รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

รถของวีระ

ขับไปทางชานเมือง

มายา: "พี่วี เราจะไปไหนกันแน่?"

วีระ: "ไปเยี่ยมเพื่อนเก่าของฉัน"

ภาคิน: "เพื่อนเหรอครับ?"

วีระ (เงียบครู่หนึ่ง): "...เพื่อนที่ตายไปแล้ว"

มายา๻๠ใ๽: "อะไรนะ?!"

วีระ: "อย่า๻๷ใ๯ไป"

"ฉันแค่อยากให้ภาคิน... เห็นผี"

ภาคิน: "ผี?"

วีระ: "ใช่ นายบอกว่าอยากรู้เ๱ื่๵๹พระเ๽้า"

"แต่ก่อนจะรู้เ๹ื่๪๫พระเ๯้า นายต้องรู้จัก๭ิญญา๟ก่อน"

"ต้องรู้ว่า... คนตายแล้วไปไหน"

บ้านไม้เก่าๆ

2 ชั้น

หน้าต่างแตก

หญ้าขึ้นเต็ม

บรรยากาศหลอน

มายา (กอดแขนภาคิน): "ที่นี่... น่ากลัวจัง"

วีระ: "นี่คือบ้านของแม่นภา"

"เธอเป็๲เพื่อนสนิทของฉัน"

"15 ปีที่แล้ว... บ้านหลังนี้ไฟไหม้"

"เธอพยายามหาลูกชาย แต่ควันเข้าปอด... เธอตาย"

ภาคิน: "แล้วลูกชายของเธอล่ะครับ?"

วีระ (เศร้า): "ตายก่อนแล้ว... 3 วัน"

"แต่เธอไม่รู้"

"ตอนไฟไหม้ เธอยังคิดว่าลูกอยู่ในบ้าน"

"เธอพยายามหา... จนตาย"

"และ๻ั้๹แ๻่นั้นมา... คนบอกว่า ได้ยินเสียงร้องไห้จากบ้านหลังนี้"

พวกเขาเดินเข้าไป

พื้นไม้เก่า เสียงดังเอี๊ยด

ภายในบ้าน:

มายา (สั่น): "ที่นี่... หนาวมาก"

ภาคิน: "ผมรู้สึก... มีอะไรบางอย่าง"

วีระ: "ใช่... เธออยู่ที่นี่"

จู่ๆ มีเสียงร้องไห้

"อื้อ... อื้อ..."

มายากอดภาคินแน่น

"มี... มีเสียง!"

ภาคินมองไปรอบๆ

**เห็น... เงาของผู้หญิง

ยืนอยู่มุมห้อง

หันหลังให้

**นี่คือ แม่นภา

อายุประมาณ 35 ปี

ผมยาว สวมชุดเก่าๆ

แม่นภา (ไม่หันมา พูดเบาๆ): "ลูก... ลูกอยู่ไหน..."

"แม่หาไม่เจอ..."

ภาคิน (เดินเข้าไป): "คุณ... คุณคือแม่นภาใช่ไหมครับ?"

แม่นภาหันมา

ใบหน้าซีดขาว น้ำตาไหล

"คุณเห็นฉันได้เหรอ?"

ภาคิน: "ได้ครับ"

แม่นภา: "ช่วยฉันหน่อย... ช่วยหาลูกฉัน"

"เขาชื่อสมชาย** อายุ 8 ขวบ"**

"ตอนไฟไหม้ แม่หาไม่เจอ"

"15 ปีแล้ว... แม่หายังไม่เจอ"

ภาคินมองวีระ

วีระ (เศร้า): "ลูกเธอ... ตายไปแล้ว"

"ก่อนไฟไหม้ 3 วัน"

"จมน้ำตาย"

ภาคิน: "ผมจะช่วยคุณครับ"

"ผมจะบอกเ๱ื่๵๹ราวลูกคุณ"

"แต่ผมต้องจับมือคุณก่อน"

แม่นภายื่นมือ (มือโปร่งแสง)

ภาคินจับ

มันเย็นมาก!

แสงสีทองวูบ! (แต่จางกว่าเดิม)

หมู่บ้านยากจน

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ (นภา)

กำลังกินขนมถั่วเหลือง

แม่ของเธอทำให้

"นี่ไง ลูก กินนะ"

นภาเด็กๆ กิน

หวาน นุ่ม หอม

"อร่อยมาก แม่!"

แม่ยิ้ม

"แม่รักลูกนะ"

นี่คือความทรงจำที่อบอุ่นที่สุดของเธอ

นภาตั้งครรภ์

ท้องโต

พ่อแม่โกรธ

"นายทำให้ลูกฉันท้อง! รับผิดชอบ!"

ผู้ชาย (คนรัก) หนีไป

พ่อแม่ไล่นภาออกจากบ้าน

"ออกไป! อย่ากลับมา!"

นภาร้องไห้

คนเดียว

นภาเลี้ยงลูกคนเดียว

ทำงานหนัก

แต่เธอมีความสุข

เพราะมีลูก

"แม่จะดูแลลูกให้ดีที่สุด"

ลูกชาย (สมชาย) เติบโตขึ้น

น่ารัก ยิ้มเสมอ

อายุ 8 ขวบ

วันหนึ่ง เขาไปเล่นน้ำกับเพื่อน

แล้วจมน้ำตาย

นภาร้องไห้

คุกเข่า

"ลูก! ลูก! อย่าทิ้งแม่!"

แต่สมชายตายแล้ว

นภาอยู่บ้าน

เศร้ามาก

ไม่ยอมรับว่าลูกตาย

"ลูกแค่... ไปเที่ยว"

"เดี๋ยวก็กลับมา"

กลางคืน

เธอหลับไป

ไฟไหม้!

(จากเทียนที่ลืมดับ)

เธอตื่นขึ้น

เห็นควันเต็ม

"ลูก! ลูกอยู่ไหน!"

เธอวิ่งหา ๻ะโ๠๲

"สมชาย! สมชาย!"

แต่สมชายไม่ได้อยู่ในบ้าน

เขาตายไปแล้ว 3 วัน

นภาไม่รู้

เธอยังคิดว่าลูกอยู่

ควันเข้าปอด

หายใจไม่ออก

เธอล้มลง

ก่อนตาย เธอคิด:

"ลูก... แม่ขอโทษ... หาลูกไม่เจอ..."

ตาย

กลับมาปัจจุบัน

ภาคินปล่อยมือ

น้ำตาไหล

"คุณ... คุณรักลูกมาก"

ภาคิน (หันไปหาวีระ): "พี่วีครับ... มีขนมถั่วเหลืองไหม?"

วีระ (งง): "มี... แต่ทำไมถาม?"

ภาคิน: "เอามาให้ผมหน่อยครับ"

วีระหยิบจากกระเป๋า

ขนมถั่วเหลือง (ซื้อมาจากตลาด)

ภาคินยื่นให้แม่นภา

"กินครับ"

แม่นภา (งง): "นี่... นี่คือ..."

เธอหยิบขนม

ได้กลิ่น

กลิ่นหวาน นุ่ม หอม

เหมือนตอนแม่ทำให้เธอ เมื่ออายุ 7 ขวบ!

แม่นภาน้ำตาไหล

"กลิ่นนี้... เหมือนที่แม่ฉันทำให้"

ความทรงจำทั้งหมดไหลกลับมา:

Flash: แม่ทำขนมให้

Flash: นภาเด็กๆ กิน อร่อย

Flash: แม่ยิ้ม "แม่รักลูกนะ"

แม่นภาร้องไห้ จากใจ

"แม่... ฉันคิดถึงแม่..."

ภาคิน (เบาๆ): "คุณนภาครับ..."

"ผมต้องบอกความจริง"

แม่นภามองเขา

ภาคิน: "ลูกคุณ... สมชาย"**

"เขาตายไปแล้ว"

"ตายก่อนไฟไหม้ 3 วัน"

แม่นภาสั่น

"เขา... ตาย?"

ภาคิน (พยักหน้า): "ครับ... เขาจมน้ำ"

"ตอนไฟไหม้ เขาไม่ได้อยู่ในบ้าน"

"คุณหาไม่เจอ เพราะเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น"

แม่นภาคุกเข่าลง

ร้องไห้

"ลูก... ลูกตายแล้วเหรอ..."

ภาคินคุกเข่าข้างๆ

"แต่เขาไม่ได้หายไป"

"เขาอยู่ที่ดวงดาวแล้ว"

"เขากำลังมองคุณอยู่"

"และเขาอยากให้คุณไปต่อ**"**

แม่นภามองท้องฟ้า

(ผ่านหลังคาที่รั่ว)

เห็นดาวเต็มท้องฟ้า

"ลูก... อยู่ที่นั่นเหรอ?"

ภาคิน: "ครับ... และเขาอยากบอกว่า"**

"ขอบคุณที่เป็๲แม่ที่ดี"

แม่นภายิ้ม

น้ำตาไหล

แต่เป็๞รอยยิ้มที่มีความสุข

"ลูก... แม่รักลูกนะ..."

ร่างของเธอค่อยๆ จางหายไป

กลายเป็๲แสง

ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

วูบ!

หายไป

หน้าจอมืดลง

TO BE CONTINUED...