第6章
เทียนอี๋ยังคงนั่งมองดวงดาวบนฝากฟ้ายามท้องฟ้าเปลี่ยนเป็ความมืดมิดปล่อยใจให้ล่องลอยตามสายลมพัดโดยไม่รู้เลยว่ามีเงาดำมืดซ่อนเร้นมากับความมืดมิดในคืนนี้
ใช้่จังหวะที่ก้อนเมฆบดบังดวงจันทร์วาดปลายกระบี่ฟาดฟันใส่เ้าของดวงตากลมโชคดีที่เทียนอี๋ความรู้สึกไว้จึงหลบคมกระบี่ได้บุรุษชุดดำในมือถือกระบี่เงาปะทะแสงจันทร์ดวงตาเรียวดำสนิทหมายมาดเอาชีวิตชาวบ้านธรรมดาอย่างเทียนอี๋
"เ้าเป็ใคร!" เทียนอี๋เอ่ยถามเสียงดังลั่นจึงทำให้แม่และน้องชายรีบออกมาดู
"เกิดอะไรอาอี๋" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามบุตรชายคนโตด้วยความเป็ห่วง
"ท่านแม่! เทียนต้านเ้าพาท่านแม่เข้าไปหลบในบ้าน!"เทียนอี๋เอ่ยบอกพลันหลบคมกระบี่จนพลาดท่าโดนปลายกระบี่กรีดผิวแก้มข้าวจนได้กลิ่นคาวเื
"อาอี๋!"
"ท่านพี่!" เสียงของทั้งสองแม่ลูกประสานกันดังลั่นด้วยความเป็ห่วง่ที่เทียนอี๋กำลังเสียท่าให้บุรุษชุดดำรัศมีสีฟ้าครามจากปลายกระบี่ทำให้บุรุษชุดดำต้องจำใจก้าวถอยหนึ่งก้าว ก่อนจะมีสายลมหนาวเย็นพัดเข้ามาพร้อมการปรากฏของบุรุษที่เจอเมื่อกลางวันที่ใต้คนไม้ใหญ่
กระบี่เกล็ดน้ำแข็งสวยงามเหมือนถูกแสงจากดวงจันทร์ยิ่งงดงามมากขึ้นดวงตากลมมองแผ่นหลังตรงหน้าด้วยความรู้สึกปลอดภัย พร้อมรอยยิ้มที่เต็มใบหน้าหวาน เพียงไม่นานคิ้วเรียวสวยรับใบหน้าหวานก็พลันขมวดเข้าหากัน
นี่ข้าเป็อะไรไป
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวคิ้วเรียวสวยรับกับใบหน้าหวานยังคงไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองก่อนที่จะได้คิดอะไรไปไกล เสียงฟาดฟันการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายดังลั่นเพียงเหยียนซานสะบัดปลายกระบี่ รัศมีสีฟ้าครามดังคมมีดก็กรีดลงบนผิวบุรุษชุดดำ ทำให้คนที่หมายจะฆ่าเทียนอี๋ได้รับาเ็ไม่น้อย
"..." ชายชุดดำเพียงหันมองเทียนอี๋รู้แน่แท้ว่าวันนี้คงสังหารเทียนอี๋ไม่สำเร็จจึงหันไปเล่นงานมารดาและน้องชายเทียนอี๋แทน
ฉึก! ปลายกระบี่เงินสีดำเงาพุ่งทำร้ายเทียนซือและบุตรชายเทียนต้านพลันร่างของบุรุษชุดดำก็ะโลอยหาไปในความมืด เหลือทิ้งไว้เพียงความเ็ปของเทียนอี๋ที่ได้แต่ยืนมองแม่และน้องชายถูกแทงต่อหน้าต่อตา
"ตามไป!"สิ้นคำสั่งของเหยียนซาน องครักษ์ซูฉีประสานมือก้มหัวแล้วะโตามไป ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองเทียนอี๋ ที่ยืนนิ่งค้างอยู่กันที่
กลิ่นคาวเืคละคลุ้งทั่วอากาศเทียนอี๋ยืนนิ่งมองน้องชายและมารดาล้มลงต่อหน้ามือเรียวหยาบสั่นเท้าเข่าทรุดลงบนพื้นดิน น้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนก่อนจะลุกขึ้นวิ่งไปหาร่างไร้ิญญาของทั้งสองคน ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงจะยืนแต่กับฝืนร่างกายวิ่งเข้าไปหาผู้เป็แม่
"ท่านแม่!" เทียนอี๋ทรุดลงโอบกอดร่างผู้เป็แม่พลางร่ำไห้เหยียนซานยืนมองเทียนอี๋ด้วยหัวใจปวดร้าวอยากเข้าไปหาแต่กับทำได้เพียงแค่ยืนมองอยู่ห่างๆ
"เทียนต้าน เทียนต้านเ้าฟื้นขึ้นมาคุยกับข้าก่อน!ฮื้ออ" เทียนอี๋กอดร่างแม่ไว้แน่นมืออีกข้างก็พลันเขย่าร่างไร้ิญญาของน้องชายทั้งน้ำตา
"อาอี๋..."น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกบุตรชายคนโตไม่เต็มเสียง เทียนอี๋หยุดชะงักก้มมองใบหน้าของผู้เป็แม่
"ท่านแม่..." เสียงนุ่มแหบเอ่ยเรียกผู้เป็แม่น้ำตาพลางหยดลงบนแก้มที่ยังคงความอ่อนเยาว์ถึงอายุจะมากแล้ว
"ต่อไปนี้เ้าต้องเข้มแข็ง ไม่มีแม่กับอาต้านแล้วอึก...เ้าต้องดูแลตนเองนะ" ผู้เป็แม่เอ่ยลาเป็ครั้งสุดท้าย พลางปรายตามองเลยไปทางด้านหลังของลูกชายคนโตฝากฝังให้เ้าของสายตาคมสีฟ้าครามได้ดูแล ก่อนจะสิ้นลมหายใจตามบุตรชายคนเล็กไปทิ้งเทียนอี๋ไว้เพียงคนเดียวบนโลกใบนี้
"ท่านแม่! ท่านแม่!" เสียงร้องของเทียนอี๋ช่างเปรียบเสมือนคมมีดกรีดลึกลงกลางใจเหยียนซานใบหน้าหล่อเหลาหันหน้าหนีภาพที่เห็นพลันหลับตาลง
20K
