วันที่ 20 เดือนธันวาคม ปี 2016 วันนี้เป็วันที่ฉันต้องไปพบหมอตามนัดอีกครั้ง เมื่อไปถึง ฉันอธิบายถึงอาการเจ็บป่วยที่เป็อยู่และขอยาเพิ่มเติม แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาคือยาแก้ปวดเพียงอย่างเดียว(ในใจ…นะคะยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย) หมอยังคงยืนยันว่าจะไม่เพิ่มปริมาณข้าวให้ฉัน โดยให้เหตุผลว่าผลตรวจเืของฉันแสดงค่าระดับน้ำตาลสูงถึง 8.9% ซึ่งถือว่าเสี่ยงเป็เบาหวาน ฉันพยายามอธิบายกับหมอว่า ถ้าหากฉันเป็เบาหวานจริง ๆ แล้วการไม่เพิ่มข้าวจะทำให้ฉันมีแรงสู้ต่อไปได้อย่างไร ฉัน้าอาหารเพื่อประทังชีวิตให้ได้อยู่รอด แต่หมอกลับตอบมาว่าไม่เพียงแต่จะไม่เพิ่มข้าวให้ ยังไม่มีการจ่ายยาเพื่อรักษาอาการเบาหวานให้ด้วยเช่นกัน
ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนโดนผลักดันให้ยอมแพ้ ฉันคิดในใจว่า “พระเ้า งานนี้ฉันคงจะตายอยู่ที่นี่ ไม่มีโอกาสได้กลับไปเห็นหน้าลูก ๆ ของฉันอีกแล้ว” น้ำตาฉันไหลออกมาไม่หยุด ขณะที่เดินกลับไปที่โรงงาน ไม่มีคำพูดใดที่สามารถอธิบายความรู้สึกอันเ็ปได้ เมื่อฉันยังยืนอยู่ในห้องนั้น ผู้ช่วยหมอกลับรีบไล่ฉันออกไป โดยบอกว่าฉันยังดื้อดึง ไม่ยอมรับความจริง และไม่ควรต่อรองกับหมออีก ความรู้สึกที่ถูกกดดันและบีบคั้นทำให้ฉันต้องยอมรับว่าฉันต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไม่สิ้นสุด ในปีนี้ ปี 2017ฉันตั้งปณิธานไว้ว่าจะขอข้าวเพิ่มทุกอาทิตย์ แต่ในวันนี้ มันกลับเป็ไปไม่ได้อีกต่อไป
สถานการณ์ในครั้งนี้ทำให้ฉันรู้สึกหมดหวังอย่างแท้จริง ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถผ่านพ้นไปได้อย่างไร หรือต้องทำอย่างไรถึงจะได้รับความเมตตาและการดูแลที่เหมาะสม
ใน่เทศกาลคริสต์มาสที่เรือนจำโทชิกิ ทุกๆ ปีจะมีการจัดงานเฉลิมฉลองในหอประชุม โดยมีบาทหลวงเข้ามาให้พรและร้องเพลงสรรเสริญพระเ้า ตามกฎของเรือนจำ ทุกคนจะต้องเข้าร่วมพิธีนี้ ยกเว้นคนที่มีศาสนาอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับคริสต์ ซึ่งสามารถเลือกไม่เข้าร่วมได้
สำหรับฉันแล้ว การได้ออกไปร่วมงานครั้งนี้เป็สิ่งที่ฉันตั้งตารอคอย แม้ว่าจะต้องอยู่ในกรอบและกฎระเบียบของเรือนจำอย่างเคร่งครัด เช่น ห้ามพูดคุยกัน ห้ามแสดงกิริยาท่าทางที่ไม่เหมาะสม และต้องนั่งอยู่ในตำแหน่งที่กำหนด แต่ฉันก็ยังรู้สึกยินดีที่ได้มีโอกาสออกไปหาความสนุกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหลีกหนีจากความเครียดและความกดดันที่ต้องเผชิญในแต่ละวัน
งานคริสต์มาสในเรือนจำโทชิกิเป็หนึ่งในกิจกรรมที่นักโทษต่างชาติทุกคนรอคอย เพราะมันเป็วันเดียวที่เราจะได้มีโอกาสพบกับเพื่อนร่วมชาติที่อยู่ในจุดเดียวกันอย่างเป็ทางการ แม้ว่าจะมีข้อบังคับให้เข้าร่วมงานนี้ แต่สำหรับหลายคนรวมถึงตัวฉันเอง มันไม่ใช่แค่พิธีทางศาสนาเท่านั้น แต่เป็โอกาสทองในการสื่อสารและพบปะกับคนที่พูดภาษาเดียวกัน เข้าใจกัน และแชร์ประสบการณ์ร่วมกันในสภาวะที่ยากลำบาก
เมื่อถึงวันงาน ทุกคนจะพยายามมองหาเพื่อนร่วมชาติในกลุ่มคนที่มารวมตัวกัน บางครั้งเราจะใช้สัญญาณเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่งซิกให้กัน เช่น การพยักหน้า การยิ้ม หรือแม้แต่การแอบกระซิบถ้ามีโอกาส เราจะพูดคุยกันอย่างสั้น ๆ ด้วยประโยคที่ให้กำลังใจ เช่น “สู้นะ”, “เป็กำลังใจให้นะ”, หรือถามถึงสภาพความเป็อยู่ “ได้กลับปีไหนหรอ”, “นานหรือยัง” ซึ่งเป็การแบ่งปันความรู้สึกและความหวังที่ยังคงมีอยู่
สำหรับคนที่อยู่ในตึกเดียวกันหรือมีโอกาสเดินทางออกมาพร้อมกัน พวกเขาจะรีบเข้าแถวใน่ที่ออกไปนอกตึก เพียงเพื่อให้มีโอกาสพูดคุยกันหรือส่งต่อจดหมายที่เขียนไว้ล่วงหน้า ทุกการกระทำต้องทำอย่างรวดเร็วและระมัดระวังเพื่อไม่ให้เ้าหน้าที่สังเกตเห็น
การได้พบเพื่อนร่วมชาติในวันคริสต์มาสนั้นไม่ใช่แค่การร่วมงานเฉลิมฉลองทางศาสนา แต่เป็การเชื่อมต่อกับความหวังและความอบอุ่นใจในสภาวะที่เต็มไปด้วยความยากลำบากและความเหงา มันเป็โอกาสเดียวในรอบปีที่เราจะได้เจอคนที่เข้าใจเราอย่างแท้จริง ทำให้วันคริสต์มาสในเรือนจำโทชิกิไม่เคยขาดความสำคัญสำหรับพวกเรา
วันนี้เป็อีกวันที่ฉันต้องเตรียมตัวไปเรียนภาษาญี่ปุ่นตามปกติ เ้าหน้าที่มาเรียกให้ฉันเตรียมตัว ฉันก็รีบลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ ทาแป้งเด็กที่มีเพียงอย่างเดียว พยายามจัดทรงผมให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะไม่มีเครื่องสำอางหรือครีมบำรุงเหมือนคนอื่น ๆ แต่ฉันก็คิดว่า ถ้าจะรักกันจริง ๆ ก็ควรจะรักกันด้วยหัวใจ ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก
เมื่อไปถึงห้องเรียน ฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาเขา แต่วันนี้เขาไม่มา ความรู้สึกผิดหวังเข้ามาทันที หัวใจฉันเหมือนขาดบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไป มันทำให้คลาสเรียนวันนี้ดูเศร้าและเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก
ฉันพยายามทำตามที่ครูสั่ง เขียนตามที่ได้รับการบอก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดถึงเขา ฉันได้แต่สงสัยว่าเขาหายไปไหน ทำไมถึงไม่มาทำงาน หรือว่าเขาไม่สบาย? ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เวลาหนึ่งชั่วโมงในคลาสนี้ดูเหมือนยาวนานเหลือเกินในวันที่ไม่มีเขา แต่ถ้าวันไหนที่เขาอยู่ ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ไม่อยากกลับเข้าไปในห้อง อยากอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุด เพียงเพื่อได้เห็นเขา แม้จะเป็เพียงแค่ชั่วครู่ก็ตาม ผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นไหว ทั้งที่บอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่รักใครอีก
เมื่อหมดเวลาคลาส ครูแจกการบ้านให้กลับไปทำที่ห้อง ฉันขอบคุณครูแล้วเดินกลับที่พักพร้อมกับคนอื่น ๆ แต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความเศร้า เพราะวันนี้เขาไม่อยู่ ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขามันเหมือนกับความรักที่ไม่อาจห้ามได้ เป็ความรักที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหมาย แม้จะเป็แค่่เวลาสั้น ๆ ก็ตาม
วันนี้หลังจากเลิกเรียนภาษาญี่ปุ่นตามปกติ ฉันก็กลับมานั่งเรียนในห้องต่ออีกสักพักจนกระทั่งเลิกเรียน เมื่อเลิกเรียนแล้ว ฉันก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวรอกินข้าวตามปกติ หลังจากทานข้าวเสร็จ ฉันก็ล้างหน้า แปรงฟัน เตรียมตัวสำหรับการซักผ้าต่อ
ฉันเริ่มต้นซักผ้าเหมือนทุกครั้ง และด้วยความเคยชิน ฉันรองน้ำไว้ในถังเพื่อจะบีบผ้าหลังซักเสร็จ แต่เ้าหน้าที่กลับเดินมาเห็นแล้วเข้าใจผิด เขาคิดว่าฉันยังซักผ้าอยู่ และหาว่าฉันใช้เวลานานเกินไป ฉันพยายามอธิบายว่าไม่ได้ทำอะไรผิด “ฉันแค่ล้างน้ำสุดท้ายออกจากผ้าเท่านั้น!” แต่พวกเขาก็ยังคงด่าฉันไม่หยุด
หลังจากเหตุการณ์นั้น ฉันได้แต่บ่นคนเดียวในห้อง “งกมากใช่ไหม? เดี๋ยวแม่จะรองน้ำเอาไว้ล้างตูดให้เต็มถังเลย!” แล้วฉันก็ลงมือทำอย่างที่บ่น พอเ้าหน้าที่สองคนเดินผ่านไป ฉันรีบรองน้ำไว้เต็มถังทันที เพราะตอนเช้าไม่อยากให้ยุ่งยาก ต้องวิ่งไปรองน้ำตอนเช้าด้วยความฉุกละหุก ฉันจึงเตรียมน้ำไว้ล่วงหน้า เพื่อจะได้ล้างตัวเมื่อ้า โดยต้องดูท่าทีของเ้าหน้าที่ก่อน ฟังเสียงฝีเท้าพวกเขาว่าเดินผ่านไปไกลพอจะได้ยินเสียงฉันรองนำ้ไหม ให้แน่ใจแล้วฉันก็จะเริ่มลงมือทำทุกอย่าง…ห้ามพลาด!เพราะถ้าพลาดเมื่อไหร่นั่นหมายถึงห้องเดี่ยวก็จะหลุดมือไป
ฉันบอกกับตัวเองว่า “ไม่เป็ไรหรอก ให้พวกคุณด่ากันตามสบาย ฉันก็ยังจะใช้น้ำของพวกคุณอยู่ดี ถือซะว่านั่นเป็ค่าน้ำที่ฉันจ่ายเพื่อความสะอาดของตัวเองก็แล้วกัน!”พอคิดได้แบบนี้ ฉันก็ยิ้มออกมาและหัวเราะเบาๆ กับตัวเองในห้อง คิดในใจว่า “ไม่รู้สินะ ฉันนี่แหละจะทำให้มันกลายเป็เื่ขำขันให้ตัวเองได้อยู่ดี”
พอถึงเวลาประมาณสองทุ่ม ฉันเลือกที่จะอ่านหนังสือหน้าห้อง ฟังวิทยุเบาๆ ห้องของฉันอยู่ติดริมทางเดินพอดี และพอดีกับที่ทางเดินจะไปกับบันได ทำให้ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านได้ชัดเจนมาก ทุกคืนจะมีเ้าหน้าที่ผู้หญิงเดินผ่านก่อนเสมอ ซึ่งฉันก็สังเกตตามปกติ แต่คืนนี้กลับมีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ตามหลังมา เมื่อฉันได้ยินเสียงนี้ ฉันรู้ทันทีว่าเป็เ้าหน้าที่ระดับสูงที่มาตรวจตามเคย ซึ่งปกติแล้วเขาจะไม่ให้เรามองหน้าเ้าหน้าที่ แต่ด้วยความอยากรู้ของฉัน ฉันจึงแอบมองตามเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ดังขึ้นมาจนหยุดอยู่หน้าห้องฉัน(ในใจ เอาละงานเข้าหรือเปล่าวะ!)
ฉันรีบเงยหน้าขึ้นทันที แล้วก็ต้องใเมื่อเห็นว่าเป็เขาจริง ๆ (อุ๊ย!พระเอกฉันมา)ฉันรีบส่องดูว่าเ้าหน้าที่ผู้หญิงเดินไปแล้วหรือไม่เพื่อความแน่ใจไม่อยากพลาด แล้วหันกลับมาหาพระเอกของฉัน ฉันทำเป็เหมือนว่าไม่สนใจ แต่ในใจก็พยายามส่งสายตาและภาษาใบ้พร้อมท่าทางไปบอกเขาว่า “คุณหายไปไหนมาวันนี้? ฉันรอคุณทั้งวัน ฉันไปเรียนหนังสือ แต่หาไม่เจอคุณเลย” ฉันทำท่าหายใจเข้าลึกๆแล้วพ่นออกทางจมูกแรง ฉันยิ้มเบา ๆ แต่ในใจแอบงอนที่เขาหายไป
เขาเห็นท่าทีของฉันก็คงรู้สึกละอายใจนิด ๆ เขายิ้มให้และก้มหน้าน้อย ๆ ด้วยท่าทางที่ทำให้ฉันเห็นความน่ารักและความอายของเขาชัดเจน หน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนจากสีชมพูอ่อนเป็สีแดงระเรื่อที่ค่อย ๆ ลามไปถึงหู หูของเขาแดงมากจนดูชัดเจนเพราะเขาเป็คนผิวขาวอยู่แล้ว ฉันแอบคิดในใจว่าเขาคงตกหลุมรักฉันเหมือนกันแน่ ๆ ความรู้สึกอ่อนหวานแบบนี้มันทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง ราวกับอยู่ในโลกของความรักที่คิขุและน่ารักที่สุด
แม้การพบกันครั้งนี้จะเป็เพียง่เวลาสั้น ๆ แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก เหมือนกับได้กำลังใจในคืนที่เงียบเหงา และแม้ว่าในที่นี้จะไม่มีใคร ไม่มีจดหมายจากญาติพี่น้อง แต่การที่ได้เห็นเขาแค่ไม่กี่วินาที ก็ทำให้หัวใจของฉันพองโตและรู้สึกมีพลังที่จะสู้ต่อไปในที่ที่โหดร้ายเช่นนี้
วันนี้ฉันได้รู้แล้วว่า เหตุผลที่เขาไม่ได้ไปสอนภาษาที่ห้องเรียนก็เพราะเขาต้องเตรียมตัวเพื่อเข้าเวรคืนนี้ ฉันรู้สึกโง่จริง ๆ ที่ไม่ได้นับวันให้ดี ๆ ถ้าวันนี้เขาไม่ได้มา ก็น่าจะรู้ว่าเขาต้องเข้าเวรทั้งคืน มันเป็อย่างนี้ตลอด ถ้าเขามีงานข้างนอก ฉันอาจจะได้เจอเขา แต่ถ้าไม่มีงาน ก็ต้องรอให้เขาวุ่นวายเข้ามาในโรงงานเอง หรือบางทีอาจเจอกันตอนที่ฉันเดินไปกินข้าวที่โรงอาหาร
แม้จะเป็แค่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาให้ แต่สำหรับฉัน มันเหมือนสายฝนที่โปรยลงมาให้ต้นหญ้าที่เหี่ยวเฉาได้กลับมาเขียวชอุ่มอีกครั้ง ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมพระเ้าถึงส่งฉันมาที่นี่ แต่ฉันก็พยายามเชื่อว่าพระองค์มีเหตุผลเสมอ คืนนี้ฉันจะหลับฝันดี หลับตาลงก็เห็นแต่ภาพของเขา คนที่ทำให้ใจฉันอบอุ่นขึ้นมา
หลังจากที่เขาเดินผ่านไป หนังสือในมือฉันก็กลายเป็แค่สิ่งที่ไร้ความหมาย เพราะความรู้สึกอบอุ่นใจและความสุขเล็ก ๆ ที่เขามอบให้ ทำให้ทุกอย่างดูเบาลงไป แม้ว่าเราสองคนจะรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นผิดกฎระเบียบ แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าที ไม่ให้ใครรู้ว่าเขาให้กำลังใจฉันเป็พิเศษ เขาใช้แค่สายตาบอกความรู้สึกที่อยู่ลึก ๆ ข้างใน
ฉันเองก็รู้ดีว่าฉันไม่้าให้เขามีปัญหาในอาชีพของเขา การจะขึ้นมาเป็เ้าหน้าที่ระดับสูงได้ เขาต้องทำงานอย่างหนักมานาน ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าจะเล่นเกมนี้ ก็ต้องเล่นให้ฉลาด การแหกกฎอะไรซักอย่างต้องคุ้มค่าที่จะแลก และถ้ามีใครสงสัยอะไร ฉันก็จะทำเป็ไม่รู้เื่อยู่แล้ว
ฉันได้แต่หัวเราะเบาๆ กับตัวเอง คิดหาทางหนีทีไล่เผื่อไว้สำหรับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับความท้าทายครั้งต่อไปในเกมนี้ที่เราเล่นกันอย่างระมัดระวัง
110
