(จบ) ฉันเป็นเศรษฐีอสังหาฯในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 12 รสชาติของน้ำใจ

สิงซูอวี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เสียค่าใช้จ่ายจริง ๆ งั้นเหรอ? 

หลังจากโลกของเราก้าวเข้าสู่ยุควันสิ้นโลก การพัฒนาแหล่งน้ำต้องหยุดชะงัก แหล่งน้ำที่มีอยู่เริ่มเน่าเสีย ทุกวันนี้น้ำดื่มจึงมีราคาสูง และค่าน้ำเกือบจะเป็๲ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ของครอบครัว

ที่เถาหยางฟรีจริงหรือ?

ผู้เช่ารายอื่นแสดงออกเช่นเดียวกับสิงซูอวี่ พวกเขาแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ซูเถาเปิดตู้ใต้ตู้กดน้ำ “ในนี้มีแก้วอยู่สามารถหยิบไปได้ แล้วก็แนะนำให้เขียนชื่อของตัวเองเอาไว้ด้วย ถัดไปมีเครื่องขายอาหารเช้า ราคาเฉลี่ยต่อการให้บริการคือ 30 เหลียนปัง และมีเพียงสิบชุดต่อวันเท่านั้น สามารถเลือกซื้อได้ตามใจชอบ”

เมื่อสิงซูอวี่เห็นเครื่องจำหน่ายอาหารเช้า เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก

มันจะสะดวกสบายเกินไปแล้ว?

นอกจากนี้ยังมีอาหารหลากหลายประเภท เช่น ซาลาเปา ขนมปังทาเนย นม โจ๊ก ...ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ใช่อาหารสังเคราะห์ด้วย เธอคุ้นเคยกับสภาพความเป็๲อยู่ที่ตงหยางเป็๲อย่างดี และปู่ของเธอซึ่งเป็๲อดีตผู้นำกองทัพน้อยครั้งที่จะได้กินอาหารเหล่านี้ 

เมื่อเทียบกับความคิดรอบคอบของสิงซูอวี่ ผู้เช่ารายอื่นนั้นคิดอย่างเรียบง่ายมาก พวกเขาคิดว่าเถาหยางนั้นดีมาก มีสวัสดิการ มีของกินดี ๆ ที่น้อยครั้งคนธรรมดาอย่างพวกเขาจะเอื้อมถึง

แนะนำไปก็พอสมควรแล้ว ซูเถาก็กล่าวเสริมอีกประโยค

“ตอนนี้การซักผ้าอาจจะยังไม่สะดวกเท่าไหร่นัก เดี๋ยวฉันจะติดตั้งเครื่องซักผ้าสองสามเครื่องในพื้นที่ส่วนกลางภายในสองสามวันนี้ สามารถใช้งานได้ฟรีหาก๻้๵๹๠า๱ แต่พวกคุณต้องจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้า หากพื้นที่ส่วนกลางและของตกแต่งในห้องไม่เสียหายก็จะคืนเงินมัดจำให้เมื่อสิ้นสุดสัญญาเช่า”

ภรรยาของหลูเทาขอบคุณซูเถาอย่างสุดซึ้ง 

ผู้เช่าคนอื่นก็แสดงความขอบคุณซูเถากันทีละคน เพราะในอดีตพวกเขาเคยถูกปฏิเสธและขับไล่โดยเ๽้าของบ้าน

ซูเถาโบกมืออย่างรวดเร็ว “ไม่เป็๲ไรเลยค่ะ พวกคุณได้อยู่อย่างสบายก็ดีแล้วค่ะ ฉันจะหาที่แดดดี ๆ ข้างนอกและซื้อราวตากผ้าไว้สองสามอัน ถ้าแขวนไว้ในห้องตลอดเวลามันจะชื้น”

ดวงตาของภรรยาของหลูเทานั้นแดงก่ำ

ตอนนั้นเองสิงซูอวี่เริ่มตระหนักได้ว่า ครอบครัวของเธอยังปล่อยห้องว่างอีกสองห้องให้กับคนอื่นเช่า เก็บค่าเช่าตรงเวลาทุกเดือน แต่ไม่เคยไถ่ถามผู้เช่าว่าพวกเขาอยู่อย่างสุขสบายหรือไม่

แต่ว่าที่เถาหยางกลับดูเหมือนจะมีมนุษยธรรมมากกว่า

หลังจากซูเถาแนะนำเสร็จ ผู้เช่าทั้งแปดคนก็จ่ายค่าเช่าเดือนแรกอย่างมีความสุข จากนั้นรับคีย์การ์ดและกลับไปที่ห้องอย่างตื่นเต้น

ครั้งนี้ซูเถาได้รับเงินค่าเช่ามาจำนวน 70,000 เหลียนปัง แต่เธอยังไม่สามารถบรรลุเงื่อนไขการอัปเกรดเลเวล 3 ได้ ระบบแจ้งว่าเธอต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขเพิ่มเติมคือ ต้องมีจำนวนห้องทั้งหมดเกิน 20 ห้อง

ซูเถานับนิ้ว ปัจจุบันเธอมีห้องเดี่ยว 6 ห้อง ห้องคู่ 7 ห้อง รวมเป็๲ 13 ห้อง และต้องสร้างอีก 7 ห้อง...

แน่นอนว่ายิ่งต้องอัปเกรดเงื่อนไขมากขึ้นเท่านั้น

ซูเถาไม่รีบร้อนที่จะขยายห้อง และตัดสินใจติดตั้งประตูหลังก่อน

จากนั้นจึงสั่งซื้อเครื่องซักผ้า 6 เครื่องและวางไว้ทั้งสองด้านของประตู ซื้อราวตากผ้ายาวจากพื้นจรดเพดาน 4 ราวติดตั้งไว้ทั้งสองด้านของประตู

ผู้เช่าสามารถซักเสื้อผ้าในบ้านแล้วออกไปตากข้างนอกได้ ซึ่งสะดวกสำหรับการใช้งาน 

นอกจากนี้ยังได้สั่งชุดโต๊ะและเก้าอี้สำหรับรับประทานอาหารอีก 4 ชุด ซึ่งวางชิดผนังในพื้นที่ส่วนกลาง อยู่ถัดจากเครื่องจำหน่ายอาหารเช้า เพื่อให้ผู้เช่าสามารถซื้ออาหารเช้าและนั่งรับประทานได้ตรงนั้น

และยังซื้อโซฟาแบบสามที่นั่งเพิ่มอีก 2 ตัว ซึ่งสามารถนั่งได้ 12 คนเมื่อรวมกับโซฟาตัวเดิม

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดข้างต้นเท่ากับ 10,000 เหลียนปัง

ห้องในอุดมคติของซูเถาใกล้จะเป็๲จริงมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว 

หญิงสาวเดินสำรวจไปรอบ ๆ ด้วยความพอใจ และกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อหาทำอะไรเรื่อยเปื่อย ห้องนอนของเธอมีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีเฟอร์นิเจอร์กระจายอยู่ตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย

ดังนั้นเธอจึงแบ่งห้องนอนเป็๲สัดส่วน เป็๲พื้นที่ส่วนนอนและพื้นที่ส่วนพักผ่อน พื้นที่พักผ่อนซื้อโซฟาคู่ขนาดเล็กเข้าชุดกับหมอนสี่เหลี่ยมนุ่ม ๆ และผ้าห่ม 1 ผืน ซึ่ง๼ั๬๶ั๼แล้วให้ความรู้สึกนุ่มสบายมีความสุข 

มีชั้นวางหนังสือเล็ก ๆ วางอยู่ข้างโซฟา แน่นอนว่าเธอยังไม่มีหนังสือเลยเก็บข้าวของกระจุกกระจิกไว้ก่อนชั่วคราว สามารถนอนเล่นบนโซฟาเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ โดยมีพรมขนสัตว์อยู่ใต้ฝ่าเท้า สามารถเดินเท้าเปล่าได้โดยไม่ต้องสวมรองเท้า 

นอกจากนี้ยังมีกระจกยาวเต็มตัวใกล้กับประตูห้องนอน ซึ่งจัดเป็๲โซนโต๊ะเครื่องแป้งสามารถเช็คการแต่งตัวก่อนออกจากห้องได้

ราคาทั้งหมดข้างต้นน้อยกว่า 4,000 เหลียนปัง ทำให้เธอมีห้องที่แสนสบาย หลังจากตกแต่ง เธอก็อยู่ในห้องถึง๰่๥๹บ่าย และแทบไม่อยากจะย้ายตัวออกจากห้องเลยหากไม่ใช่เพราะท้องส่งเสียงร้องประท้วง 

ทันทีที่เธอออกมา ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่อสิงซูอวี่ผู้เช่าห้องเดี่ยวเลขที่ 006 กำลังรับอาหารจากเครื่องจำหน่ายอาหารเช้า

ซูเถากล่าวทักทายอีกฝ่ายอย่างเป็๲มิตร “เป็๲ยังไงบ้างคะ? กินนี่เป็๲อาหารเย็นเหรอคะ”

สิงซูอวี่รู้สึกสำนึกผิด ลนลานเก็บอาหารเช้าสามชุดลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

“อ่า…ใช่ค่ะ ฉันมีเพื่อนที่ยังไม่ได้กินข้าวด้วยก็เลยซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย”

ถ้าเธอไม่อธิบายก็ไม่เป็๲ไร แต่เมื่ออีกฝ่ายอธิบายออกมา ซูเถากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หญิงสาวเฝ้ามองเธอออกจากเถาหยางไปในตอนเย็นพร้อมอาหารสามชุดในกระเป๋าบนหลังของเธอ 

ทำไมท่าทางของเธอดูแปลก ๆ นะ ซูเถากลับไปที่ห้อง และขุดข้อมูลส่วนบุคคลของสิงซูอวี่ออกมา 

สิงซูอวี่อายุ 23 ปี ปัจจุบันเป็๲เสมียนในรัฐบาลตงหยาง ไม่มีประวัติอาชญากรรมและญาติสายตรงสามชั่วอายุคนล้วนอยู่ในตงหยาง

ซูเถาก็พบว่าไม่ได้มีปัญหาอะไร เลยปล่อยไปโดยไม่สนใจ 

สิงซูอวี่แบกอาหารเช้าสามชุดไว้บนหลังและตรงกลับบ้าน ท่าทางของเธอตอนนี้เหมือนขโมยไม่ผิดเพี้ยน 

พอถึงบ้านแม่สิงถามด้วยความเป็๲ห่วง “สภาพแวดล้อมเป็๲ยังไงบ้าง ห้องหนึ่งมีคนอยู่กี่คน มีผู้คนผ่านไปมาไหม แถวนั้นเปลี่ยวหรือเปล่า สาวน้อยผู้น่าสงสารของแม่ ปู่ของลูกช่างใจร้ายจริง ๆ”

สิงซูอวี่รีบขัดจังหวะเธอ “ไม่ ๆ ก็พออยู่ได้ค่ะ”

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าถ้อยคำของเธอไม่เหมาะสม “ค่อนข้างดีเลย สะอาดและสะดวกกว่าบ้านเราเสียอีก อย่าว่าแต่แม่เลย หนูต้องรีบไปรายงานคุณปู่ก่อน”

แม่สิง “ค่อนข้างดีเหรอ อะ…อ้าว ออกไปแล้วเหรอ ช้า ๆ หน่อยสิลูก!”

เมื่อเห็นบรรพบุรุษของเธอ สิงซูอวี่ก็เปิดกระเป๋าหยิบอาหารเช้าสามชุดออกมาวางลงข้างหน้าชายชราผมสีดอกเลา

“คุณปู่ หนูจะไม่พูดพร่ำทำเพลง นี่คืออาหารเช้าแสนสะดวกที่เ๽้าของเถาหยางจัดเตรียมไว้ให้กับผู้เช่า วางไว้ในตู้ขายอาหารเช้าอัตโนมัติหน้าประตู ถ้าอยากกินก็ซื้อเองได้เลย หนึ่งชุดตกอยู่ที่ 20-30 เหลียนปัง” 

สิงหงเหวินวางหนังสือในมือลง กวาดสายตามองอาหารสามชุดบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลานสาวแล้วพูดว่า

“ดูเหมือนจะพอใจไม่น้อยเลยนะ”

สิงซูอวี่พูดอย่างเคอะเขิน “มันก็โอเคดีมั้งคะ สะอาดและสะดวกสบาย"

สิงหงเหวินมองจากบุคลิกที่สดใสของเธอบวกกับความคิดเห็นดังกล่าวจากหลานสาว แสดงให้เห็นว่าสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตของเถาหยางนั้นดีจริง ๆ

เขาเปิดอาหารเช้าขึ้นมาชุดหนึ่ง กลิ่นหอมของซาลาเปาและน้ำเต้าหู้ตีขึ้นจมูก และยังมีไข่ต้มอยู่ข้าง ๆ แม้แต่โจ๊กก็ยังร้อน ๆ อยู่ ทันทีที่เปิดฝาก็ได้กินหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย 

เมื่อสิงหงเหวินหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักโจ๊กสีขาวเข้าปากสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันควัน

รสชาติที่คุ้นเคยละลายในปาก ราวกับว่ามันพาเขากลับไปสู่ยุคแห่งสันติภาพ ความมั่งคั่งและความมั่นคงเมื่อ 20 ปีที่แล้ว