บิชาม่อน

     ร่างสูงจัดกระเป๋าไปพรางนึกถึงเ๹ื่๪๫ในอดีตขึ้นมาได้ ตอนพ่อของเขาไปพบกับพ่อของเลโอ ในตอนนั้นเขาน่าจะอายุราวๆ5ขวบได้ส่วนเลโออายุน่าจะย่างเข้า200ปีเศษๆ ซึ่งถือว่าเป็๞เพียงแวมไพร์หนุ่มวัยรุ่นเท่านั้น ในตอนนั้นเขาเดินเล่นอยู่ในสวนก็เห็นเลโอกำลังงวนอยู่กับการเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อยที่มี๞ั๶๞์ตากลมโตสีทับทิมและผมสีน้ำตาลแดงที่ยาวประบ่า เขาจึงก้มตัวลงเพื่อแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ เด็กสาวตัวน้อยนั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และหัวเราะคิกคักเมื่ออยู่กับแวมไพร์หนุ่ม เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเล่นขณะที่เลโอนั่งมอง แล้วเธอก็สะดุดหกล้ม เสียงร่ำไห้กระจองอแงดังขึ้นจนเลโอต้องเดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาพาดบ่าพร้อมลูบหลังแล้วเอ่ยปลอบ สีหน้าของเลโอในตอนนั้นที่เขาเห็นมันคือความลำคานที่รับอารมณ์แปรปรวนของเด็กน้อไม่ถูกผสมปนเปกับสงสารและความเอ็นดู
     เลโอกับเขาไม่เคยเจอกันตรงๆ แต่กับรีเซ่เขาเจอเธอแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว และมาเจออีกที่บิชาม่อนในฐานะคู่แข่งกัน เธอเป็๞ผู้หญิงที่จัดได้ว่าตัวเล็กแต่กลับเก่งกาจโดยเฉพาะวิชาดาบ เขายอมรับเลยว่าตระกูลอัลคารัวร์ของเลโอฝึกฝนเธอมาค่อนข้างดีทีเดียวๆ เพียงแค่เห็นสีตำกับสีผมเขาก็รู้ทันที ยิ่งมีเลโออยู่ข้างๆก็ชี้ชัดแล้วว่าเป็๞เธอ ไม่ผิดตัวแน่ๆ

     เซรอสหิ้วกระเป๋าออกมาก็เจอกับเดเรสพอดีจึงเดินไปรวมพลกันที่ห้องผบ.เร็งกะ ยูซีท และยูนะตามมาทีหลัง ส่วนเลโออยุ่ในห้องของผบ.เรียบร้อยแล้ว เมื่อทุกคนจัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมเดินทาง

     ผบ.โคงะลดมือลงพลันภาพของอัญมณีทั้งสิบก็ดับวูบไป ทุกคนเดินตามไปยังโต้ะยาว ด้านข้างโต้ะทำงานของผบ.โคงะที่รีเซ่เคยนั่ง ผบ.โคงะกายแผนที่ออกมาให้เด็กๆดู บนแผ่นที่จะมีปากกาวงไว้เป็๞จุดๆทั้งหมด10จุด และผบ.โคงะก็เริ่มชี้ไปทีละจุด

     เลโอเสริมซึ่งผบ.โคงะเองก็ดูจะเห็นด้วย

     เพราะเมื่อเธอยิ้มเขาเองก็จะยิ้มตามไปด้วย

     “พวกคุณตามพวกคุณรีเซ่ไปที่หน่วยวิจัยนะ ทางหน่วยวิจัยเตรียมยานพาหนะไว้ให้แล้ว เพื่อให้ล้นระยะการเดินทาง อ๋อ…เอาเจ้านี้ไปให้คุณรีเซ่ด้วย เจ้านี้จะเป็นส่วนหนึ่งในการปกป้องเธอได้”
     ผบ.โคงะกล่าวพร้อมยื่นแผนที่จำลองไปให้เลโอก่อนจะผิวปากหนึ่งทีลูกหมาป่าหิมะตัวหนึ่งก็วิ่งออกมา ขนของมันขาวโพลนไปทั้งตัวราวกับหิมะ ตัวมันดูเล็กๆป้อมๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มนั้นก็รับกับเค้าโครงหน้าที่ดูติดจะดุ อุ้งเท้ามันค่อนข้างใหญ่ถ้าตัวโตกว่านี้คงได้เรื่องแน่ๆ เจ้าหมาน้อยเอียงคอมองเขาอย่างสนใจ เลโอรับมาทั้งแผนที่และลูกหมา แล้วจึงเดินตามเพื่อนออกไปอย่างสงบ
     ลูกหมาป่าหิมะงั้นหรอ…มันยังไม่โตด้วยซ้ำ
     เลโอที่เดินมาถึงเป็นสุดท้ายปล่ยยเจ้าลูกหมาจอมดื้อลงอย่างสุดทนเพราะมันดิ้นคลุกคลั่กทันทีที่เห็นรีเซ่ ก่อนจะวิ่งไปแล้วโดดวูบเดียวไปนั่งบนไหล่บางพร้อมกับเอาหน้าคลอเคลียเสียยกใหญ่ และดูเหมือนว่าจะถูกใจเจ้าตัวดีซะด้วย เขาเดินมาถึงจุดที่เพื่อนๆรอก็พบยานบินขนาดใหญ่ที่มีตราเฟล่อเดอลีประทับอยู่ มันใหญ่ขนาดที่จะบรรทุกคนได้นับร้อยเลยด้วยซ้ำ
     “ไปกันเถอะ” เลโอพูดแค่นั้น
     ….เอฟิซัส รัฐไฟล์…ที่แรกของการเดินทาง..