ไอยู นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของ ยูจินโฮ อย่างอบอุ่นและเธอก็ฝันถึงวันแรกที่พบกับ ยูจินโฮ เมื่อ 4ปีก่อน
" ยูจินโฮ 100 คะแนนเต็ม " อาจารย์ ประกาศผลสอบวิชาคณิตศาสตร์ ของชั้นประถม 6 ตอนนั้น ไอยูเพิ่งจะอายุ 11 -12 ปี และเป็นครั้งแรกที่เธอ ถูกแทนตำแหน่งแชมป์เป็นครั้งแรก
" ไอยู ไม่ได้เป็นที่ 1 อีกแล้ว " เพื่อนๆ พากันล้อไอยู ถึงผลสอบที่ผ่านมา
" ไอยู ได้แค่ 97 คะแนนเองเหรอ ฮะ ฮะ ฮ่า " เรนจิ เพื่อนนักเรียนหัวเราะชอบใจ
" ไอ้บ้า!? ไอ้บ้า!? ไอ้บัดซบ!? มาแย่งที่ 1 ของชั้นไป " ไอยู ด่า ยูจินโฮ อย่างกับจะร้องไห้ออกมา เพราะเธอเป็นที่ 1 ในชั้นเรียนมาตลอดจน ยูจินโฮ ย้ายมาและชิงอันดีบ 1 ตลอดกาลของเธอไป
" เธอเป็นอะไรไปน่ะ นั่งลงแล้วค่อยๆพูดกันก่อน " ยูจินโฮ กล่าว
" ไอ้บ้า นายมาประกาศสงครามกับชั้นก่อน ชั้นไม่มีวันยกโทษให้นาย " ไอยู กล่าวอย่างงอนๆ คงเป็นนิสัยเด็กๆ ของเด็ก ป.6 ละมั้ง
และแล้ว ยามเย็น เมื่อ ยูจินโฮ กลับบ้าน ไอยู ก็แอบสะกดรอยตามไป ทุกครั้งที่ยูจินโฮ เลี้ยวตรงหัวมุม ก็จะปรากฏภาพ เด็กผู้หญิงตัวน้อย คนหนึ่ง ตามเขามา เธอคือ ไอยู นั่นเอง
" เธอ ตามชั้นมาทำไม ไอยู " ยูจินโฮ สุดทนที่ไอยูตามเขามายังกับเงา
" ก็จะมาหาจุดอ่อนนายไง " ไอยูกล่าว แล้วกอดหน้าอก ที่เพิ่งจะคัพ B เมื่อไม่นานมานี้ มันช่างใหญ่สำหรับเด็กจริงๆ
" จุดอ่อนนะ เขาต้องหาเวลาอยู่โรงเรียนเฟ้ย แล้วก็นะ ข้างหน้าเป็นร้านเค้กแล้ว เราไปกินเค้กกันเถอะ ชั้นเลี้ยงเอง " ยูจินโฮกล่าวอย่างร่าเริง ไอยูเลยตอบรับด้วยการ เบิร์ดหัวกระโหลกเขาแล้วหัวเราะคิกๆ ก่อนจะกล่าวว่า
" ชั้นขอเค้กช็อคโกแลตนะ "
และนั่นก็คือเหตุการณ์ วันแรกที่ ไอยู พบกับ ยูจินโฮ และเธอ ก็ได้เขาเป็นคู่แข่งตลอดกาลในด้านการเรียน แม้ว่าเธอจะถูกขนานนามว่า อัจฉริยะ แต่ก็แพ้ให้ยูจินโฮ มาตลอด จนกระทั่งปัจจุบัน
.
.
"ตื่นได้แล้วไอยู มัวแต่ฝันกลางวันอยู่ได้" ยูจินโฮกล่าว แล้วเอาดอกกุหลาบที่เพิ่งเก็บได้มาลูบหน้าเธอ
" ตื่นแล้วจ้า ตื่นแล้ว " ไอยูกล่าว แล้วลุกออกจากอ้อมกอดของ ยูจินโฮ เธอมองไปรอบๆ และพบกลุ่มของ ธีม กำลังจับ ปาร์ตี้ กับ เอริก้า แม่มดสาว
" จากนี้จะเป็นยังไงต่อก็ไม่รู้ ไอยู ถ้าเธอเป็นตัวถ่วง พวกชั้นจะทิ้งเธอไป " ธีมหันมากล่าวกับไอยู ที่เพิ่งตื่น
" รู้แล้วน่า รู้แล้ว ชั้นจะไม่ให้เป็นภาระของพวกนายเลย " ไอยูกล่าว แต่จู่ๆ ก็มีกลุ่มมอนสเตอร์มาล้อมกลุ่มของ ธีม และไอยู
" Damn it " ธีม สบถ เมื่ออยู่ๆก็มีกลุ่มหมาป่าสีเงินวิ่งมาล้อม
" ต่อจากฮาปี้ ก็เป็น ซิลเวอร์ฟ็อก รึเนี่ย " ยูจินโฮ ดึงดาบเหล็กออกมาเพื่อปกป้อง ไอยู ส่วนไอยูเองก็ดึงดาบไม้อาวุธติดตัวชิ้นแรกออกมาสู้เช่นกัน
การจู่โจมของ ซิลเวอร์ฟ็อกเริ่มต้นขึ้น ด้วยเสียงอันดัง ไอยู หวดพวกมันเท่าที่ทำได้ แต่เธอ ก็สู้ยูจินโฮ ไม่ได้ เพราะเขาเก่งกว่ามาก
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
" 3..4..5 " ยูจินโฮ ฟันหมาป่าสีเงินไปนับไป เขาพยายามไม่ออกห่างไอยูมากนัก เพราะเป็นห่วงเธอ ทำให้ประสิทธิภาพของทีมลดลงอย่างเห็นได้ชัด
" ถ้านายสู้ไป ปกป้องไอยูไป พวกนายจะตายทั้งสองคนนะ " เอริก้ากล่าว ก่อนจะยิงเวทย์ไฟ ทำลายฝูงหมาป่าทั้งกลุ่ม
ธีม และ เอริก้า หลังจากจัดการฝูงหมาป่าแล้ว พวกเขาก็ขอแยกตัวกับ ยูจินโฮ เพราะยูจินโฮมัวแต่จะปกป้องไอยู โดยไม่สนความปลอดภัยของทีม เป็นเรื่องที่อภัยไม่ได้
.
.
4 ก้านธูปต่อมา...
บ่ายแก่ๆ ขณะยูจินโฮ กำลังทำแผลให้ ไอยู พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องของ ผุ้หญิงที่ขอให้ช่วย
" อยู่ตรงนี้ก่อนนะ ไอยู เดี๋ยวชั้นมา " ยูจินโฮ กล่าว แล้วเอา พงหญ้าที่เพิ่งเก็บได้ มาบังตัวไอยูไว้
" แล้วเจอกันนะ " ไอยูกล่าวก่อนจะจุ๊บ เข้าที่แก้มซ้ายของยูจินโฮ ถ้ามันเป็นจูบจริงๆในโลกจริงไม่ใช่เกมส์เสมือน ก็คงดี
ยูจินโฮ จากไปด้วยความเร็วสูง ปล่อยให้ไอยู อยู่คนเดียว ในพงหญ้า เพราะเขามีหน้าที่ต้องไปช่วยคนอื่น
และเมื่อยูจินโฮ ไปถึงที่หมายที่เป็นภูเขาสูงและมีเหวลึก ก็พบว่า ธีม ตายไปแล้ว และเอริก้า กำลังโดน ฝูงก็อบลินล้อมอยู่ เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น จนเห็น ราวนมโผล่ออกมา
" ช่วยด้วย ยูจินโฮ " เอริก้าตะโกน
ยูจินโฮ จึงใช้วิชาดาบที่ได้ร่ำเรียนมาในโลกจริง เพราะบ้านเขาเป็นโรงฝึกเคนโด้ เข้าสู้กับกลุ่มก็อบลิน
โป้ง! ป้าง! วูบบบบ! ป้าง! โป้ง!
" กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่เลย แกมาทำเสียบรรยากาศหมด ชิมิ " ก็อบลินตัวหัวหน้าพูดออกมาขณะกำลังต่อสู้
" พวกแกตาย " ยูจินโฮ ตะโกน และเข้าไปสู้กับก็อบลินตัวหัวหน้า ซึ่งท่าที่เขาใช้เป็นท่าโจมตีต่อเนื่อง 4 ฮิต
" เคไนคอมโบ ฮิลอิกควิซโซ " ยูจินโฮ ตะโกนชื่อท่าออกมา แล้วฟันติดต่อกัน จนก็อบลินตัวหัวหน้าล้มกลิ้งถอยหลัง และตกลงไปในเหว ทำให้ก็อบลิน ตัวอื่นๆเสียขวัญ จนวิ่งหนีไป เอริก้า รีบวิ่งเข้ามาซบอกยูจินโฮ และกล่าวขอบคุณ
" ถ้าไม่ได้นายชั้นคงตายไปแล้ว และศพของชั้นคงถูกก็อบลินย่ำยี " เอริก้ากล่าว แล้วกล่าวต่อ
" แต่ทำไมนายต้องตะโกนชื่อท่า ให้พวกก็อบลินรู้ด้วยล่ะ ว่านายจะใช้ท่าอะไร "
" มันเป็นการไหว้ครูอย่างนึงนะ การตะโกนชื่อท่าออกมา คือการให้เกียรติ ครูบาอาจารย์ ก่อนจะใช้ท่านั้นๆเหมือนการ์ตูนเรื่องหนึ่งที่ชั้นดูตลอดตอนอยู่อนุบาล ที่พระเอกเวลาใช้ท่า ต้องตะโกนว่า [หมัดปืนกลยางยืด] ตลอดน่ะนะ " ยูจินโฮ กล่าวแล้วผลัก เอริก้าที่มาซบอกอยู่ออกไป
" ชั้นต้องรีบกลับไปหาไอยูแล้วล่ะ ถ้าเธอมีอันตราย ชั้นจะต้องโทษตัวเองไปชั่วชีวิต " ยูจินโฮ กล่าว
" ไอยู เป็นแฟนนายรึ " เอริก้าถาม
" เปล่า แต่เราคบกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ดังนั้นการที่ชั้นเป็นห่วงเธอ ต้องมีเหตุผลด้วยรึ " ว่าแล้ว ยูจินโฮ ก็ทิ้งเอริก้า วิ่งกลับไป หา ไอยูที่พุ่มไม้ แต่ปรากฏว่าเธอ ไม่อยู่แล้ว
...ไม่นะ ไอยู เธอหายไปไหน นี่มันไม่จริงใช่มั๊ย ยูจินโฮ คิด และโทษตัวเองที่เขาไม่อยู่กับไอยูตอนสำคัญ
" ชั้นจะต้อง ตามหาไอยู และช่วยเธอ กลับมาให้ได้ " ยูจินโฮ ตะโกนขึ้นฟ้า และวิ่งออกตามหา ไอยู ราวกับคนบ้า จนพระอาทิตย์ตกเย็น จึงย้อนกลับไปดูที่พงหญ้า ปรากฏว่า มีจดหมายฉบับนึงวางอยู่ ข้างในเขียนว่า
[ ชั้นจะไปรอนายที่หมู่บ้านข้างหน้า รีบตามมานะ ยูจินโฮ รักและคิดถึง ไอยู]
...ไอยู ไม่ว่าชั้นต้องฝ่าขวากหนามนรก หรือหุบเขาโลกันต์ ชั้นก็ต้องพาตัวเธอกลับไปส่งที่โลกจริงให้ได้ ชั้นสาบาน และในขณะที่ยูจินโฮคิดนั้นก็ได้มีข้อความ เด้งขึ้นมาจากหน้าต่างแจ้งเตือน
ติ้ง!!!ท่านได้ปราบหัวหน้าก็อบลิน ท่านได้รับ เสื้อโค๊ท หนังสีดำ ระดับA เป็นรางวัล
ยูจินโฮ พลิกหน้าจดหมายข้อความขึ้นมาดูอีกครั้ง และสวมชุดโค๊ทสีดำ ก่อนจะออกเดินทางไปหมู่บ้านข้างหน้า
" ไอยู คอยชั้นก่อนนะ ชั้นกำลังไปแล้ว "
และแล้วเรื่องราวความรักของ ยูจินโฮ และไอยู ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
712
