าตาธรรมดา ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุดคือเธอรูปร่างไม่สูง
เมื่อทำงานให้รัฐบาล ย่อมมองข้ามคนจนในหมู่บ้าน
แต่ด้วยหน้าตาของเธอแล้ว จะหาคู่ครองในเมืองก็ค่อนข้างยาก
เนื่องจากเป็คนจู้จี้ช่างเลือก เมื่ออายุมากขึ้นการหาคู่ครองก็ยิ่งยาก
เพราะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านข้างเคียง เื่ของฉือฮวนและเฉิงจื่อเฉียนจึงเข้าหูเธอเช่นกัน และเธอก็อดคิดถึงสืออวี่ไป๋ไม่ได้
แม้ว่าจะเป็การแต่งงานครั้งที่สองและมีลูกติด แต่รายได้จากสำนักงานรัฐบาลท้องถิ่นก็มั่นคง ไม่สูบบุหรี่และดื่มเหล้า หลังเลิกงานยังทำงานบ้านและดูแลลูก งมหาคนแบบนี้ทั้งมหาสมุทรก็คงไม่เจออีก
หลัวเชี่ยนอยากใกล้ชิดกับเขามากขึ้น จึงฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสนใจ หยิบกล่องอาหารกลางวันแล้วเดินตามเขาไป
จากสำนักงานเมืองถึงโรงอาหารเป็ทางเดินยาว เมื่อมองเห็นร่างสูง หลัวเชี่ยนก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมหอบเอาความรักมาเต็มเปี่ยม ทันใดนั้นก็โผเข้ากอดเอวร่างเพรียวของสืออวี่ไป๋
“สืออวี่ไป๋! ฉันชอบคุณ โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ!”
“ภรรยาของคุณไม่เห็นใจคุณ แต่ฉันเห็นใจคุณ!”
ร่างกายสืออวี่ไป๋ชะงักค้าง เขาตอบสนองโดยเม้มริมฝีปากและงัดมือของหลัวเชี่ยนออก
"ปล่อย!"
ดวงตาของหลัวเชี่ยนเต็มไปด้วยน้ำตา แม้ว่าจะอายจนหน้าแดงก่ำ แต่เธอไม่ปล่อยมือ กลับจับแน่นขึ้นอีก “ฉันไม่ปล่อย!”
“สืออวี่ไป๋ คุณคบกับฉันได้ไหม ฉันจะทำอาหารร้อน ๆ ให้คุณทุกวัน เป็ผ้าห่มอุ่นให้คุณยามค่ำคืน และดูแลลูกชายของคุณอย่างดี”
“ถึงยังไงฉือฮวนก็ไม่้าคุณแล้ว หย่ากับเธอแล้วแต่งงานกับฉันเถอะ!”
ทุกคำพูดในน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรักใคร่ เมื่อเข้าหูสืออวี่ไป๋ ก็ทำให้เจ็บยิ่งกว่าโดนควักหัวใจ
เอ่อ…
ฉือฮวนไม่ชอบเขา ไม่ใช่แค่เขาที่รู้ แต่ทั้งเมืองหนิงเซียงก็น่าจะรู้กันหมดแล้วด้วย
หัวใจของเขาเ็าราวถ้ำน้ำแข็ง แววตาของสืออวี่ไป๋ขณะนี้ก็เ็าเหมือนอยู่ในแอ่งน้ำแข็งด้วย
"ปล่อยมือ!"
“แม้ฉือฮวนและผมจะหย่ากัน ผมก็ไม่มีทางคบกับคุณ”
คำพูดที่ทรงพลังทำให้หลัวเชี่ยนรู้สึกอับอายและโกรธ
…
“สือเยี่ยน พ่อจะดีใจที่ได้เจอพวกเราไหม?”
เมื่อมาถึงที่สำนักงานรัฐบาลท้องถิ่น ฉือฮวนอุ้มสือเยี่ยนไว้
หญิงสาวทั้งลังเล ไม่สบายใจ กังวล อารมณ์ต่าง ๆ ปะปนกันจนหัวใจแทบะเิออกจากอก
สือเยี่ยนกอดคอของเธอแล้วพูดด้วยเสียงแ่เบาว่า "พ่อต้องดีใจสิ"
“พ่ออยากให้แม่ส่งอาหารให้มานานแล้ว!”
“พ่อจะต้องดีใจมากเลย!”
"จริงเหรอ?"
ฉือฮวนได้รับกำลังใจมากจนเธออดไม่ได้ที่จะก้าวเท้าเร็วขึ้น และมุมปากก็คลี่ยิ้มมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเข้าไปในบริเวณสำนักงานรัฐบาลท้องถิ่น เธอจึงนึกได้ว่าตนไม่รู้จะไปหาสืออวี่ไป๋ได้ที่ไหน
โชคดีที่สือเยี่ยนมาบ่อย นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปที่โรงอาหาร
โครม!
กระติกเก็บความร้อนร่วงลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้ผู้คนที่อยู่ข้างหน้าตื่นตระหนก
สืออวี่ไป๋และหลัวเชี่ยนต่างก็หันกลับมา
รอยยิ้มร่าเริงค้างบนใบหน้าของฉือฮวน ภาพตรงหน้าทำให้เธอใ ในใจรู้สึกเ็ปเหมือนถูกเข็มทิ่ม
ไม่คาดคิดเลยว่า เธอมาส่งอาหารให้สืออวี่ไป๋อย่างมีความสุข แต่กลับเห็นเขากับผู้หญิงอีกคนกอดกันอย่างใกล้ชิด
สายเกินไปที่ฉือฮวนจะจัดการหัวใจที่แตกสลายและความเศร้า ไม่ต้องพูดถึงความยุ่งเหยิงบนพื้น เมื่อร่างผอมเพรียวก้าวไปข้างหน้า เธอเพียงเอื้อมมือไปปิดตาของสือเยี่ยนได้ทันเวลา
เสียงของเธอแหบพร่าขณะกระซิบว่า "สือเยี่ยน อย่ามอง"
สืออวี่ไป๋ยืนห่างจากเธอสองก้าว
เมื่อเห็นใบหน้าตรงของสืออวี่ไป๋ รอบดวงตาของฉือฮวนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็สีแดง
เธอถือดียังไงถึงคิดว่าหลังจากหักหลังสืออวี่ไป๋ เขาจะยังคงตามใจและเอาใจเธอเหมือนเมื่อก่อน?
เธอกับสืออวี่ไป๋... เกรงว่าคงจะจบแล้วจริง ๆ...
1K
