วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 19: ประตูนครปราณและภาพมายาพิษสังหาร
เบื้องหน้าของนนท์คือกำแพงหินมหึมาที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า สลักลวดลายอักขระโบราณที่ส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ กระจายไอเย็นะเืออกมากดข่มผู้มาเยือน นี่คือ "ประตูนครปราณเร้นกาย" ด่านสุดท้ายก่อนจะก้าวเข้าสู่ใจกลางอำนาจของสภาหมอศากยะ
ทว่า เมื่อนนท์ก้าวเท้าเหยียบลงบนลานหน้าประตู บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ!
หมอกหิมะในหุบเขาหายไปสิ้น แทนที่ด้วยสวนดอกไม้สีสันฉูดฉาดที่ส่งกลิ่นหอมหวานชวนมึนเมา ท้องฟ้าเบื้องบนกลับกลายเป็สีแดงชาด และที่สำคัญ... นนท์พบว่าตนเองไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป
"ท่านหมอ นนท์... มาถึงที่นี่แล้วหรือ?"
เสียงหญิงสาวแ่หวานดังขึ้นจากด้านหลัง นนท์หันกลับไปพบกับหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตากลมโตและท่าทางอ่อนช้อยดูเหมือนคนคุ้นเคยที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อนานมาแล้ว... แต่นนท์รู้ดีว่านี่คือ "ภาพมายา"!
นนท์คิดในใจด้วยแววตาเ็า: *ภาพมายาประสาทัั? กลิ่นหอมของดอกไม้นี่ไม่ใช่เกสร แต่มันคือไอระเหยของพิษประสาทชนิดเข้มข้นที่ออกฤทธิ์ผ่านการดม... ใครที่หลงกลมองตาหรือสูดดมเข้าไป จะถูกภาพมายาสกัดจิตจนตายโดยไม่รู้ตัว*
"ท่านหมอ... ทำไมถึงทำท่าทางเ็าเช่นนั้นเล่า?"
หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ ั์ตาของเธอเปลี่ยนเป็สีม่วงคล้ำ มือเรียวงามชักเข็มเงินอาบยาพิษสีทองวาววับออกมาจากชายเสื้อหมายจะแทงเข้าที่จุดหัวใจ!
นนท์สะบัดมือขวาเบาๆ ดรรชนีปราณัฟ้าสีทองพุ่งผ่านอากาศ กระแทกเข้าที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า!
ปัง!
"อ๊ากกก!"
เสียงร้องแหลมสูงดั่งนกาเ็ดังขึ้น หญิงสาวในชุดกี่เพ้ากระเด็นถอยหลัง ร่างกายของเธอค่อยๆ บิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็ชายร่างผอมแห้งในชุดนักบวชลึกลับ ที่ใบหน้ามีรอยสักเลข "๘" สีแดงสดอยู่ตรงกลางหน้าผาก
หมอพิฆาตลำดับที่ 8: "เป็ไปไม่ได้! แกสลาย 'มายาพิษพิศวง' ของฉันได้อย่างไร? วิชานี้คือระดับเทพที่แม้แต่ยอดฝีมือสำนักใหญ่ยังต้องจมดิ่งตายในความฝันชั่วนิรันดร์!"
นนท์ยืนสงบนิ่ง มือขวาสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต ั์ตาสีทองมองหมอพิฆาตด้วยความเวทนา
นนท์: "มายาที่สร้างจากพิษ... ต่อให้รุนแรงแค่ไหน มันก็คือ 'สารพิษ' ชนิดหนึ่ง สภาหมอศากยะนี่ช่างขยันสรรหาของเล่นมาเสียเวลาผมจริงๆ"
หมอพิฆาตลำดับที่ 8 กัดฟันแน่น สะบัดพัดเหล็กในมือสร้างลมพิษสีม่วงหมุนวนเป็พายุขนาดใหญ่ ดอกไม้พิษรอบด้านพุ่งเข้าหาร่างของนนท์ดุจฝูงแมลงหิวโหย!
"ตายซะ! ในโลกแห่งมายาของฉัน แกไม่มีวันชนะ!"
นนท์หลับตาลง ไม่สนใจภาพมายาที่พยายามจะเข้าแทรกแซงจิติญญา เขาจดจ่อพลังัฟ้าไปที่จุดตันเถียน กระตุ้น "ดวงตาแห่งความจริง" ที่ได้รับจากการฝึกวิถีผกผันระดับ 6!
"เปิดเนตร... สลายมายา!"
วูบ—!
แสงสีทองะเิออกจากั์ตาทั้งสองข้างของนนท์! คลื่นพลังปราณัฟ้าแผ่ออกไปดุจระลอกน้ำ ทุกสิ่งที่เห็นเป็สีแดงฉานค่อยๆ สลายตัวเผยให้เห็นความเป็จริง... รอบข้างไม่ใช่สวนดอกไม้ แต่เป็ลานหินเน่าเฟะที่เต็มไปด้วยซากศพของเหยื่อที่โดนพิษมายาจนสติแตกตาย!
หมอพิฆาตลำดับที่ 8 ยืนอยู่ตรงหน้า ห่างไปเพียงสามเมตรเท่านั้น พัดในมือเขากำลังสั่นสะท้านด้วยความกลัว
นนท์ก้าวเท้าสั้นๆ หนึ่งก้าว ร่างของเขาพุ่งผ่านอากาศดุจเงามายา ไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าหมอพิฆาตลำดับที่ 8 ในพริบตาเดียว!
ฝ่ามือขวาของนนท์คว้าเข้าที่คอของหมอพิฆาต ยกตัวชายผอมแห้งขึ้นลอยเหนือพื้น!
หมอพิฆาตลำดับที่ 8 (พยายามดิ้นรน): "อึก... ปล่อย... ปล่อยฉันนะ!"
นนท์: "พิษมายาของคุณรุนแรงมาก... แต่น่าเสียดาย ที่มันกลายเป็สารอาหารชั้นดีให้กับปราณัฟ้าของผม"
วูบ—!
ปราณัฟ้าสีทองไหลทะลักออกจากฝ่ามือของนนท์ เข้ายึดครองเส้นชีพจรของหมอพิฆาตลำดับที่ 8 ดูดซับเอา "พิษมายา" ที่หล่อเลี้ยงวิชาของเขาออกมาจนหมดสิ้น!
กรอบ! กรอบ!
หมอพิฆาตลำดับที่ 8 ร้องไม่ออก ดวงตาเหลือกค้าง พลังปราณที่เคยใช้ควบคุมมายาถูกสลายจนสิ้น ร่างกายของเขาทรุดโทรมลงทันทีดุจคนแก่ที่ขาดน้ำมานานนับปี
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์:
‘ดูดซับพิษมายาประสาทระดับสูงสำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 3 ปี!’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 96 ปี 3 เดือน’
นนท์โยนร่างที่ไร้พลังของหมอพิฆาตลำดับที่ 8 ทิ้งไปเหมือนเศษขยะ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับประตูั์ที่ค่อยๆ เปิดออกด้วยตัวเอง เสียงกลไกโบราณดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
นนท์ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้านครปราณเร้นกาย เื้ัเขามีเงาของัทองจางๆ ปรากฏขึ้นชั่วขณะ นนท์สูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมรับศึกหนักที่จะรออยู่ภายใน
นนท์คิดในใจ: *ล้มไปสองแล้ว... เหลืออีกเจ็ด! สภาหมอศากยะ... ฉันกำลังจะเข้าไปทวงหนี้เืของตระกูลเวชการเดี๋ยวนี้!*
ก้าวเท้าของนนท์ที่เดินเข้าสู่ประตูเมืองนั้น หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดุจาาที่กลับมาทวงบัลลังก์!
974
