เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

คำถามคาดคั้นน้ำเสียงเยือกเย็นของเอกเปรียบประหนึ่งลิ่มเหล็กหนาใหญ่ที่ตอกลิ่มตรึงร่างกายชราของชาญไว้กับแผ่นพื้นปูนคอนกรีตลานจอดรถ สมองของช่างปูนเก่าที่คอยแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าพยายามรวบรวมกวาดสติที่เตลิดเปิดเปิงระเจิดระเจ้อให้กลับคืนเข้าที่อย่างรวดเร็วพัลวัน ชาญลอบสูดลมหายใจแห้งผากเข้าปอดสะท้านทรวง เค่นเสียงพยายามปรับให้ทุ้มต่ำและราบเรียบธรรมดาดูไร้ร่องรอยพิรุธชู้สาวบาปชั่ว

"อ๋อ... เรื่องนั้นเองเรอะเอก พ่อปั้นเรื่องขึ้นมาเองแหละลูก" ชาญกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอกลบเกลื่อนอาการปอดเกร็งใจสั่นระริก ยกลนลานเอามือขวาลูบเกลี่ยแหวนหยกนิ้วก้อยซ้ายบ่อยๆ ดุจป้องกันความชั่วแฉ "จริงๆ พ่ออยากจะไปซื้อท่อปูนซีเมนต์กับแผ่นพลาสติกกันซึมมาลอบซ่อมแซมทางระบายน้ำหลังบ้านเดี่ยวเราที่น้ำโคลนมันขังขอบกำแพงน่ะ แต่พ่อแก่อายุเยอะยกหิ้วท่อปูนคนเดียวไม่ไหว จะรบกวนลูกที่ทำงานไซต์สระบุรีเหนื่อยเหน็ดเหนื่อยล้าคุมปูนก็เกรงใจ เลยชวนแก้มสะใภ้ไปช่วยกะขนาดท่อปูนคุมพิกัดและช่วยประคองของใส่หลังมอเตอร์ไซค์น่ะ ที่พ่อและแก้มสัญญาสั่งไม่ให้บอกเอก เพราะพ่อสั่งแก้มเองแหละว่าไม่ต้องเล่ารบกวนเวลาเอก เอกมันทำงานหนักอยู่แล้ว พ่ออยากให้ลูกกลับมาบ้านเดี่ยวแล้วนอนหลับพักผ่อนสบายๆ ไม่ต้องมานั่งกังวลซ่อมท่อน้ำปูนอีก"

น้ำคำแก้ต่างชี้แจงสมจริงถูกพ่นออกไปกลบเกลื่อนรอยต่ออย่างรวดเร็ว เอกยืนนิ่งสงบเงียบงันรับฟังคำชี้แจง แววตาสีเข้มขลับเรียวกริบไร้เงาร่องรอยความรู้สึกโกรธเคืองหรืออ่อนโยนใดๆ เขานิ่งเฉยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มสลัวฝืนธรรมชาติส่งมอบกลับมาให้พ่อบังเกิดเกล้า

"อย่างนั้นหรือครับพ่อ... ขอบคุณพ่อชรามากนะครับที่ช่วยดูแลซ่อมแซมท่อน้ำหลังบ้านให้ แต่คราวหลังมีเรื่องอะไรบอกผมตรงๆ ดีกว่าครับ ผมเป็นวิศวกรโยธาคุมปูนเองแท้ๆ เรื่องท่อน้ำปูนซ่อมแซมแค่นี้ผมจัดการชี้เป้าแป๊บเดียวเสร็จ ไม่ต้องรบกวนพ่อกับแก้มให้เหนื่อยเหน็ดเหนื่อยใจออกไปเดินซื้อหากลางแดดกลางฝนกันสองคนบ่อยๆ หรอกครับ" เอกเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบสุภาพ แต่อมยิ้มมุมปากนั้นกลับแฝงไว้ด้วยกระแสความเหน็บหนาวและสงสัยระแวดระวังหนาหนักลึกซึ้ง เอกขยับกระเป๋าขึ้นรถกระบะแล้วขับแล่นออกไปคุมไซต์งานทิ้งความตึงเครียดไว้ในบ้านเดี่ยวตามระเบียบ

ตลอดวันนั้นสะใภ้แก้มและชาญแทบจะไม่พูดจากล่าวทักทายสบตากันเลย ต่างคนต่างกักตนเองทำงานกวาดทำความสะอาดบ้านเดี่ยวป้ายแดงคนละมุมด้วยความอึดอัดจิตระแวงสลับความหวาดผวา บาปรักรักต้องห้ามพะยิบพะยับสัมพันธ์ซ้อนสะใภ้พ่อผัวชู้บัดนี้กำลังส่งเสียงติ๊กๆ นับเวลาชนวนระเบิดพินาศพังทลายอย่างน่ากลัว

จนกระทั่งเวลาช่วงเย็นย่ำสายค่ำ เอกขับรถกระบะกลับคืนสู่บ้านเดี่ยวด้วยสีหน้านิ่งสงบขรึมชาเฉกเช่นทุกวัน หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเป็นเสื้อยืดสีขาวกางเกงขายาว เอกเดินก้าวลงมายังห้องพักแขกชั้นล่างซึ่งชาญใช้เป็นห้องนอนชั่วคราวและมุมเก็บเครื่องมือช่างสลัวปูน เอกบอกกับชาญและแก้มว่าจะขอปัดกวาดทำความสะอาดเคลียร์จัดระเบียบตู้เก็บเครื่องมือช่างและชั้นไม้หลังเสาปูนห้องแขกชั้นล่างเสียหน่อย เพราะเห็นเศษฝุ่นและใยแมงมุมสะสมหนาตาเกะกะสายตา

ชาญและแก้มยืนตัวสั่นระริกอยู่ตรงหน้าประตูห้องโถงนั่งเล่นลนลานสวดมนต์ในใจขอประนอมเคราะห์ชะตากรรมพินาศ เอกก้มขยับร่างสูงใหญ่ถือไม้กวาดสแตนเลสและเครื่องดูดฝุ่นเดินเข้าไปในซอกลึกห้องนอนแขกชั้นล่าง เขาเริ่มขยับเลื่อนตู้เครื่องมือช่างปูนหนักอึ้งออกห่างจากแนวกำแพงปูนฉาบสำเร็จขัดมันเพื่อซับปัดกวาดเศษปูนหยดและฝุ่นละเอียด ตู้เหล็กเก็บเครื่องมือช่างหลังเสาปูนนั้นมีขนาดใหญ่และน้ำหนักมาก ภายในบรรจุไปด้วยกระป๋องปูนฉาบ เกรียงเหล็กคดงอ ค้อนปอนด์ชำรุด และสายไฟเก่าเก็บที่ชาญใช้มาตั้งแต่สมัยทำงานโยธา การขยับเลื่อนตู้ทำให้เกิดเสียงครูดกับพื้นกระเบื้องดัง ครืด... ครืด... เสียดแทงประสาทหูชู้รักปานเสียงสลักคุกหลุดลอย ฝุ่นคอนกรีตสีเทาละเอียดฟุ้งกระจายขึ้นมาสลัวรำไรในอากาศ เอกก้มลงกวาดทำความสะอาดอย่างประณีตถี่ถ้วนประหนึ่งตรวจไซต์งาน

พลัน! ระหว่างที่หัวดูดฝุ่นเหล็กขยับครูดลากผ่านซอกลึกหลังแนวตู้เหล็กเครื่องมือช่างปูนของชาญ... ปลายนิ้วหยาบใหญ่ของเอกก็ปัดสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งที่หล่นซุกซ่อนจมลึกอยู่ในหลุมโพรงปูนรอยต่อแนวกระเบื้องขอบตู้เหล็ก เอกก้มลงไปกวาดมองเพ่งพิจารณา ก่อนจะเอื้อมนิ้วหนาคีบหยิบเอาวัตถุขนาดเล็กชิ้นนั้นขึ้นมาถือชูแสงไฟนีออนสลัวสีขาวขุ่นในห้องแขก

หัวใจของชาญช่างชราและสะใภ้แก้มแทบจะหยุดเต้นร่วงหล่นลงก้นเหวนรกบาปชู้พินาศคาที่!

วัตถุชิ้นเล็กในอุ้งมือหนาของเอกคือ "ต่างหูไข่มุกขอบล้อมทองคำแท้โบราณลวดลายโบราณเก่าแก่" ของสะใภ้แก้ม ซึ่งเป็นต่างหูคู่โปรดราคาแพงระยับที่เอกเป็นคนควักเงินสดซื้อเป็นของขวัญวันแต่งงานครบรอบแต่งงานชิ้นสำคัญให้สะใภ้แก้มเองคามือ และแก้มเคยชี้แจงกับเอกเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้าขณะที่ย้ายบ้านเสร็จสิ้นว่าทำต่างหูคู่สำคัญนี้หล่นหายไปโดยไม่รู้พิกัดจุดตกหล่นแต่อย่างใด

ทว่าบัดนี้... ต่างหูไข่มุกขอบล้อมทองชิ้นสำคัญนั้น กลับมานอนนิ่งสงบแอบซ่อนตกหล่นอยู่ในซอกอับลับตาคนหลังตู้เครื่องมือช่างปูนในห้องนอนส่วนตัวชั้นล่างของชาญผู้เป็นพ่อผัว! ซึ่งเป็นห้องแขกชั้นล่างที่สะใภ้แก้มเคยสัญญายืนยันหนาแน่นคาปากต่อหน้าเอกว่า ไม่เคยย่างเท้าก้าวสืบเท้าเข้ามาใช้งานหรือกบดตัวนอนเล่นร่วมห้องกับชาญผู้เป็นพ่อผัวในเวลาว่างเลยแม้แต่วินาทีเดียว!

เอกถือต่างหูมุกขอบทองชิ้นนั้นไว้แน่นในนิ้วมือ ใบหน้าของวิศวกรหนุ่มคุมไซต์นิ่งสงบเงียบงันปานรูปปั้นปูน แววตาสีเข้มคู่เรียวคมคริบของเขาจ้องเขม็งเพ่งมองประกายไข่มุกที่ล้อแสงไฟนีออนสีขาวขุ่น ไร้ริ้วรอยแห่งอารมณ์โกรธแค้นหรือเสียงตะโกนด่าทอใดๆ ออกมาจากขอบปากหนา ทว่าบรรยากาศความหนาวเหน็บระแวงวิตกจิตคุมงานพลันกระจายปกคลุมปกป้องบ้านเดี่ยวทั้งหลังให้เย็นยะเยียบปานจุดเยือกแข็งตอม่อสะพานปูนคอนกรีตชำรุดทรุดพินาศ

เวลาล่วงเลยมาถึงมื้ออาหารค่ำ บนโต๊ะอาหารไม้สักสลัวแสงไฟนิ่ง ชาญ เอก และแก้ม นั่งร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกันอย่างเงียบเชียบปานสุสานป่าช้าเงียบปูดปนกระแสสงครามเย็นรอยแตกร้าว กับข้าวเย็นวันนั้นมีต้มจืดเต้าหู้หมูสับและปลาทอดกรอบที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ทว่ากลิ่นไอความตึงเครียดระแวงสุมกลับกลบกลิ่นอาหารจนหมดสิ้น แก้มก้มใบหน้าสวยซีดแดงสลับเป็นพัลวันตักข้าวเคี้ยวเชื่องช้าหัวใจกระเจิงเต้นรัวด้วยความอึดอัดระแวงภัย ชาญเอื้อมขยับมือหนาสั่นระริกตักต้มจืดเต้าหู้ซดดื่มกลืนน้ำลายขื่นๆ ลงลำคอแห้งผาก

พลัน! เอกขยับวางช้อนส้อมสแตนเลสลงบนขอบจานเสียงดัง แคร้ง... ทำลายความเงียบสะกดลมหายใจลงทันควัน เอกขยับเอื้อมมือขวาควักเอาวัตถุเม็ดขาวประกายทองชิ้นเล็กชิ้นนั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกงนอน วางวางปล่อยหล่นลงเบาๆ บนกึ่งกลางโต๊ะอาหารกระเบื้องปัดชนขอบแก้วน้ำเสียงดัง แป๊ก... วัตถุชิ้นน้อยกลิ้งไหลไปตามความลาดเอียงของโต๊ะเล็กน้อยก่อนจะหยุดแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าจานข้าวของแก้ม แสงไฟนีออนจับกระทบผิวมุกสีขาวนวลจนดูโดดเด่นน่าสะพรึงกลัว

ต่างหูไข่มุกขอบล้อมทองคำแท้โบราณ นอนสลัวประกายแวววาวสู้สายตากลางโต๊ะอาหาร ประหนึ่งลูกระเบิดเวลาระเบิดชนวนสงครามแฉความบาปชู้ชั่วรักต้องห้ามสะใภ้พ่อผัวสว่างวาบประจันหน้า!

แก้มสบตากับต่างหูคู่แต่งงานของตนเองแล้วสะดุ้งตัวลนลานตื่นช็อกสุดขีด ใบหน้าหวานขาวซีดเผือดลงทันควันปานกระดาษปูนเปียกเรียวกายเนื้อนุ่มสั่นเกร็งพะยิบพะยับจนช้อนส้อมในเรียวมือร่วงหลุดหล่นเสียงดัง แคร้ง... ลงบนโต๊ะจาน ชาญอ้าปากค้างหัวใจช็อกร่วงหล่นวูบปอดปวดแปลบระบมกระดูกสั่นสะเทือนกลัวชะตากรรมอนาคตพังพินาศคุกตารางคามือลูกชายตนเอง

เอกจ้องมองสลับประสานสายตาสู้ระหว่างใบหน้าสะสวยผวาสั่นของแก้มและใบหน้าชราเหี่ยวย่นวิตกจริตปนแหวนหยกสีมรกตของชาญ แววตาคู่เรียวกริบของเอกเยือกเย็น นิ่งเรียบ ไร้ประกายความอบอุ่นห่วงใยใดๆ ดุจพญามัจจุราชจ่อคำถามตัดสินคดีคนบาปชู้รักชั่วข้ามคืนสะสะสาง เอกผ่อนลมหายใจเนิบนาบเอนแผ่นหลังไหล่กว้างพิงพนักพิงไม้สัก ก่อนจะเค้นเปิดเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มเรียบ เสียดแทงแตกร้าวลึกซึ้งเข้าไปขั้วหัวใจชู้สะกดกลั้นสะท้านอก:

"แก้มครับ... เมื่อกี้ตอนที่ผมกวดกวาดดูดฝุ่นทำความสะอาด จัดระเบียบตู้เครื่องมือช่างหลังห้องนอนแขกชั้นล่างของพ่อ ผมดันพบต่างหูไข่มุกขอบล้อมทองคำคู่แต่งงานชิ้นสำคัญของแก้มที่เคยทำหล่นหายไป ตกซุกซ่อนแฝงลึกอยู่หลังตู้เครื่องมือเหล็กช่างปูนของพ่อพอดีเป๊ะเลยครับ... ทั้งที่แก้มกับพ่อเคยยืนยันสัญญากับผมมาตลอดเวลาเลยล่ะครับว่า แก้มไม่เคยย่างเท้าก้าวเหยียบเข้ามาใช้งานหรือทำธุระส่วนตัวใดๆ ในห้องพักแขกของพ่อด้านล่างเลยสักหนเดียว... แล้วตกลงต่างหูมุกคู่สำคัญเรือนนี้ มันหลุดหล่นกระเด็นลอยเข้าไปแฝงลึกอยู่ซอกหลังตู้เครื่องมือพ่อในห้องนั้นได้อย่างไรเหรอครับ... พ่อ? แก้ม? ช่วยตอบคำถามไขข้อข้องใจให้ผมฟังตรงๆ ชัดเจนชัดแจ้งตอนนี้เลยทีเดียวเชียวสิครับ?"

คำเค้นถามกระชากหน้ากากชู้วิกฤตสุดท้ายชี้ตายของเอก ส่งผลให้หัวใจชราของชาญและกายผวาสั่นของแก้มตื่นช็อกหัวใจหล่นลวบลงลึกดิ่งนรกบาปสะกดลมหายใจเงียบงันหูอื้อวิงเวียนพังทลายสลายกลายเป็นหมดรูปคามือพังทลายสลัดหนีไม่พ้น ลุ้นระทึกปอดสั่นระรัวปานชนวนแตกร้าวสะท้านทรมานแสนสาหัสข้ามคืนจริงๆ!