ศกุนตลาวางจดหมายที่ป้องเขตฝากเอาไว้ลงบนเตียงหลังกลับจากโรงพยาบาล วันนี้เธอเข้ารับการตรวจสุขภาพเพื่อเตรียมความพร้อมของร่างกายสำหรับการทำเด็กหลอดแก้วโดยการดูแลของนายแพทย์ธนานนท์อย่างใกล้ชิด และเป็บุคคลที่ป้องเขตฝากจดหมายของเขาเอาไว้นายแพทย์ธนานนท์ บวรกิจ เป็สูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านแผนกมีบุตรยากประจำโรงพยาบาลชื่อดังและยังเป็เพื่อนสนิทของป้องเขต
หญิงสาวอ่านทวนมานับสิบรอบจนสามารถจดจำทุกตัวอักษรและสลักจารึกลงในหัวใจทุกถ้อยคำล้วนกรีดแทงให้เจ็บช้ำ เหยียบย่ำราวกับเธอไม่มีชีวิตและหัวใจทั้งที่เขาไม่เคยรู้จักเธอด้วยซ้ำ
สองครากับความรู้สึกแบบนี้ครั้งแรกที่ได้ยินจากปากของเขา เธอก็คิดว่าเขาเป็ผู้ชายปากร้ายพอสมควรแต่ก็ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะใจร้ายมากเพียงนี้เมื่อสองสัปดาห์ก่อนเป็วันที่เธอจะจดจำเอาไว้ตลอดชีวิต หลังจากได้ยินคำพูดของเขาผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์เขาก็หนีงานแต่งงานและทิ้งความอับอายเอาไว้ให้เธอแต่ยังดีที่นางวรากุลสามารถแก้ไขสถานการณ์กู้หน้าของเธอเอาไว้ได้ทัน
มาวันนี้เขาก็มาตอกย้ำความรู้สึกย่ำแย่ของเธออีกหนผ่านข้อความสั้นๆในจดหมาย ในนั้นมีข้อกำหนดระบุถึงขอบเขตอย่างละเอียดชัดเจน อีกทั้งยังมีหนังสือสัญญาระหว่างเธอกับเขาแนบมาในซองพร้อมชื่อที่อยู่สำหรับติดต่อทนายความและตราประทับของสำนักงานกฎหมายชื่อดัง
เขาป้องกันทุกอย่างเอาไว้อย่างครบถ้วนสอดรับกับข้อความและคำพูดของเขาเมื่อครั้งก่อนว่าเธอเป็ผู้หญิงหิวเงินเอาตัวเข้าแลก เพื่อ้าทรัพย์สมบัติของเขาเท่านั้น
โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าศกุนตลาก็คิดไม่แตกต่างจากเขาแต่เธอจำยอมเพราะคำขอร้องและคำว่ากตัญญูเท่านั้น
“ฉันจะฝังทุกตัวอักษรของคุณเอาไว้ในหัวใจจะไม่มีวันเป็เหมือนอย่างที่คุณพูดเด็ดขาด” หญิงสาวบอกกับจดหมายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ยิน แต่เธอคิดว่านี่คือคำสัญญาและเธอจะรักษาสัจจะของตัวเอง
ตามความ้าของเ้าของสเปิร์มที่ระบุเอาไว้อย่างชัดเจนนายแพทย์ธนานนท์ บวรกิจ เป็แพทย์เ้าของไข้ของศกุนตลาพร้อมกับระบุรายละเอียดชัดเจนว่าเขา้าเพียงทายาทโดยไร้ข้อผูกมัดใดๆ กับเธอทั้งสิ้นเธอไม่มีสิทธิ์ในตัวเด็กหลังจากเธอคลอดบุตรออกมาพร้อมกับข้อตกลงอีกหลายรายการแนบท้าย
หญิงสาวไม่สามารถคัดค้านเพราะเธอเองก็ตกปากรับคำกับมารดาของเขาเรียบร้อยเมื่อเป็อย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่อยากปล่อยเวลาออกไปให้เนิ่นนานเธอเข้ารับการตรวจในทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็มีขั้นตอนทางการแพทย์และการตรวจเช็กร่างกายเป็เวลาเกือบสามเดือนทีเดียว
ทุกอย่างระบุเอาไว้เ้าของสเปิร์มเลือกใช้วิธีการปฏิสนธิภายนอกร่างกาย หรือที่เรียกกันเป็ภาษาอังกฤษสั้นๆว่า IVF (In-vitroFertilization) เพื่อความสะดวกเพราะเป็การนำไข่และสเปิร์มมาทำการปฏิสนธิภายนอกร่างกายในห้องปฏิบัติการจากนั้นจึงจะนำไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิแล้ว (ตัวอ่อน)ย้ายกลับเข้าไปในมดลูกเพื่อให้เกิดการตั้งครรภ์ เพื่อความแน่ใจในการเลือกเพศบุตร
ร่างกายของศกุนตลาสมบูรณ์แข็งแรงและมีความพร้อมที่จะมีบุตรสามารถใช้วิธีการผสมเทียมวิธีอื่นได้แต่เพราะนางวรากุล้าเลือกเพศเพราะอยากได้หลานชายไว้สืบสกุลศกุนตลาไม่อยากเสี่ยงเพราะข้อตกลงที่กำหนดเอาไว้คือต้องมีหลานชายให้นางวิธีการนี้จึงเป็วิธีการที่ลงตัวและยินยอมพร้อมใจกันมากที่สุด
ศกุนตลามานอนรอบนเตียงของโรงพยาบาลในเวลาต่อมาหลังจากตรวจเช็กความพร้อมของร่างกายและผ่านขั้นตอนการดูแลสุขภาพมาครบทุกขั้นตอนแม้ว่าข้างเตียงจะมีมารดาและนางวรากุลมาให้กำลังใจแต่ในแววตาของเธอมีความวิตกกังวล ทั้งกลัวและตื่นเต้นในเวลาเดียวกันหญิงสาวสูดลมหายใจและถอนหายใจอยู่หลายครั้งจนนางวรากุลสังเกตเห็น
มืออันเหี่ยวย่นวางทับบนหลังมือของหญิงสาวและบีบเบาๆอย่างปลอบโยน แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความหวังกับรอยยิ้มที่เกิดขึ้นบนใบหน้า
“มือเย็นเฉียบเชียวไม่ต้องกังวลนะลูก” หลังจากผ่านพ้นพิธีการแต่งงานแม้จะไม่ใช่พิธีการที่เกิดขึ้นจริง แต่นางก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกขานระหว่างนางกับหญิงสาวทันที
หญิงสาวส่งยิ้มแห้งๆยกมืออีกข้างของเธอวางทับบนมือของนางวรากุล ตอบรับเบาๆ
“ค่ะ” ความกลัวเป็ส่วนหนึ่ง ความอายก็มีส่วนอยู่มากเพราะศกุนตลายังอยู่ในวัยสาวซึ่งยังไม่มีสามี แต่กลับต้องให้ชายหนุ่มเห็นอวัยวะบางอย่างแม้จะรู้ว่าเขาเป็แพทย์ แต่เธอก็ยังรู้สึกอายอยู่ดี
เริ่มจากการตรวจภายในครั้งนั้นซึ่งเธอก็ยังอายไม่หายแม้ว่าจะเป็เื่ปกติในทางการแพทย์ที่ผู้หญิงทุกคนต้องตรวจใน่เตรียมความพร้อมก่อนตั้งครรภ์ก็ตาม
เธอเองก็ไม่สามารถเลือกหมอได้เพราะทุกอย่างถูกระบุเอาไว้ชัดเจนหลังจากที่เ้าของสเปิร์มได้ฝากไว้ที่โรงพยาบาลแห่งนี้และได้ระบุชื่อแพทย์เ้าของไข้ไว้ชัดเจน เธอได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าไม่ใช่เธอคนเดียวที่ต้องเจอเื่ราวน่าอับอายแบบนี้ผู้หญิงทุกคนก็ต้องเจอทั้งนั้น
แม้ว่าการเก็บไข่ในครั้งต่อมาเมื่อสามวันก่อนของเธอจะถูกวางยาสลบเพื่อป้องกันความเ็ปแต่เมื่อนึกถึงว่าแพทย์เก็บไข่ที่สมบูรณ์จากรังไข่โดยใช้เข็มดูดผ่านทางช่องคลอดโดยอาศัยเครื่องอัลตราซาวนด์เธอก็อายทุกครั้งที่คิดถึง
นางวรากุลยกมือขึ้นลูบผมของหญิงสาวเบาๆแววตาที่ทอดมองอ่อนโยน นางมักจะบอกขอบคุณซ้ำๆ เมื่อนึกถึงการกระทำของลูกชายก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจและนางก็ยังโกรธไม่หาย
“แม่ขอบคุณหนูอีกครั้งนะลูก”
“หนูรับรู้ถึงความรู้สึกของคุณแม่ค่ะยิ่งคุณแม่ขอบคุณ หนูยิ่งรู้สึกผิดเพราะสิ่งที่คุณแม่ให้มามันมากมายกว่าสิ่งที่หนูทำหลายร้อยเท่า” หญิงสาวบอกเสียงเบาจากความรู้สึกข้างในของเธอ ยิ่งได้ยินนางวรากุลพูดแบบนี้ก็ยิ่งสะกิดแผลเก่าตอกย้ำคำพูดของชายหนุ่มในวันนั้นมากขึ้นทุกครั้ง
เพราะเขาคิดว่าครอบครัวของเธอจะมาปอกลอกเอาตัวเข้าแลกเงินและความสบายและเพราะเขาพูดออกมาเต็มปากว่าเธอเป็ผู้หญิงไร้ยางอายเ้ามารยาซึ่งเมื่อย้อนกลับไปคิดตาม เธอก็ไม่แตกต่างจากสิ่งที่เขาพูดมากนัก
“ขอโทษนะคะขอเชิญญาติออกไปรอที่ห้องรับรองค่ะ” พยาบาลสาวผายมือเชิญสตรีสูงวัยสองคนจังหวะเดียวกันกับนายแพทย์หนุ่มเดินสวนเข้ามาในห้องตรวจ เขายกมือทำความเคารพและกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณแม่”
“แม่ฝากด้วยนะหมอนนท์น้องยังดูหวาดกลัวอยู่เลย” นางวรากุลบอกกับเพื่อนของลูกชาย
“ครับ ผมจะดูแลตลาอย่างดีคุณแม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ”
หลังจากที่สตรีสูงวัยสองคนเดินตามพยาบาลออกไปจากห้องชายหนุ่มก็หันมายิ้มให้คนบนเตียง กล่าวทักทายทำความคุ้นเคยกับคนไข้ปกติคู่อื่นจะมีสามีมาให้กำลังใจ แต่ในกรณีของหญิงสาวที่เขาไม่ให้ญาติอยู่ด้วยเพราะมองว่าเธอคงอายเพราะทุกครั้งที่มาพบแพทย์ตามนัดเขามักเห็นเธอใบหน้าแดงระเรื่อและไม่กล้าสบตาเขา
“ยังมีอาการเจ็บอยู่หรือเปล่าครับพร้อมไหม” นายแพทย์หนุ่มถามอาการของหญิงสาวเพราะปกติของการเก็บไข่สำหรับการทำเด็กหลอดแก้วจะมีอาการเจ็บอยู่มาก
“ยังมีอาการเจ็บค่ะแต่ฉันไหว” หญิงสาวตอบกลับเพราะไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิกลายเป็ตัวอ่อนจะต้องย้ายเข้าสู่โพรงมดลูกภายในสามถึงห้าวันหากคนไข้ไม่มีความพร้อมก็หมายถึงต้องรอให้ไข่ตกในรอบเดือนหน้าซึ่งขัดกับความ้าของเธออย่างสิ้นเชิง
นายแพทย์หนุ่มมองหญิงสาวอย่างอ่อนโยนยังมีพยาบาลสาวอีกคนกำลังเตรียมเครื่องมือให้เขา นั่นทำให้หญิงสาวไม่อายมากนัก
“ทำใจให้สบายนะครับ”เขาบอกพร้อมกับหันไปสนใจกับเครื่องมือในขณะที่พยาบาลสาวเดินมาที่เตียงและช่วยคนไข้เตรียมความพร้อมสำหรับการฝังตัวอ่อนในโพรงมดลูก
ผ่านไปเกือบสามสิบนาทีที่หญิงสาวหลับตาปี๋ตลอดระยะเวลามีเสียงของนายแพทย์หนุ่มกับพยาบาลสาวคุยกันเป็ระยะ จนกระทั่งถึงประโยคสุดท้าย
“เสร็จแล้วครับหมออยากให้คุณพักฟื้นที่โรงพยาบาลต่ออีกสักคืน เพราะคุณแม่้าความมั่นใจที่สุด”
“ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวกล่าวขอบคุณนายแพทย์หนุ่มเธอเข้าใจความ้าของนางวรากุลั้แ่ต้น เพราะหลังจากที่เธอเก็บไข่เมื่อสามวันก่อนเธอก็ยังอยู่ที่โรงพยาบาลต่อจนกระทั่งถึงตอนนี้
ความรู้สึกบางอย่างก่อขึ้นในหัวใจเธอเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังอุ้มท้องและมีหัวใจอีกสองดวงอยู่ในตัวของเธอ ถึงตอนนี้หญิงสาวก็ภาวนาและลุ้นอย่างใจจดใจจ่อขอให้หัวใจทั้งสองดวงอยู่กับเธอจนครบกำหนดคลอดด้วยความสมบูรณ์
ณ บ้านพักผู้อำนวยการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยประจำสำนักงานแฟรงก์เฟิร์ตประเทศเยอรมนี
ระเบียงบ้านที่ทอดออกจากที่พักในคืนเดือนแรมท่ามกลางอากาศหนาวที่หมอกหนาเริ่มปกคลุม ความเย็นะเืปกคลุมผิวกายถ้าเป็ในพื้นที่ชนบทที่ไม่มีแสงสว่างมากคงจะมองเห็นหมู่ดาวที่แข่งกันเปล่งประกายอวดแสงชายหนุ่มยกผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าขึ้นมามองพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ
เขากำลังคิดถึงรอยยิ้มหวานละมุนคิดถึงดวงตาใสคู่สวย และที่มากไปกว่านั้นเขากำลังคิดถึงขนมไทยกลิ่นหอมและร้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของใบเตยและดอกมะลิแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม
ผ้าเช็ดหน้าผืนที่อยู่ในมือเปรียบเสมือนของแทนใจเขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าเธอเป็ใคร และชื่ออะไร แต่ความรู้สึกในวันนั้นกลับตราตรึงจนไม่สามารถสลัดหลุดออกไปได้เขาแอบคิดเล่นๆ ถ้าหากว่าเธอเป็ผู้หญิงที่เขาจะต้องแต่งงานด้วยเขาจะไม่ลังเลสักนิดที่จะรับผู้หญิงบุคลิกแบบนั้นมาเป็ภรรยา
แม้ว่าที่ผ่านมา... ผู้หญิงในอุดมคติที่จะเป็คู่ครองของเขาจะต้องเป็ผู้หญิงเก่งสามารถเป็ที่เชิดหน้าชูตาของสามีได้ แต่เมื่อเขาเจอเธอผู้หญิงในแบบที่เธอเป็ทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อที่จะมองและคิดถึงได้ตลอดเวลา
ความจริงที่เขาไม่รู้ว่าทุกอย่างเป็เพียงเส้นผมบังูเาหากเขาไม่ให้ความโกรธอยู่เหนือเหตุผลเขาคงจะได้พบความสุขและไม่ได้อยู่อย่างเงียบเหงาแบบนี้
รอยยิ้มของเธอทลายกำแพงหัวใจที่แ่ามืดทึบของเขาให้กลับมา สดชื่นมีชีวิตชีวา เหมือนดอกหญ้าแห้งแล้งกลางผืนดินหยาบกร้านได้รับไอฝน ให้กลับมาออกดอกอวดก้านชูช่อสวยงามอีกครั้ง
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่เขาต้องทำงานในต่างประเทศเขายึดถือคำว่าหน้าที่ตั้งมั่น และทุ่มเทที่จะปฏิบัติงาน ไม่เคยคิดว่าจะมีครอบครัวแม้กระทั่งในบางครั้งเขาแทบลืมนึกถึงเมืองไทยด้วยซ้ำเพราะที่เมืองไทยเขามีเพียงแค่มารดา นางมีคนที่ดูแลแทนเขาโดยไม่ต้องห่วงกังวล และทุกครั้งที่คิดถึงลูกนางมักจะบินมาหาเอง
แต่ครั้งนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปเขากำลังรู้สึกผิดในการกระทำของตัวเอง แม้ว่านายแพทย์ธนานนท์เพื่อนสนิทของเขาแจ้งรายละเอียดให้ทราบว่าผู้หญิงคนนั้นเข้ามารับการตรวจและถูกฉีดตัวอ่อนเข้าไปฝังตัวในโพรงมดลูกเป็ที่เรียบร้อยั้แ่สามเดือนที่ผ่านมาอีกทั้งยังบอกว่ามารดาของเขายิ้มแย้มแจ่มใสปกติดี ไม่มีเื่ที่ต้องกังวลแต่เมื่อได้ยินแบบนี้เขากลับยิ่งกังวลเพราะหลังจากวันนั้นก็แทบจะขาดการติดต่อจากมารดา
นางวรากุลใส่ใจลูกชายน้อยลงไม่อยากที่จะสนทนาไม่อยากที่จะบินมาเยี่ยมที่พักใหม่และที่ทำงานใหม่ของเขาเหมือนอย่างปกติถึงแม้ว่าเขาจะวิดีโอคอลกลับไป นางก็ดูไม่สนใจที่จะสนทนา
หญิงสาวร่างเล็กในชุดกระโปรงยาวพลิ้วสีพาสเทลก้าวเดินเข้าไปในแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลชื่อดังวันนี้เธอมีนัดฝากครรภ์ครั้งแรกกับนายแพทย์ธนานนท์ บวรกิจหลังจากที่ได้รับข่าวดีว่าตัวอ่อนสามารถฝังตัวในโพรงมดลูกได้แม้ว่านายแพทย์หนุ่มจะสั่งให้เธอปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด แต่เมื่อเธอลุกไหวและไม่มีอาการแพ้ท้องมากหญิงสาวก็ยังแอบดื้อช่วยงานเด็กในร้าน
ศกุนตลามีอาการแพ้ท้องหนักจนไม่สามารถรับประทานอะไรได้จนกระทั่งถึงตอนนี้น้ำหนักตัวของเธอลดลงหลายกิโลกรัม แม้ว่าอายุครรภ์จะมากขึ้นทุกวันก็ตาม
วันนี้ทารกในครรภ์ของเธอมีอายุครบสิบสี่สัปดาห์เต็มแม้ว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่การเป็คุณแม่ แต่เธอก็อายทุกครั้งที่ต้องมาพบแพทย์
หลังจากใช้เวลาสักพักเพื่อรอผลตรวจแล้วผลที่ออกมาเป็ข่าวดีที่สุดสำหรับคนเป็แม่ ทารกในครรภ์แข็งแรงปลอดภัยศกุนตลาขอกับนางวรากุลทำ ลูกแฝดเพราะอยากเลี้ยงลูกอีกคนเองด้วยความใส่ใจของนางวรากุลที่ได้เห็น แววตาเศร้าสร้อยและเห็นอกเห็นใจเธอนางจึงยอมอนุญาตอย่างไม่ลังเล ตอนนี้มีหัวใจสองดวงอยู่ในร่างกายของเธอ
นางวรากุลได้แต่หวังลึกๆว่าเด็กทั้งสองคนจะเป็โซ่ทองที่จะรั้งศกุนตลากับป้องเขตเอาไว้ด้วยกันแต่ถึงจะไม่เป็อย่างนั้นก็ขอให้ลูกอีกคนอยู่กับหญิงสาวเธอคงเ็ปไม่น้อยที่ต้องโดนตัดสายสัมพันธ์พรากลูกไปจากอกทั้งที่เธอทนเ็ปอุ้มท้องฟูมฟักมานานนับปีส่วนตัวนางเองก็รักและเอ็นดูศกุนตลาเหมือนลูกแท้ๆ
343
