บรืนนนน...
ล้อรถยนต์เลี้ยวผ่านกิ่งไปต่อหน้าต่อตา ยิ่งเห็นเช่นนั้นเธอก็ยิ่งโมโหที่สามีกล้าทำเช่นนี้กับเธอ หญิงสาวยืนรออยู่ที่นั่นได้เพียงครู่หนึ่งเพื่อหวังว่าเขาจะเลี้ยวรถกลับมา แต่ถนนเส้นนี้ ก็ไม่มีท่าทีที่รถจะผ่านมาเลย หญิงสาวเริ่มมองไปรอบๆตัว ก่อนจะพบว่าสองข้างทางเป็ป่าทึบ เธอเริ่มกลัวขึ้นมานิดๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปตามทาง พร้อมกับสาปแช่งสามีของตัวเองไปด้วย ยิ่งรู้ว่าตัวเองได้ลืมโทรศัพท์ไว้บนรถ กิ่งก็ยิ่งด่าทอสามีไปตามทางด้วยความโมโห...
“ฉันไม่น่าหลวมตัวไปแต่งงานกับแกเลย ไอ้ผัวบ้าเอ้ย”
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องให้กิ่งเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เหงื่อไคลไหลอาบเต็มตัวจนเสื้อผืนบางสีขาวมองทะลุเห็นชั้นในสีแดง กิ่งกลั้นฉี่ของตัวเองไปตามทางจนเริ่มรู้สึกทนไม่ไหว เธอมองซ้ายมองขวาก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในป่าลึกเพื่อปลดทุกข์ และในขณะนั้นเองที่สามีของเธอขับรถกลับเพื่อจะมารับ
“ไปไหนของเธอนะ” เทพเริ่มพูด
เขายกโทรศัพท์โทรหาภรรยา ก่อนจะรู้ว่ากระเป๋าของเธออยู่บนรถ กิ่งเดินลงไปตัวเปล่า และตอนนี้เธอก็ได้หายไปจากเส้นทางแล้วด้วย
“หรือจะเดินไปรอในหมู่บ้านแล้ว”
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เทพจึงเลี้ยวรถกลับไปทันที ส่วนกิ่งที่ปล่อยทุกข์ในป่าจนท้องโล่ง เธอก็กลับขึ้นมาเดินบนถนนอีกครั้ง และก็ยังไม่เห็นรถของสามีเช่นเดิม ยิ่งเป็เช่นนั้นเธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก หญิงสาวเดินตากแดดร้อนๆมาตามข้างถนนด้วยความกระหายน้ำ จนกระทั่งไปพบเข้ากับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังสร้างบ้านหลังเล็กอยู่ในสวนลึก เธอจึงรู้ว่าตัวเองใกล้จะถึงหมู่บ้านแล้ว
“โทษนะคะ หมู่บ้านข้างหน้าอยู่อีกไกลมั้ยคะ” กิ่งเดินเข้าไปถามกลุ่มคนงานก่อสร้าง
เมื่อชายเถื่อนกลัดมันเ่าั้เห็นผู้หญิงหน้าตาสวยเดินเข้ามาทัก พวกมันก็เดินกรูกันเข้ามาหาเธอทันที อาจเป็เพราะเสื้อสีขาวผืนบางที่เปียกเหงื่อจนเห็นชั้นในสีแดงละมั้ง ที่ทำให้คนงานพวกนั้นอยากจะเข้ามาดูใกล้ๆ
“จะไปหมู่บ้านข้างหน้าหรอครับ” คนงานคนหนึ่งถาม
“ใช่ค่ะ อีกไกลมั้ยคะ”
“ก็ไกลพอสมควรเลยครับ ให้พวกผมไปส่งมั้ยครับ จะได้ไม่ลำบาก”
กิ่งมองชายเถื่อนนับสิบพวกนั้นด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจ เพราะสายตาที่พวกมันมองมายังเธอไม่ต่างจากลุงข้างบ้านเท่าไหร่นัก แถมกลิ่นเหงื่อและกลิ่นตัวพวกมันก็ไม่เป็ที่ถูกใจเท่าไหร่ ถ้าหากต้องนั่งรถไปกับคนงานพวกนี้ มีหวังเธอต้องเป็ลมตายก่อนที่จะได้ด่าสามีแน่ๆ
“ไม่เป็ไหร่ดีกว่า ฉันเดินไหว แค่เดินตรงไปใช่มั้ย”
กิ่งปฏิเสธ ซึ่งเธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ทำท่าทางรังเกียจคนงานเ่าั้ไปเมื่อสักครู่
“ใช่ครับ เดินตรงไปเลย”
เมื่อได้ยินดังนั้น กิ่งก็รีบเดินหนีไปทันที แม้จะอยากขอดื่มน้ำสักแก้วมากเท่าไหร่ แต่ความรังเกียจที่มีต่อคนชนชั้นกรรมกรของเธอก็ไม่กล้าที่จะดื่มร่วมแก้วด้วย ส่วนพวกคนงานก่อสร้างที่ได้เห็นน้ำเสียงและสีหน้าของหญิงสาว พวกมันก็มีท่าทีที่ไม่พอใจเท่าไหร่นัก มันมองก้นกลมตึงสองก้อนที่เบียดเสียดกันไปมาในกางเกงยีนส์รัดติ้ว พร้อมกับสายเสื้อในสีแดงจากด้านหลัง ก่อนจะหันหน้ามาปรึกษาอะไรด้วยกันบางอย่าง...
ผ่านมาได้ครู่หนึ่ง...
“เดี๋ยวก่อนครับคุณ!” คนงานก่อสร้างร่างสูงใหญ่ะโขึ้น
“คะ?”
“ถ้าจะเดินไปข้างหน้า กว่าจะถึงก็หลายกิโลเลยครับ แต่ถ้าคุณไม่อยากให้พวกเราไปส่ง ทางด้านหน้ามันจะมีทางเลี้ยวเล็กๆเป็ทางลัด ทางนั้นจะทำให้คุณถึงหมู่บ้านได้เร็วกว่าครับ”
“อ๋อ ขอบคุณมากนะคะ”
เมื่อคนงานคนนั้นพูดจบ มันก็เดินหันหลังพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ทันที ส่วนกิ่งที่ยินดังนั้น เธอก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย หญิงสาวรีบเดินไปข้างหน้า ก่อนจะเห็นทางลูกรังแคบๆดั่งเช่นคนงานก่อสร้างคนนั้นได้เคยบอก เธอยืนนิ่งอยู่นานเพราะไม่รู้ว่าจะไปทางนี้ดีหรือไม่ เพราะทางลัดที่ว่านั้น มันช่างเปล่าเปลี่ยวและสองทางก็เป็ป่ารกทึบจนน่ากลัว
แต่ด้วยความที่อยากไปถึงหมู่บ้านและด่าสามีของตนไวๆ กิ่งจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในทางลัด เธอเดินเข้ามาจนไม่สามารถมองหันกลับไปเห็นถนนคอนกรีตได้ โชคดีที่ต้นไม้ใหญ่ช่วยบดบังแดดเอาไว้ จึงทำให้กิ่งเดินได้อย่างเพลิดเพลิน แต่ยิ่งเดินเข้ามาในป่าเท่าไหร่ ทางก็ยิ่งแคบลงเรื่อยๆ ขาทั้งสองข้างของเธอเหนื่อยล้าเต็มทน แถมอากากระหายน้ำก็มากขึ้นตามมาด้วย และท้ายที่สุด หญิงสาวก็มาถึงทางตัน ถนนลูกรังสิ้นสุดตรงนี้ และรอบข้างก็ไม่มีบ้านสักหลังให้ได้เห็น...
“อะไรกัน ไหนบอกว่านี่เป็ทางลัดไง ไอ้พวกชั้นต่ำพวกนั้นมันหลอกเราหรอ”
กิ่งรู้สึกโกรธเป็อย่างมาก เธออยากจะกรีดร้องระบายอารมณ์โกรธให้ก้องป่า แต่เมื่อใบหน้าได้หันหลังกลับไป พวกคนงานก่อสร้างมากกว่าสิบคนก็ยืนอยู่ข้างหลังของเธอ เนื้อตัวของพวกมันมอมแมม ใบหน้าดิบเถื่อนเต็มไปด้วยสายตาหื่นกระหาย ั้แ่ที่กิ่งตัดสินใจเดินเข้ามาในทางลัด เธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่าคนงานก่อสร้างเหล่านี้ได้เดินตามมาด้วย...
“หลงทางหรอจ๊ะคนสวย”
คนงานที่เป็คนบอกทางลัดให้เธอกล่าวขึ้น มันเดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนที่คนงานคนอื่นๆจะเดินมาตามหลังติดๆ
กิ่งยืนตัวแข็งทื่อพูดอะไรไม่ออก เธอรู้เจตนารมณ์ของคนงานพวกนี้ทันทีที่ได้สบตา หญิงสาวในป่าทึบกับคนงานกลัดมันร่างใหญ่มากกว่าสิบคน มันจะเป็อย่างอื่นไปนอกจากนี้ไม่ได้ เมื่อรู้ตัวว่าจะโดนอะไร ขาที่อ่อนล้าก็รีบวิ่งหนีเข้าไปในป่า แต่นั่นก็ไม่สามารถสู้ความเร็วของเหล่ากรรมกรได้เลย พวกมันวิ่งเข้ามาล้อมเธอเป็วงกลมจนกิ่งไม่สามารถจะหนีไปทางไหนได้ และสุดท้าย...ฝูงคนงานหื่นกามก็วิ่งรุมทึ้งฉีกร่างของเธอจนเปลือยเปล่า!
406
