เมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปในนิยายของตัวเอง(จบ)

    อิงหลิว

    “โหอย่างนี้ วรากร ตายแน่เลยถ้า ปากหมาน (หวาน) ขนาดนี้น่าสงสารไหมละ ไม่กล้าดึงมือออกปล่อยให้เดินจูงมืออยู่อย่างนั้นอาย คนอร้ายยยยช่างอ่อย เหลือเกิน (ช่วงนี้แรดนะเราวรากร)เดินชมนู้นนี่ บรรยากาศรื่นรมย์“ไปที่ตำหนักข้ากันดีกว่า ร่วมดื่มฉลอง ความสัมพันของ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ