"เ้าเป็ยังไงบ้าง? อาเยวี่ยน" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"ข้ายังทำใจเชื่อไม่ลงจริงๆกับเื่ที่เกิดขึ้น"
"ถึงอย่างไรเ้าก็ไม่อาจหลีกหนีเื่เหล่านี้ได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่ลิขิต์เ้าต้องผ่านมันไปให้ได้ แม้ว่ามันอาจจะทำให้เ้าเ็ปก็ตาม"
"ข้าจะพยายาม!!"
"ไม่ต้องเป็กังวลขอให้เ้ารับรู้ไว้ว่านับต่อจากนี้ ไม่ว่าเ้าจะมีเื่ทุกข์ใจอะไรทุกครั้งที่เ้าหันกลับมาก็จะเจอข้าอยู่ตรงนี้เสมอ"
"ขอบคุณท่านมาก"
"แค่เ้าคลายทุกข์ในใจลงได้บ้างข้าก็เบาใจแล้ว"
"แต่...ข้าไม่เคยคิดเลยว่าคนที่อยู่ข้างกายข้ามาเป็สิบปีถึงกับคิดจะลงมือสังหารข้าได้ลงแม้ว่านางจะมีอดีตที่แสนขมขื่นและน่าสงสารเพียงใดแต่การที่เสี่ยวมี่ลอบสังหารผู้อื่นมาโดยตลอด ข้าเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน"แม้จะรู้สึกเสียใจไปบ้าง แต่ก็ทำได้แค่ปล่อยวาง ใช่ว่านางเองจะไม่เคยฆ่าคนทว่าทุกครั้งที่ทำลงไปเพราะต้องปกป้องดูแลกิจการที่สร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือคู่นี้เสี่ยวมี่เองก็คงมีเหตุผลเป็ของตนเอง เพียงแค่นางใช้มันผิดที่ผิดทางแค่นั้น
“เื่มันก็ผ่านมาหลายวันแล้วเ้าก็อย่าได้เก็บเอามาใส่ใจนักเลย ถือว่านางไปดีแล้ว”
“ข้าก็ได้แต่หวังว่ามันจะเป็เช่นนั้นเ้าค่ะ...พี่กู้”
“เอาล่ะ...ทีนี้ก็มาคุยเื่ของเราต่อได้เสียที”
“ระ...เื่อะไร”แก้มเนียนใสแดงระเรื่อยามเอ่ยถาม
“หึหึหึ”น้ำเสียงนุ่มทุ้มหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดียามที่เห็นอีกฝ่ายแสดงใบหน้าเขินอายต่อเขาความรักมันช่างทำให้เขาเปลี่ยนเป็คนละคนเสียจริง
“คะ...คนบ้า ช่างหน้าไม่อาย”ทำไมเขาถึงขยันชอบทำให้นางเขินอายอยู่เรื่อยช่างนิสัยไม่ดีเลยเสียจริงบุรุษหน้าตายผู้นี้
“อืม...นั่นสิข้าคงเป็คนบ้าอย่างที่เ้ากล่าวมามิผิดถึงข้าจะบ้า...แต่ข้าก็บ้ารักเ้านะเยวี่ยนเอ๋อร์”
“ข้าว่าเรามาเข้าเื่ที่จะคุยกันดีกว่าเ้าค่ะ”นางเองก็อยากรู้เช่นกันว่าเื่ที่กู้หลงซานจะพูดคุยกับตนนั้นจะเป็เื่เดียวกันกับที่คิดไว้หรือไม่?
“ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราสองคนต้องเปิดใจคุยอย่างตรงไปตรงมา...เ้ายังรู้สึกดีกับข้าดั่งเช่นเมื่อกาลก่อนอยู่ไหม?”กู้หลงซานเว้น่เพื่อให้อีกฝ่ายได้มีเวลาคิดส่วนตัวเขาเองก็ได้เผื่อใจไว้บ้างแล้วว่านางอาจปฏิเสธเขาแต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีทางปล่อยนางไปเหมือนเมื่อก่อนแน่นอน
“ขะ...ข้า” เจอคำถามตรงๆ ที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามออกมาทำเอานางถึงกับใบ้กินชั่วขณะให้ตายเถอะ!! สมองนางหยุดทำงานไปแล้วหัวใจเ้ากรรมก็เต้นระรัวแทบจะกระเด็นออกมาด้านนอก
“ไม่ต้องรีบ...ข้ารอได้แต่...เพียงแค่หนึ่งเค่อและต้องตอบตกลงเท่านั้น ห้ามปฏิเสธ”ใบหน้าคมยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างคนชอบใจ
'รอได้อะไรกัน!!ให้เวลาคิดแค่หนึ่งเค่อเนี่ยนะนี่มันไม่เหลือทางเลือกให้นางเลยไม่ว่าจะทางไหน...ให้ตายเถิดบุรุษหน้าตายผู้นี้' แม้ปากจะพร่ำบ่นแต่ในใจของนางกำลังเอ่อล้นไปด้วยความสุข อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"ว่าไง...พอจะได้คำตอบให้ข้าได้หรือยัง?"
"ตกลงท่านจะคุยเื่อะไรกับข้ากันแน่?"ถามย้ำอีกครั้งเพื่อเป็สิ่งยืนยันได้ว่านางไม่ได้คิดไปเองฝ่ายเดียว
"เ้า...ยินดีที่จะเป็ฮูหยินข้าไหม?อาเยวี่ยน!!"
สิ้นคำของคนตรงหน้าหยาดน้ำใสเริ่มรินรดไหลเปื้อนใบหน้างาม ลู่เยวี่ยนรู้สึกดีจนพูดไม่ออก ในที่สุดการรอคอยและความพยายามของนางก็ไม่สูญเปล่าลู่เยวี่ยนที่กำลังดื่มด่ำดูดซับความรู้สึกเ่าั้ก็เป็อันต้องหยุดชะงักเพราะเสียงใสกังวานของเด็กสาวเอ่ยแทรกดังขึ้นมาเสียก่อน ‘โถ่!!หมดกันกำลังจะซึ้งอยู่แล้วเชียว’
“อะ...แฮ่ม ท่านพ่อท่านจะเกี้ยวว่าที่ท่านแม่ของข้าอีกนานไหมเ้าคะ แต่ข้าว่า...แต่งเถอะเ้าค่ะข้าจะได้มีท่านแม่กับเขาบ้าง” อวี้จื่อลู่ค่อยๆโผล่หัวออกมาจากขอบหน้าต่างแล้วพูดขึ้นเสียงดังก่อนจะวิ่งหนีออกมาก็ได้ส่งเสียงหัวเราะด้วยความปลาบปลื้มดีใจทว่าในน้ำเสียงยังคงมีแววล้อเลียนอยู่ในที ทำเอาคนทั้งสองที่ได้ยินใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ต่างหลบตากันพันละวัน
"ว่ายังไง...ตกลงหรือไม่?"กู้หลงซานเอ่ยย้ำอีกครั้งอย่างมีความหวัง
"ข้า...ตกลงเ้าค่ะพี่กู้" ใบหน้าสวยแดงระเรื่อยามเอ่ยตอบออกไป
"ในเมื่อเ้าตอบตกลงแล้ว...พี่เกรงว่าเ้าจะเรียกขานผิดไปนะ"
"ผิดตรงที่ใดหรือเ้าคะ...พี่กู้"สองคิ้วขมวดแหงนหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจทว่าหลังจากได้ยินประโยคถัดไปของชายตรงหน้าใบหน้าที่เคยแดงระเรื่อก่อนหน้ากลับกลายเป็ยิ่งแดงก่ำกว่าผลซีหงซื่อ
"ก็จากคำว่าพี่กู้เปลี่ยนเป็เรียกว่า...ท่านพี่!!แทนยังไงล่ะ"
"แต่ข้ายังมิได้แต่งให้ท่านเลยนะเ้าคะ!!"อ่า... หน้าข้าร้อนจนจะไหม้แล้ว งื้อออออออ ใครก็ได้เอาบุรุษผู้นี้ไปเก็บให้ข้าทีใจข้าเหลวหมดแล้ว
"อีกหน่อยก็ต้องแต่ง...ฝึกเรียกบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินปากเ้าไปเอง หรือเ้าไม่คิดเหมือนพี่?" จะให้ข้าโง่ปล่อยเ้าไปดั่งเช่นกาลก่อนเช่นนั้นหรือ?ไม่มีทางหรอก!! พลางยกยิ้มมุมปากคล้ายคนมีแผนการมากมายในหัว
'อืม...ก็จริงอย่างที่เขาพูดแต่...เอ๊ะ!!' ไม่อยากจะเชื่อเลยเหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้หน้ามึนหน้าทนขนาดนี้กัน กู้หลงซานคนก่อนที่นางเคยรู้จักหายไปไหนเสียแล้วคนที่ไม่สนใจไยดีนาง คนที่นางตามตื้อขอความรักแทบตายแต่กลับมาได้แต่ความเฉยชาเจอแบบนี้บ่อย ๆ มันช่างไม่ชินเอาเสียเลยมีหวังหัวใจนางที่เต้นระรัวดั่งกลองศึกได้ออกมาวิ่งเต้นอยู่ด้านนอกเป็แน่
"ว่ายังไง...หืม"ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด ยิ่งเห็นใบหน้าแดงระเรื่อก็ยิ่งชอบใจ
"ขะ...ข้าจะพยายามก็แล้วกัน"
"ไหน...เ้าลองเรียกให้พี่ฟังสักครั้งพอให้ชื่นใจหน่อยสิ"
"ทะ...ท่านพี่"เอ่ยจบใบหน้าของนางค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อทำเอาคนที่มองอยู่อย่างกู้หลงซานถึงกับใจสั่นกับความน่ารักนี้
"อ่า!!ช่างน่ารักได้น่าขย้ำเสียจริง"กู้หลงซานมองสตรีตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความกระหายั์ตาฉายแววดั่งผู้ล่าที่พร้อมจะเข้าไปขย้ำเหยื่อที่แสนหอมหวานชิ้นนี้ทุกครั้งที่มีโอกาสจนตัวเขาแทบจะเก็บซ่อนมันเอาไว้ไม่อยู่ 'อีกไม่นานเกรงว่าพี่คงจะกลืนกินเ้าเข้าไปทั้งตัวสักวันเป็แน่...น้องหญิง!! หึหึหึใจเย็นไว้เ้าลูกชายยังออกรบตอนนี้ไม่ได้แม่เ้ายังไม่พร้อม'
733
