บทที่ 19-ท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยน
ลี่จูเดินกระชับผ้าคลุมสีมืดห่างออกมาจากจวนท่านอ๋องหานโจวมาสักระยะหนึ่ง จากนั้นนางจึงกวาดสายตามองคืนอันเงียบงันอีกรอบ กายน้อยๆสั่นไหวอย่างหนัก ทว่าเมื่อนึกถึงใบหน้าของบุรุษผู้เป็สามีกับวันเวลาที่อาศัยอยู่ในจวนก็ทำนางเข้มแข็งขึ้น
นางก้าวเข้าไปในตรอกมืดไร้ผู้คน ปลดฟ้าคลุมกองบนพื้นแล้วแกะห่อผ้าที่นำมาด้วย ด้านในเป็ชุดแบบเดียวกับชาวบ้านทั่วไป มีรอยเปรอะเปื้อนด้วยฝีมือของนางกระทำเอง จากนั้นก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
ลี่จูรู้ว่าสภาพของตนตอนนี้ดูย่ำแย่นัก และนางก็ตั้งใจให้เป็เช่นนี้
หญิงสาวทิ้งข้าวของไม่จำเป็ไว้ในตรอก แล้วก็รีบสาวเท้าว่องไวออกห่าง เพราะหากนำติดไปด้วยย่อมไม่เกิดผลดี เนื้อผ้าที่นางใส่เป็ของที่คนในราชวงศ์จักมีเท่านั้น
ลี่จูอดทนเดินอยู่ท่ามกลางค่ำคืนมืดมิดสักพัก ก่อนที่นางจะเลือกโรงเตี๊ยมค่อนข้างเก่าไม่สะดุดตาผู้คนเข้าพักอาศัย ลอบสังเกตเ้าของว่าเป็สตรีวัยกลางคนถึงเบาใจได้ อีกฝ่ายต้อนรับนางแม้แววตาจะส่อแววรังเกียจยามมองมา
ถึงจักถูกเลี้ยงอยู่ในจวนจนแทบไม่รับรู้เื่ภายนอก ทว่านางก็มิได้ใสซื่อจนไม่รู้ภัยยามค่ำคืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสตรีแล้ว
ตอนนี้หญิงสาวนอนพักอยู่บนตั่งไม้แข็ง ขาสองข้างของนางปวดเนื่องจากการเดินไม่หยุด ทว่าแววตาของลี่จูกลับมองเพดานอย่างเลื่อนลอย
รอบด้านไม่มีบ่าวรับใช้คนสนิท หรือผู้คนคอยปรนนิบัติทุกย่างก้าว
"ข้าออกมาแล้ว" เสียงอ่อนหวานพึมพำแ่เบา
ข้าออกมาจากจวนของท่านอ๋องสำเร็จ บัดนี้การตัดสินใจของข้าผ่าน่สำคัญแรกมาแล้ว หลังจากนี้ก็ยังมีอุปสรรคยิ่งใหญ่อีกมากมายที่ต้องเผชิญ
และก็ไม่ได้มีแค่ตนเพียงลำพัง
ลี่จูก้มมองหน้าท้องแบนราบ ทันใดนั้นดวงตาก็แดงก่ำ น้ำตามากมายหลั่งไหลจากความเศร้าโศก
บุรุษผู้นั้น...
นอกจากโกรธ โมโห เขาจักรู้สึกอย่างไรกับการที่ข้าหนีออกมาหรือไม่?
จักมีความห่วงใยทิ้งท้ายให้กับข้าบ้างหรือไม่?
แต่ข้าคิดว่า...ข้ารู้คำตอบเ่าั้ดีเหลือเกิน
ลี่จูเลิกคิดถึงผู้เป็สามี นางนอนนิ่งตลอดคืน เอาแต่ลูบหน้าท้องแ่เบาโดยมิพูดอะไร
ครั้นเห็นว่าขอบฟ้าใกล้จะสว่างก็รีบปรี่ออกจากโรงเตี๊ยม สองเท้าย่ำเดินออกไปถึงหน้าประตูเมือง
ตรงหน้ามีทหารเข้าเวรคอยตรวจตราผู้ที่เข้าออกเมืองหลวง ลี่จูเห็นก็ร้อนใจ แต่ยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคงแม้ขณะที่โดนเรียกถาม
"จุดหมายของเ้าคือที่ใด"
นางก้มหน้าลงต่ำ "เรียนท่านทหาร เดิมข้ามาเยี่ยมญาติที่อาศัยอยู่เมืองหลวงแห่งนี้ ทว่ามิได้พบเนื่องจากคนข้างบ้านแจ้งว่าญาติผู้นั้นสิ้นไปแล้ว ตอนนี้จึงจะเดินทางกลับต่างเมืองเ้าค่ะ"
"ไฉนเ้าจึงเดินมาลำพัง ไม่มีรถลากหรือครอบครัวมาด้วยรึ" นายทหารผู้หนึ่งถามขึ้นเพราะเห็นคนตรงหน้ามัดผมลักษณะของสตรีที่แต่งงานแล้ว
ลี่จูพลันพูดอะไรไม่ออกกับคำถามนี้ ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้น
"ข้า...เป็หญิงม่ายเ้าค่ะ" นางกล่าวพลางก้มหน้านอบน้อมกว่าเดิม
เหล่าทหารได้ยินดังนี้ก็ไม่ใส่ใจ สามีของอีกฝ่ายคงตายแล้วกระมัง พวกเขาเลยพยักหน้ารับแล้วปล่อยให้นางออกเดินทางต่อ
เมื่อประตูเปิด เห็นเพียงแผ่นหลังง้องุ้มของหญิงสาวนางหนึ่งก้าวออกไป
นายทหารที่ยืนเวรต่างมองแล้วพานรู้สึกว่าร่างนั้นช่างเงียบเหงา
ทว่าก็ให้ความรู้สึกเด็ดเดี่ยวเช่นกัน
_____________________________________________________
ตอนหน้าพาร์ทท่านอ๋องจ้า จะเป็ยังไงถ้ากลับมาแล้วพบว่าคนที่เคยมายืนรอรับตนที่จวนทุกวันหายไปแล้ว!
อีตาอ๋อง!
9K
