มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่62 ไอ้จ๋อแสดงฝีมือ

“ข้าก็คิดเยี่ยงเอ็งเหมือนกัน และข้าลองพยายามตรวจสอบมันดูแล้วแต่มิพบอันใดที่ผิดสังเกตเลย ทุกๆ การกระทำและพูดของมันดูเป็นธรรมชาติมากมีเพียงแค่ตอนที่มันตกใจเรื่องค่ายบ้านท่าเสด็จเท่านั้นที่ทำให้ข้ารู้สึกว่ามันน่าสงสัยแต่นั่นก็แค่ชั่วเวลาประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น”

นายพันลำผู้นี้ได้พูดตอบกลับชายคนที่พูดกระซิบอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าที่จริงจังเขาเองก็รู้สึกว่ากล้วยนั้นไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป รวมถึงลิงที่อยู่ข้างๆกล้วยด้วย เพราะลิงธรรมดาไม่มีทางแบกไหที่หนักแบบนั้นถึงสามใบพร้อมกันได้แน่แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้อะไรเลยแม้ว่าเขาจะลองถามและพยายามที่จะหยั่งเชิงกล้วยแล้วกล้วยก็ยังหลบเลี่ยงและรอดตัวไปได้โดยไม่ผิดสังเกตเสมอ.....

“ไอ้ยม! เอ็งจงเร่งติดตามไอ้หนุ่มนั่นไปข้าเชื่อว่าไอ้พวกขาใหญ่ในหมู่บ้านจักต้องตามไอ้หนุ่มนั่นไปเพื่อปล้นเงินจากมันแน่ข้าอยากให้เอ็งตามไปช่วยมันหน่อย คิดเสียว่าทำบุญก็แล้วกัน!”

ขอรับท่านพัน!

“ข้าหวังว่าจักมิเกิดเรื่องร้ายใดๆ ขึ้นก่อนนะ!”

เฮ้อ...........

กลับมาที่กล้วยอีกครั้ง............

กล้วย!

“ไอ้พ่อค้าคนนั้นจักต้องเป็นทหารแน่ๆ ยังไงข้าก็มั่นใจ!”

หลังจากที่ไอ้จ๋อเก็บกดไมได้พูดอะไรเลยตั้งเข้าหมู่บ้านเมื่อออกมาจากหมู่บ้านแล้วมันก็ไม่รอช้าที่จะพูดกับกล้วยในทันทีซึ่งเรื่องแรงที่มันต้องจะพูดก็คือเรื่องของพ่อค้าที่รับซื้อเครื่องในหมักไป......

“เอ็งมิต้องบอกข้าดอก ข้ารู้ว่าลุงคนนั้นไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาดูจากกล้ามเนื้อแขนและแรงยกไหของเขา คนธรรมดามีหรือที่จะยกไหหนักๆแบบนั้นได้ด้วยมือเดียว แล้วเอ็งคิดหรือว่าจะมีแต่พวกเราที่มองออก? พวกเขาเองก็คงจักมองออกเกี่ยวกับพวกเราเช่นกัน แต่ในเมื่อพวกเขามิพูด ข้าก็จักมิพูดถึงมันเช่นกันถือว่าต่างฝ่ายต่างอยู่ไป!”

กล้วยเข้าใจเรื่องนี้ดีเลยเขาคิดว่าพันลำเองก็คงจะรู้เรื่องของเขาแล้วเพียงแต่อีกฝ่ายแค่ไม่อยากจะพูดและทำเป็นไม่รู้เรื่องเท่านั้น แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายแค่สงสัยเท่านั้น แต่ไม่ได้รู้ว่าเขาเป็นนักรบเพราะอีกฝ่ายไม่ได้คิดถึงจุดเล็กๆ อย่างที่กล้วยคิด.......

“แล้วพวกเราจักเอาเยี่ยงใดกับไอ้คนที่ตามพวกเรามาดี?”

“เอ็งคิดว่าเยี่ยงใดละไอ้จ๋อ? เอ็งอยากจะลงมือหรือจักให้ข้าลงมือเอง?”

หลังจากที่ทั้งคู่เข้าใจเรื่องพ่อค้าพันลำแล้วพวกเขาก็หันมาสนใจเรื่องคนที่กำลังตามพวกเขาอยู่ในตอนนี้แทนซึ่งทั้งสองรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามีคนตามมา เพียงแต่พวกเขาไม่คิดจะลงมือเนื่องจากก่อนหน้านี้มีคนอยู่เยอะเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงล่อให้อีกฝ่ายตามออกมาจนลับตาคน......

“ไม่ต้องถึงมือเอ็งดอกกล้วย แค่ข้าคนเดียว พวกมันก็กะอวมแล้ว”

ฮึ่ม!

“งั้นก็อย่าทำรุนแรงเกินไปละ พวกมันก็แค่คนทั่วไปที่ยังไม่เป็นนักรบถ้าเอ็งหนักมือไปพวกมันอาจจะไปเฝ้าท่านยมเอาได้!”กล้วยรู้อยู่แล้วว่าไอ้จ๋อจะต้องลงมือเพราะมันดูคันไม้คันมืออยากจะทดสอบฝีมือมาสักพักแล้วแต่น่าเสียหายที่คู่ต่อสู้ของมันครั้งนี้อ่อนแอเกินไป ดังนั้นกล้วยจึงต้องบอกให้มันเบามือกับอีกฝ่ายหน่อย ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายจะตายแน่.......

............................

“พี่หมา! พวกเราเอาคนมาตั้งเยอะเยี่ยงนี้เพียงแค่จะกระทืบเด็กคนหนึ่งกับลิงตัวเดียวกระนั้นรึพี่?”

“นั่นดิพี่หมา?! แค่เด็กกับลิงแค่พวกเราสองคนก็พอแล้วมิใช่หรือ?”

“พวกเราเอ็งจะพูดมากกันทำไมวะพวกเอ็งคิดว่าไอ้เด็กนั่นมาเพื่อขายของและรับเงินตั้งมากโขด้วยตัวคนเดียวกระนั้นรึ?พวกเอ็งนี่มันสมองหมาปัญญาควายจริงๆ เลยนะที่คิดแบบนั้น”

พี่หมาจักบอกว่า........

“พวกเอ็งเลิกพูดได้แล้ว รีบตามมันไปเร็วเข้าถ้าพวกเราไม่สามารถแย่งเงินมาจากไอ้เด็กนั่นแล้วเอากลับไปให้ลูกพี่ได้ละก็......พวกเอ็งได้โดนตีนลูกพี่แน่!”

อ้า!

“พี่หมาไว้ใจฉันเลย เงินทั้งหมดของไอ้เด็กนั่นจะต้องเป็นของพวกเรา!”

หือ?

อ๊ะ!

ของลูกพี่จ๊ะ!

เร็ว!รีบตามมันไป!

พึ่บ!พึ่บ! พึ่บ!

ถัดจากกลุ่มของชายหนุ่มที่ชื่อว่าหมาแล้วชายหนุ่มอีกคนที่ชื่อยมที่ได้รับคำสั่งจากพันลำได้วิ่งตามมาอยู่ห่างๆโดยที่พรรคพวกของนายหมาไม่ได้รู้ตัว เพราะคนที่เป็นนักรบแล้วพวกเขามีความสามารถมากมาย ไม่ว่าจะเป็นวิชาการต่อสู้ คาถาอาคมและการใช้ยันต์อาคมซึ่งนายยมคนนี้ก็ใช้ยันต์อาคมในการลบตัวตนของเขาเพื่อตามหลังกลุ่มของนายหมามาเช่นกัน.......

“หวังว่าไอ้เด็กนั่นคงจักมิเป็นไรดอกหนาข้าละไม่เข้าใจท่านพันลำเลยเสียจริงเหตุใดถึงได้ปล่อยให้ไอ้พวกอันธพาลที่ชอบระรานผู้อื่นเอาไว้เยี่ยงนี้? ถ้าเป็นเรา ข้าจักจัดการพวกมันเสียให้หมดเลย”

ชายหนุ่มยมรู้สึกว่าการปล่อยพวกอันธพาลไว้แบบนี้มีแต่จะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนถ้าเป็นตัวเขา เขาจะจัดการกับพวกมันทั้งหมด เพื่อให้ทุกคนมีความสุขแต่หัวหน้าของตนอย่างพันลำกลับบอกให้ปล่อยพวกคนเหล่านี้ไว้ก่อนซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ดังนั้น นอกจากเขาจะมาช่วยกล้วยและไอ้จ๋อแล้วเขายังคิดที่จะมาจัดการกับพวกอันธพาลด้วย......

ฟิ้ววววววววววว!!

ตุบ!!

หือ?

“ทำไมไอ้หนุ่มนั่นกับไอ้ลิงน้อยถึงไม่ยอมหนีละ? หรือว่ามันหมดทางหนีแล้ว?”

หลังจากที่ชายหนุ่มยมตามมาได้ไม่นานเขาก็พบว่ากลุ่มของนายหมาได้หยุดวิ่งแล้วและยังพบกล้วยกับไอ้จ๋อที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของกลุ่มนายหมาด้วย......

“ไอ้หนุ่ม! ทางที่ดีเอ็งส่งเงินและของมีค่าทั้งหมดของเอ็งมาเสียจะดีกว่าเพราะข้ามิอยากจักทำร้ายเอ็งดอกหนา แต่ถ้าเอ็งมิฟังความข้าและคิดจักขัดขืนข้าก็ยินดีนะที่จะช่วยนวดหน้าด้วยฝ่าเท้าให้กับเอ็ง! กระนั้นแล้ว รีบๆส่ง........”

ฟิ้วววววว!!

พลั่ก!!อั๊ก!!!

ยังไม่ทันที่หนึ่งในกลุ่มของนายหมาจะได้พูดจบร่างๆหนึ่งก็ลอยเข้าไปหาและใช้ส้นเท้ากระแทกไปที่ใบหน้าของชายคนหนึ่งก่อนแล้วและด้วยแรงปะทะที่เกิดขึ้น มันได้ทำให้ชายหนุ่มคนนั้นถูกสอยกระเด็นกลับไปข้างหลังหลายสิบก้าวเลย......

เห้ย!!

เมื่อกลุ่มของนายหมารู้สึกว่าเกิดอะไรขึ้นตาดวงของพวกเขาก็พลันเบิกโตและปากก็อ้ากว้างกว่าปกติที่เคยอ้ามาเพราะชายหนุ่มคนที่พูดและถูกสอยกระเด็นเมื่อครู่นั้น เป็นคนที่แข็งแกร่งพอๆกับนายหมาเลย แต่เขาก็ยังถูกจัดการได้ในครั้งเดียวแต่คนที่ลงมือจัดการยังเป็นเพียงแค่ลิงที่โง่ๆ ตัวหนึ่งด้วยแล้วแบบนั้นจะไม่ให้พวกเขาตกใจได้อย่างไร.....

“นะ....นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น? ข้ามิได้ฝันไปใช่หรือไม่?”

“มะ....ไม่เลยพี่หมา! เป็นลิงจริงๆ พี่ ไอ้นั่นมันถูกลิงเตะยอดหน้าจริงๆ!”

อ้า!!

ไม่เพียงแต่กลุ่มของนายหมาที่ตกใจชายหนุ่มยมที่เห็นเหตุการณ์อยู่ก็ตกใจเช่นกันเพราะตัวเขาเป็นนักรบระดับหัวหมู่ขั้นกลางแล้วเขาจึงมองออกและทันเห็นการเคลื่อนไหวของไอ้จ๋อดี.....

“นักรบระดับหัวหมู่ขั้นต้นรึ! มันไม่ใช่ลิงธรรมดาหรอกหรือ?”

ชายหนุ่มยมรู้ได้ในทันทีเลยว่าลิงตัวนี้เป็นนักรบระดับหัวหมู่ขั้นต้นแล้วเพราะลิงธรรมดาสามัญทั่วไปคงไม่อาจทำแบบนี้ได้เว้นแต่ว่าลิงตัวนั้นจะพัฒนากลายเป็นสัตว์ดุร้ายหรือก็คือก้าวเข้ามาเป็นนักรบแล้วนั่นเอง........

“ข้าบอกเอ็งแล้วมิเช่นหรือไงไอ้จ๋อ ว่าให้เบาๆ มือหน่อยหากพวกมันตายตกไปเสียตอนนี้ พวกเราจักมิปัญหาเอาได้หนานี่เอ็งมิฟังความข้าเลยหรือเยี่ยงไร?!”

ส่วนกล้วยที่ยืนอยู่ข้างหลังไอ้จ๋อเขาไม่ได้ดูตกใจกับการกระทำของไอ้จ๋อเลย กลับกันเขากลับแสดงท่าทางไม่พอใจออกมาเสียด้วยซ้ำ เพราะเขาได้บอกไอ้จ๋อไปก่อนหน้านี้แล้วว่าให้มันเบามือกับคนเหล่านี้หน่อยอย่างไรอันธพาลพวกนี้ก็เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปที่แข็งแรงหน่อยยังไม่ได้เป็นนักรบเลยด้วยซ้ำ ดังนั้น คนเหล่านี้ไม่มีทางสู้กับไอ้จ๋อได้แน่......

“ข้ารู้แล้ว! แต่ข้ามิสามารถควบคุมแรงของตัวเองได้ แต่ไม่เป็นไร ครั้งหน้าข้าจะทำให้เบาลงมามะ! ข้ายังเล่นสนุกมิเพียงพอเลย ช่วยมาเล่นกับข้าอีกหน่อยเถอะ!”

ไอ้จ๋อรีบหันกลับมาขอโทษกล้วยในทันทีมันเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำรุนแรงกับชายหนุ่มก่อนหน้านี้แต่เป็นเพราะว่ามันไม่อาจที่จะควบคุมแรงของตัวเองได้ดีนักเพราะปกติแล้วมันใช้แค่พละกำลังเต็มที่ในการซ้อมต่อสู้กับกล้วยมันจึงยังไม่รู้จักการออมมือ แต่ครั้งนี้มันรู้แล้ว มันจึงหันไปหากลุ่มของนายหมาพร้อมกับกวักมือเรียกให้กลุ่มของนายหมาเข้ามาหามัน......

อ๊ะ!

ไอ้ลิงบัดซบ!

ไอ้ลิงผี!

ไอ้..........สลัดผัก!!

“พวกมึง! เข้าไปลุยจัดการมันพร้อมๆ กันเลย ครั้งนี้เอามันให้ถึงตายอย่าปล่อยให้มันรอดไปได้เด็ดขาดมิเช่นนั้นพวกเราคงเสียหน้าและถูกลูกพี่ว่าเอาแน่ๆ!”

ได้ลูกพี่!!

นายหมาสบถคำด่าออกมาเป็นชุดๆเลยเมื่อมันตั้งสติได้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มันได้เห็นลิงที่พูดได้และแข็งแกร่งแบบนี้ แต่ถึงเรื่องนี้จะดูแปลกและน่าตกใจอย่างไรมันก็ไม่คิดที่จะถอยกลับ เพราะถ้าพวกมันถอยกลับไป ลูกพี่ของมันคงลงโทษพวกมันอย่างหนักแน่ดังนั้น นายหมาจึงตะโกนสั่งให้พรรคพวกของมันเข้าไปรุมโจมตีไอ้จ๋อพร้อมๆ กัน.....

“คิดจักใช้วิธีหมาหมู่กระนั้นรึ? ดี!ข้าจักได้จัดการพวกเอ็งทีเดียวเลย!”

หากเป็นชาวบ้านทั่วๆไปละก็ พวกเขาคงหวาดกลัวและวิตกกังวลไปแล้ว แต่สำหรับไอ้จ๋อยิ่งพวกของนายหมาเข้ามาเยอะเพียงใด มันก็ยิ่งรู้สึกชอบใจเท่านั้น.......

ปากดีนักนะไอ้ลิงผี!

“วันนี้พ่อคนนี้จักจัดหนักไอ้เอ็งเลย!”

“ข้าขอส่วนหัวของมันนะ โบราณเขาว่าถ้าหัวสมองลงเอาไปต้มแล้วดื่มสมองของมันจะช่วยทำให้ร่างกายแข็งแรงหรือแม้แต่ทำให้กลายเป็นนักรบเลยทีเดียว”

หือ?

ทำให้เป็นนักรบรึ?!

นายหมาถึงกับตาโตเลยเมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะถ้าหากมันกลายเป็นนักรบเมื่อไหร่คนที่จะได้กลายเป็นพี่ใหญ่ของหมู่บ้านก็จะเป็นตัวมันในทันทีและถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆมันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเชื่อฟังลูกพี่ของมันอีกต่อไป......

รีบๆจัดการมันแล้วเอาสมองมันมาให้ข้า!

นายหมาคำรามกร้าวอย่างดังด้วยความโลภทันทีแต่หลังจากมันคำรามเสร็จ มันก็เปลี่ยนใจที่คิดจะยืนอยู่เฉยๆมันรีบพุ่งตัวเข้าไปช่วยพรรคพวกของมันจัดการกับลิงที่อยู่ตรงหน้าในทันทีเพราะกลัวว่าลิงตัวนี้จะหนีไปเสียก่อน........

หึ!

ฟิ้ว!ฟิ้ว!

พลั่ก!ตุบ! ตับ!

ตู้มมมมมมมมม!!

การที่มีคนมากกว่ายังไงก็ดูเหมือนจะได้เปรียบแต่นั่นมันสำหรับคนที่อยู่ในระดับเดียวกันเท่านั้นแต่สำหรับการต่อสู้ของคนธรรมดากับนักรบนั้น ต่อให้มีคนธรรมดาเป็นสิบๆคนก็สู้นักรบเพียงแค่คนเดียวไม่ได้ ดังนั้นแล้วเมื่อกลุ่มของนายหมาพุ่งเข้าหาไอ้จ๋อได้ไม่นาน ร่างของไอ้จ๋อก็ขยับเคลื่อนไหวอีกครั้งอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะประเคนหมัด ศอกเข่าและบาทาให้กับพวกของนายหมาอย่างนิ่มนวลแต่เจ็บซ้ำถึงทรวงในเลยทีเดียว......

เฮ้อ......

“ถึงจะคิดเอาไว้แล้วก็เถอะแต่มิคิดเลยว่าอันธพาลพวกนี้จะถูกจัดการกันเสียยับเยินเช่นนี้ ดูท่าเราคงมิต้องเข้าไปช่วยเหลือใดๆแล้วกลับเลยดีกว่ามั้ง?" ชายหนุ่มยมคาดเดาเอาไวแล้วว่ากลุ่มของนายหมาจะต้องถูกไอ้จ๋อจัดการแต่เขาไม่คิดว่ากลุ่มของนายหมาจะถูกซัดจัดหน้าบูดหน้าเบี้ยวจนดูไม่ได้เช่นนี้และเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นอันตรายอย่างที่พันลำคิดแล้ว เขาก็ตั้งใจจะหันหลังเพื่อไปรายงานให้พันลำได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทว่าในเวลานั้นเอง......

“พี่ชาย! ท่านก็มาถึงแล้ว ไหนเลยถึงรีบกลับเช่นนั้นเล่า? ทำไมไม่ลงมาคุยกันก่อน ว่าท่านเป็นผู้ใดและตามข้ามาทำไม?!”

ฟิ้ววววววว!!

ปัก!แกร๊ก!!

เห้ย!!!

ตุบ!!

จู่ๆเสียงของกล้วยก็ดังขึ้นก่อนที่จะมีกระแสลมที่คมกริบพุ่งเข้าใส่กิ่งไม้ที่ชายหนุ่มยมยืนอยู่และตัดกิ่งไม้นั้นจนขาดก่อนที่จะทำให้ชายหนุ่มยมตกลงมาหัวทิ่มดินอย่างไม่ตั้งใจ........