“เอ้ย...เสียงอะไรวะ” ฐากูรระวังตัวยิ่งขึ้นเข้ามั่นใจว่าเมื่อกี้ต้องเป็เสียงปืนแน่ๆแม้จะเป็ปืนเก็บเสียงแต่ด้วยความเงียบมันทำให้เขาได้ยินชัดเจน
“หมอบลง...พวกแกถูกล้อมไว้หมดแล้ว” ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วธามจึงเลือกที่จะเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว
“ฮ่าฮ่าฮ่า...กลัวจะสู้พวกเราไม่ได้ถึงกับต้องลอบกัดกันอย่างนี้เลยหรือครับ”
“อย่าพูดมาก...ส่งของกลางมาแล้วยอมมอบตัวซะ” ธามะโเสียงเข้มแววตาวาวโรจน์ราวกับกำลังระงับอารมณ์ของตัวเองไว้อย่างสุดความสามารถ
“ไม่ง่ายขนาดนั้นมั้ง ปัง !! ” ฐากูรลั่นไกมีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมชวดเงินหลายสิบล้านไปตายเป็ตาย
ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้นลูกน้องของธามที่รอสแตนบายอยู่แล้วจึงรีบเข้าไปสบทบทันที ทั้งสองฝ่ายสาดะุใส่กันไม่ยั้ง แต่ด้วยอีกฝ่ายมีกำลังคนเยอะกว่าจึงทำให้พวกเขาเสียเปรียบ ธามไม่ได้สนใจคนอื่นนอกจากฐากูรเลยเขาเล็งเป้าไปที่มันคนเดียวเท่านั้นแต่ฝีมือมันก็ใช่ย่อยที่สามารถหลบะุเขาได้หลายครั้งหลายคราคงเพราะมันใช้ต้นไม้ใหญ่เป็โล่กำบัง
“จะไปไหนวะ”ทีปต์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงปืนเมื่อเห็นเพื่อนกำลังจะแยกไปอีกทาง
“ไปจัดการหัวหน้าใหญ่...ฝากทางนี้ด้วย”บอกทีปต์เสร็จเขารีบอ้อมไปอีกทางทันทีวันนี้แหละเขาจะเอาชีวิตมันให้ได้...ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิตเท่านั้นมันถึงจะสาสมเขาจะไม่ยอมให้แม่เขาตายฟรีเด็ดขาด
“พอแค่นี้เถอะ” ธามเอ่ยเสียงเย็นแววตาน่ากลัวเมื่อมาถึงเป้าหมาย
“แก...เป็แกเองเหรอเนี่ยไอ้เด็กเมื่อวานซืน” เมื่ออยู่ใกล้จึงเห็นชัดว่าคนที่เล่นงานพวกเขาเป็ใคร ไอ้เด็กนั่นเขาคิดว่ามันจะตายตามแม่มันไปแล้วด้วยซ้ำแต่ไหงมันมายืนเอาปืนชี้เขาอยู่ตรงหน้าได้
“กูควรจะดีใจไหมที่มึงจำกูได้” ไม่จำเป็ต้องพูดดีกับคนที่พรากแม่ของเขาไป
“ฮึ...ก็ดีในเมื่อวันนั้นมึงยังไม่ตายวันนี้ก็เป็วันตายของมึงก็แล้วกัน” ฐากูรลั่นไกใส่ธามไม่ยั้งเขามั่นใจว่าต้องมีสักนัดที่มันเข้าเป้า
“อ๊ะ !!” ธามกัดฟันะุเฉียดแขนขวาเขาไป แม้ะุจะไม่ฝังแต่เืเริ่มไหลออกมา
“ไหวเปล่า”เมื่อเห็นธามพลาดท่าทีปต์ที่คอยมองเพื่อนอยู่จึงรีบเข้ามาช่วยทันที
“ไกลหัวใจ” ธามตอบก่อนเหลือบมองแผลตัวเอง แผลแค่นี้เล็กน้อยเทียบไม่ได้เลยกับการที่เขาต้องเสียแม่ไป เขาจะไม่ยอมปล่อยโอกาสที่จะจัดการมันให้หลุดมือไปเด็ดขาด
“ถอยก่อนเถอะ” ทีปต์บอกเพื่อนเมื่อเริ่มเห็นสถานการณ์ไม่ดีพวกเขาเริ่มเสียเปรียบ
“ไม่” ธามสะบัดตัวออกจากเพื่อนก่อนจะไปเผชิญห้ากับฐากูรอย่างไม่เกรงกลัว
“ธามระวัง !! ”เพราะมัวแต่สนใจฐากูรจึงไม่ได้ระวังรอบข้าง ธามถูกทีปต์ผลักเต็มแรงจนเขาไถลลงกับพื้น
“ทีปต์...ไอ้ทีปต์” เมื่อเห็นเพื่อนนอนแน่นิ่งธามจึงลุกมาดูเพื่อนอย่างไม่ห่วงตัวเอง
“ทีปต์...มึงลืมตาสิวะ อย่าเป็อะไรนะเว้ย” ธามเขย่าตัวเพื่อนไม่หยุดเขาจับชีพจรปรากฎว่ามันยังเต้นอยู่แต่แ่เหลือเกิน
1K
