นายหัวครรชิต อุ้มพา วิรดา ขึ้นไปบนห้องนอน ถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกจากร่างบางจนหมด
“พี่ชิต ดาหนาวๆ” วิรดา ละเมอเหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่น เมื่อเนื้อตัวไม่มีอะไรปกปิดก็ทำให้ยิ่งหนาวสั่นสะท้าน วิรดา จึงยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบคอชายหนุ่มไว้ เพื่อคลายความหนาว
“อดทนอีกนิดนะคนดี เดี๋ยวก็หายหนาวแล้ว” ชายหนุ่มว่าแล้วก็ยกอุ้มร่างเปล่าเปลือยขึ้น แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทำการล้างเนื้อล้างตัวให้หญิงสาวอย่างรีบเร่ง แล้วเอาผ้าเช็ดตัวคลุมร่างบางอันสั่นเทาไว้ แล้วอุ้มพามาวางไว้บนเตียงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้จนถึงคอ แล้วเดินไปหยิบชุดนอนของหญิงสาวมาสวมให้
จากนั้นกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตนออกจากตัว สวมให้เสื้อผ้าตัวใหม่ แล้วกลับมายังเตียงนอนล้มตัวลงสวมกอดร่างบางไว้แนบอก เพื่อให้ไอร้อนจากร่างกายแกร่งบึกบึนของเขาคลายความหนาวให้หญิงสาว
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!..”
"นายหัวครับ หมออนุชา มาแล้วครับ” สรชัย เคาะห้องนอนของ นายหัวครรชิต เพื่อเป็การขออนุญาตและเปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับกล่าวแจ้งแก่ผู้เป็เ้านาย
“ให้หมอเข้ามาได้เลย” นายหัวครรชิต ตอบกลับ แล้วจากนั้นไม่ถึงห้านาที อนุชา ก็เข้ามาในห้องนอนของ นายหัวครรชิต
ซึ่งชายหนุ่มกำลังจะลุกออกไปเพื่อให้ อนุชา ตรงคนตัวเล็กได้สะดวก แต่หญิงสาวก็เอาแขนขึ้นโอบไปรอบคอเขาไว้
“ดาหนาว” วิรดา เมื่อรู้สึกว่าไออุ่นกำลังจะผละออกไป ทำให้เธอรู้สึกหนาวะเืเข้ามาจึงไขว่คว้าเข้ามาหาตัว พลางละเมอออกมาอย่างน่าสงสาร
“หมอพอตรวจได้ไหม?” เมื่อ นายหัวครรชิต เห็นคนตัวเล็กพยายามเหนี่ยวรั้งร่างเขาไว้เพื่อหาไออุ่น ก็ไม่อยากที่จะผละออกไป จึงได้เอ่ยถาม อนุชา ขึ้น
“ดะ ได้ก็ได้ครับ” อนุชา บอกพร้อมก้าวเข้ามาทำการตรวจรักษาให้ วิรดา
ซึ่งในครั้งก่อนโน้น ที่หญิงสาวไม่สบาย ขนาดว่า นายหัวครรชิต ยืนดูอยู่ห่างๆ แล้วเขายังเกร็งเพราะตาดุๆ เข้มๆ มองดูทุกขณะที่ อนุชา ััเนื้อต้องตัวหญิงสาว แล้วนี้จะไม่ให้ อนุชา เกร็งมากขึ้นกว่าเดิมได้ยังไง ก็พอเขาจับต้องตรงไหน นายหัวครรชิต ก็เล่นจ้องมองและขมวดคิ้วตามไปเสียทุกครั้ง กว่าจะตรวจเสร็จก็เล่นเอา อนุชา เหงื่อตกกันเลยทีเดียว
“เรียบร้อยแล้วครับ ผมฉีดยาแก้ไข้ให้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงจะรู้สึกดีขึ้น และเดี๋ยวผมจะจัดยาไว้ให้คนไข้ทานต่อจนกว่าจะหายดีนะครับ” อนุชา เอ่ยขึ้นเมื่อได้ฉีดยาให้ วิรดา เสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ขอบใจมากนะหมอ/ สรเดี๋ยวช่วยไปส่งหมอด้วยนะ” นายหัวครรชิต เอ่ยขอบคุณ อนุชา แล้วเลยไปสั่ง สรชัย ให้จัดการไปส่ง อนุชา
“ผมกลับเลยแล้วกันนะครับ สวัสดีครับ” อนุชา เอ่ยลา แล้วเดินออกจากห้องนอนของ นายหัวครรชิต ไปพร้อมกับ สรชัย
นายหัวครรชิต มองดูคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของตน ที่ตอนนี้หลับไปแล้ว ด้วยความรู้สึกที่ทั้งหวงและห่วง แต่ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองคิดยังไงกับเ้าหล่อนกันแน่ เพราะมันรู้สึกสับสน และความรู้สึกต่างๆ มันตีกันจนวุ่นวายไปหมด ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนูนซีดของหญิงสาวอย่างหวงแหน
ตลอดทั้งคืน นายหัวครรชิต แทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว เพราะ วิรดา มีไข้ขึ้นอยู่เป็พักๆ จนชายหนุ่มต้องเช็ดตัวให้อยู่บ่อยครั้ง เพื่อให้ร่างกายจะได้คลายความร้อนออกไป และแถมหญิงสาวก็ยังละเมอเพ้อออกมาเป็่ๆ จนชายหนุ่มเป็ห่วง และแทบจะให้ สรชัย โทรเรียกหมอมาดูอาการอีกรอบ แต่พอเช็ดตัวให้รอบที่สอง ร่างบางก็เริ่มกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ไข้เริ่มลดลง ไม่นอนกระสับกระส่าย ไม่ละเมอ และเข้าสู่ห้วงนินทราจนถึงตอนเช้า
๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔
1K
