เปรี้ยง!...โครม!!!!!!!
แสงไฟโชติ่สว่างวาบกลางถนนสายยาวที่ตามมาด้วยความมืดมิดเมื่อสายไฟทั้งหมดกำลังร่วงลงพื้น เสาไฟนับสิบต้นค่อยๆเอียงแล้วล้มลงกับพื้นถนนเป็ทางยาว ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบมีเพียงแสงไฟจากเพลิงที่กำลังไหม้รถคันหนึ่งซึ่งโชคร้ายได้รับพลังงานจากธรรมชาติโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
ร่างอ่อนปวกเปียกของผู้เป็พ่อพยายามดึงร่างน้อยในอ้อมแขนออกมาจากรถก่อนจะทั้งลากทั้งดึงร่างของภรรยาที่ไร้ลมหายใจออกมาจากรถในเวลาต่อมาเสียงสะอื้นร่ำไห้ราวกำลังแข่งกับเสียงฝนพรำและลมที่พัดแรงเสียงร้องขอความช่วยเหลือหายไปกับสายลมและความมืดเพราะบริเวณนี้เป็พื้นที่ห่างไกลแต่ใกล้กับบ้านที่ปลายทางห่างไปอีกไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้น แต่เขาคงไปไม่ถึงอีกแล้ว
“ธาม...ลืมตาสิลูก”มาสุเรียกลูกสาวที่เขานั่งบังฝนให้แม้ตัวเองจะหายใจรวยรินใกล้หมดแรงในการหายใจเต็มทีแล้วก็ตาม
ทว่าร่างของธามิณียังไม่ไหวติงอีกทั้งลมหายใจยังอ่อนเบาลงเรื่อยๆ สายฝนกำลังเทกระหน่ำเช่นเดียวกับเืที่ไหลจากแผลตรงขมับของเด็กสาว หากผู้เป็พ่อไม่ทำอะไรสักอย่างลูกสาวคงเสียชีวิตมาสุใช้แรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเปิดประตูรถเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ หากโทรหาโรงพยาบาลหรือกู้ภัยตอนนี้ลูกสาวอาจจะรอดแต่เขาจะมีโอกาสได้ดูแลลูกอีกหรือเปล่าเพราะเืที่ไหลจากหน้าอกเพราะกระจกเสียบเข้าไปลึกจนมาสุไม่กล้าเสี่ยงดึงออกมากำลังทำให้ลมหายใจของเขาเบาลงๆ ทุกที
เปรี้ยง!?!
มาสุถลากระโจนเอาตัวไปบังร่างของธามิณีไว้แต่ร่างของเขากลับถูกกระชากออกด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็นในตอนแรกทว่ามันเจิดจ้าราวกับว่าฟ้าได้ผ่าลงมาตรงนี้อีกครั้งเขามองหาลูกสาวด้วยความห่วงและกลัวที่สุดในชีวิตทว่าร่างของธามิณีกลับเหมือนถูกครอบด้วยแก้วสว่างใสพร้อมๆกับลำแสงหนึ่งได้ผ่านเข้าไป ช่างเป็แสงที่เจิดจ้าจนเขาไม่อาจเพ่งมองตรงๆ ได้
พลันแสงสีม่วงได้ล้อมรอบอัญมณีที่มาสุเห็นถึงความสวยงามและประกายที่วาบขึ้นบนท้องฟ้าแม้จะเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่เขาก็ได้คำตอบในวินาทีนั้นว่าอัญมณีที่เห็นคือผลึกกาลที่เคยได้ฟังเหล่าเทพเล่าขานแต่ไม่มีผู้ใดได้พบเห็น
นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
มาสุเอื้อมมือจะคว้าผลึกดวงนั้นไว้หากว่ามันจะทำให้ธามิณีตายเพราะอานุภาพที่กล่าวถึงว่าสามารถผ่าูเา ทลายผืนดินได้
ทว่าผลึกกาลได้หายเข้าไปครอบแก้วแล้วลอยนิ่งเหนือร่างของธามิณีที่หลับตาไม่ไหวติงเขาไม่รู้ว่าลูกสาวอาการเป็อย่างไรบ้าง ในตอนนี้เป็เขาเองที่กระอักเืออกมาที่ปากลมหายใจช่างเป็ความทรมานเมื่อมันไม่อาจเข้ามาสู่ปอดได้ง่ายอีกแล้ว
“ธาม...ลืมตาสิลูก”
ธามิณีไม่ได้ลืมตาขึ้นมา แต่ว่าแสงสีม่วงได้ฟุ้งกระจายรอบร่างของเด็กสาวก่อนที่ผลึกกาลจะค่อยๆ เลือนหายไป
ผลึกกาลหายไปไหนนะ?
มาสุพยายามเพ่งมองแต่กลับไม่เห็นสิ่งใดพลันธามิณีก็ลืมตาขึ้นแล้วหันหน้ามองมาที่มาสุเรียวปากของลูกสาวพยายามจะพูดบางอย่างทว่ากลับหายใจแรงคล้ายอยากกอบโกยอากาศเพื่อหายใจ
ธามิณีเงื้อมือไขว่คว้ามาสุยกมือไปหา ทว่าทำได้เพียงเท่านั้นก่อนมือจะร่วงลง แต่ยังหายใจแม้จะรวยรินธามิณีส่ายหน้า วินาทีนั้นลมหายใจของเธอก็ขาดห้วง เริ่มหายใจไม่ออก เธอดิ้นรนตะเกียกตะกายราวกับคนกำลังจมน้ำแล้วแน่นิ่งไป
วินาทีนั้นเองได้เกิดแสงสว่างวาบยิ่งกว่าสายฟ้าฟาดบังเกิดขึ้นตรงหน้าของมาสุไม่มีความใ ทว่าเต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง ยินดีและเสียใจ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้พบ
...พระเสาร์ศนิเทพผู้ถูกสาป
ศนิเทพ..ชายในชุดสูทสีดำสนิทพอๆกับดวงตาคู่นั้น ใบหน้าราวกับฟ้าประทานมาทำให้มนุษย์เคลิบเคลิ้มในวินาทีหนึ่งแต่ถูกทำให้ลืมเลือนในวินาทีต่อมาเพื่อไม่ให้เหลือความทรงจำใดๆยกเว้นเพียงมนุษย์ที่ศนิ้าให้จดจำเขาได้เท่านั้น
เขาเป็หนึ่งในผู้อภิบาลของพระเสาร์ใน่ร้อยปีแรกทว่ามันกลายเป็อดีตเมื่อเขาได้พบรักและยอมสละทุกสิ่งเพื่อให้ได้เป็มนุษย์
“ไม่คาดฝันว่าท่านจะมา”
“เราต้องมาเพราะรู้ว่าวันนี้คือวันสุดท้ายของท่านแล้ว...มาสุ”พระเสาร์เอ่ยพลางก้าวเข้ามา สายตาของพระเสาร์มองชายที่เขารักเสมือนพี่ชายเรียบนิ่งไร้ความเสียใจเพราะสิ่งนี้เกิดกับเขามานับครั้งไม่ถ้วน“เพียงแต่ไม่คิดว่าท่านจะเลือกเส้นทางนี้จนมาถึงจุดจบ เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน”
“โชคดีเหลือเกินที่ท่านมาในวันนี้อย่างน้อยธามก็ยังมีใครสักคนดูแลจนกว่าจะเติบโต ท่านได้โปรดพาธามไปหาป้าของแกด้วย”
มาสุยื่นมือไปที่ศนิซึ่งจับมือของเขาไว้ทว่าแสงสีม่วงจากร่างที่หายใจรวยรินของเด็กสาวทำให้ศนิรู้ทันทีว่าสิ่งที่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องแม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็ผลึกเทพจากตัวเขาเองตอนนี้มันได้ไปอยู่ในร่างของมนุษย์เพื่อเพิ่มระยะเวลาแห่งความตายที่รั้งรอไว้ไม่ให้มาถึงเร็วนักผลึกกาลอีกครึ่งได้เลือกแล้วว่าจะมาช่วยชีวิตผู้ใด
“เรารับปากลูกสาวของท่านจะไม่ตายในวันนี้เมื่อมีผลึกกาลอีกครึ่งของเราอยู่ในร่าง” สีหน้าของพระเสาร์เรียบเฉย“แต่เมื่อถึงเวลาเราจะได้ผลึกกาลอีกครึ่งกลับคืนมาเองท่านรู้ดีว่ามนุษย์มีอายุขัยไม่นานเท่าเวลาที่เราต้องอยู่บนโลกมนุษย์”
มาสุยิ้มอย่างยากเย็นเพราะร่างกายของเขาชาไปจนสิ้นแม้หัวใจจะยังเต้น ทว่ามันอ่อนเบาลงเรื่อยๆวาระสุดท้ายของชีวิตกำลังใกล้เข้ามาแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นผมคงหมดห่วง”
มาสุหลับตาพร้อมสำหรับจุดจบที่เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะมาเร็วถึงเพียงนี้พระเสาร์คลี่ริมฝีปากเพื่อยิ้มให้อดีตผู้อภิบาล มาสุยอมสละความเป็เทพเพื่อเป็มนุษย์ช่างน่าอิจฉาสำหรับศนิในการที่มีสิทธิ์เลือกเหตุผลเดียวที่มาสุอยากเป็มนุษย์เพราะหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาอยากแต่งงานมีครอบครัวด้วยแต่แล้วกลับมาเกิดโศกนาฏกรรมในวันนี้ การทำเพื่อสิ่งที่ปรารถนาย่อมมีสิ่งที่ต้องจ่ายเสมอการเสียสละไปมากมายเพื่อผู้หญิงที่ตนเองรักช่างเพ้อฝันสำหรับศนิ แต่เขาไม่มีสิทธิ์อันใดที่จะก้าวล่วงการตัดสินใจในครั้งนั้นของมาสุ
“สักวันเราคงได้พบกันเพียงแต่ท่านล่วงหน้าไปก่อน”
ลมหายใจอ่อนเบาแล้วเงียบสนิทร่างของมาสุไม่ไหวติง ศนิถอนใจ แม้จะพบสิ่งเดิมๆ แบบนี้มาตลอดแต่ใครเล่าจะชินชาจนไม่รู้สึกร่างสูงขยับลุกแล้วชันเข่าลงเพื่ออุ้มร่างของธามิณีขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนผลึกกาลจะทำให้เด็กคนนี้ยังไม่ตาย แต่ร่างกายยังคงบอบช้ำ หากปล่อยให้ตายเขาก็จะได้ผลึกกาลอีกครึ่งคืนมาโดยที่ไม่ต้องลงแรง
ศนิยกมือค้างหากการช่วยเหลือทำให้เวลาแห่งการรอคอยยิ่งทอดยาวออกไป เขาจำเป็ต้องรอด้วยหรือในเมื่อนรกหรือ์ เขาไม่เคยกลัวสิ่งใดการฆ่าหรือแม้กระทั่งปล่อยให้ลูกสาวของมาสุตายไปย่อมไม่ทำให้เขาอนาทรใดๆ โทษของเขาอีกนานเท่าใดใครเล่าเคยตอบ ทว่าเขาได้รับปากมาสุไปแล้วหากเขาจะปล่อยให้เด็กสาวคนนี้มีชีวิตรอดไปก่อนนั่นเป็เพราะเขาทำตามคำพูดของตัวเองเท่านั้น
มือที่ราวกับเรืองด้วยแสงสีม่วงจางๆวางลงเหนือกระหม่อมของธามิณีเด็กสาวรู้สึกได้ถึงความอุ่นอย่างประหลาดที่ทำใหร่างกายเบาสบายเสมือนล่องลอยอยู่ในปุยเมฆแม้จะปวดหนึบไปทั้งร่างจนไม่อาจลืมตามองได้ มีเพียงความกลัวว่าจะเสียพ่อแม่ไปแต่ก่ำกึ่งว่ากำลังอยู่ในความฝันหรือความจริงกันแน่
“เราคงช่วยได้เท่านี้ที่เหลือขึ้นอยู่กับชะตากรรม”
หลังจากนี้การรักษาแบบมนุษย์จะทำให้ธามิณีกลับมาแข็งแรงดังเดิมหรือจบสิ้นชีวิตลงก็ตามแต่ศนิไม่มีความจำเป็ใดที่จะใช้พลังเพื่อสอดส่องบัญชีอายุขัยของมนุษย์ผู้นี้สิ่งที่เขา้ามีเพียงผลึกกาลอีกครึ่งเท่านั้น
วันที่เธอจากโลกนี้ไปมันคือวันที่เขารอคอย เมื่อถึงเวลานั้นต่อให้นรกหรือ์ เขาจะทำลายให้สิ้นซากหลังจากนั้นจะเกิดอะไรกับเขา ใครเล่าจะสนใจกัน หากได้ระบายแค้นจนสาสมลมหายใจหรือหายไปชั่วกัลป์ย่อมไม่มีอะไรที่เขาห่วงหาอีกแล้ว
โบว์กลับมาลงให้อ่านแล้วนะครีไรท์เสร็จแล้ว กำลังตรวจคำผิดรอบสุดท้าย หวังว่าจะชอบนะคะ จะมาลงทุกวันถ้าวันไหนไม่มาก็หมายความว่าจะมาพรุ่งนี้แทนนะคะ
ขอบคุณสำหรับการตติดตามอ่าน
อัมราน_บรรพตี
219
