วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต (Inverse Qigong: The Life-Saving Manual)

วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต (ภาค 2: ศึกพิทักษ์มิติบรรพกาล)

ตอนที่ 53: ภายใต้หน้ากากแห่งเทพและความจริงที่ถูกลืม

ภายในใจกลางวิหารศูนย์กลางแห่งจักรวาล แสงสว่างไม่ได้มาจากดวงดาว แต่มาจากโครงข่ายข้อมูลที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการ ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งมิติคือร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์—"มหาเทพผู้ลบล้าง" ผู้ที่มีใบหน้าเหมือนกับนนท์ในวัยที่ร่วงโรยกว่าหลายหมื่นปี

"เจ้ามาถึงจนได้... ผู้เยียวยาที่หยิบยืมพลังจากศิลา" มหาเทพเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์ "เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง โดยการรักษาสิ่งที่กำลังจะตายงั้นหรือ?"

นนท์ไม่ได้ชักอาวุธ เขาปลดปล่อยปราณผกผันออกจนหมดสิ้น เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจในการสนทนา "ข้าไม่ได้คิดว่าข้าถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ข้าเชื่อว่าทุกชีวิตมีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินของตนเอง ไม่ใช่ถูกลบเลือนด้วยกฎเกณฑ์ของเจ้า"

มหาเทพหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "เจ้ายังไม่เห็นภาพรวม... จักรวาลนี้เป็นดั่งรอยแผลที่ติดเชื้อ ยิ่งมีชีวิตอยู่ ยิ่งขยายความเสื่อมโทรมไปไม่สิ้นสุด การลบล้างที่ข้าทำ ไม่ใช่การทำลาย แต่คือการ 'ชำระล้าง' เพื่อเริ่มระบบใหม่ที่สะอาดกว่าเดิม"

นนท์นิ่งฟัง เขาใช้เนตรผกผันสัมผัสถึงความทรงจำที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใจของมหาเทพ และเขาก็ต้องตกใจ! เขาพบว่ามหาเทพไม่ได้โกรธแค้น แต่เขากำลัง "แบกรับ" ความเศร้าโศกของการสูญเสียจักรวาลต้นกำเนิดของตนเองไปเมื่อนานแสนนาน จนทำให้เขากลายเป็นผู้ที่หวาดกลัวต่อการเปลี่ยนแปลง

"เจ้าทำแบบนี้เพราะเจ้ากลัว..." นนท์กล่าวด้วยความเห็นใจ "เจ้ากลัวว่าถ้าเจ้าปล่อยให้ชีวิตดำเนินไป พวกมันจะพบจุดจบที่โหดร้ายเหมือนกับคนของเจ้า เจ้าเลยเลือกที่จะจบทุกอย่างก่อนที่มันจะเจ็บปวด"

มหาเทพนิ่งไป ดวงตาของเขาไหววูบ "เจ้าไม่มีวันเข้าใจ... ความเจ็บปวดที่ต้องเห็นทุกสิ่งสลายไปต่อหน้าต่อตาในทุกๆ มิติที่เจ้าสร้างขึ้น"

"ข้าเข้าใจ" นนท์ก้าวเข้าไปใกล้ "เพราะข้าเองก็เคยสูญเสีย แต่การที่เจ้าพยายามลบทุกอย่างเพื่อหนีจากความเจ็บปวดนั้น มันไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดหายไป มันแค่เปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นผู้สร้างความเจ็บปวดเสียเอง"

บรรยากาศในวิหารเงียบงันลง ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับกลายเป็นความเข้าใจที่เปราะบาง นนท์ยื่นมือออกไป "หยุดการลบล้างเถิด ให้ข้าได้ช่วยเจ้าเยียวยาแผลในใจของเจ้า และเราจะสร้างจักรวาลที่แม้จะเสื่อมสลายได้ แต่ก็มีความหมายในการมีชีวิตอยู่"

มหาเทพจ้องมองมือนั้นเป็นเวลานาน ความลังเลปรากฏขึ้นในดวงตาที่เคยเย็นชา แต่นั่นเพียงพอที่จะทำให้พลังลบล้างที่ปกคลุมทั่วจักรวาลเริ่มสั่นคลอน

"เจ้าคิดว่ามันสายเกินไปไหม... ที่จะเริ่มใหม่?" มหาเทพถามแผ่วเบา

"ตราบใดที่กาลเวล่ายังเดินหน้า การเริ่มใหม่ไม่มีคำว่าสาย" นนท์ย้ำ

ในวินาทีนั้นเอง กฎเกณฑ์ของจักรวาลดูเหมือนจะยอมรับคำของนนท์ ทว่า... ทันใดนั้น ความสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้น! ระบบอัตโนมัติของวิหารตรวจพบ "ความแปรปรวนของหัวหน้าสภาเทพ" และเริ่มเปิดโหมด 'กำจัดทุกตัวตนที่ขัดขวาง' ขึ้นมาเองโดยไม่ฟังคำสั่งของมหาเทพ!

การเปิดใจได้ผล แต่มันกลับไปกระตุ้นกลไกที่น่ากลัวกว่าการสู้กับมหาเทพเสียอีก สงครามครั้งสุดท้ายที่แท้จริงไม่ใช่การสู้กับคน แต่คือการหยุดยั้ง 'จักรกลแห่งโชคชะตา' ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำลายล้างจักรวาลอย่างบ้าคลั่ง!