ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        ในมือของทุกคนล้วนมีภาพวาดหนึ่งม้วน เห็นนางมองมาผู้ที่ยืนอยู่หัวแถวหลายคนจึงพูดขึ้นว่า

        “มองอะไรกัน ทุกคนล้วนมาเพื่อให้คุณชายมู่วาดภาพให้ทั้งสิ้นมาถึงก่อนได้ก่อน แจ่มแจ้งหรือไม่”

        “อยากพบคุณชายมู่ ไปเข้าแถวข้างหลังโน่น!”

        เฟิ่งเฉี่ยนตกตะลึง “คุณชายมู่ที่พวกเจ้าพูดถึงก็คือมู่ชิงเซียว คุณชายสามแห่งจวนมู่ไท่ฟู่ท่านนั้นใช่หรือไม่”

        “ไร้สาระ! ทั่วทั้งเมืองมู่หยางยังจะมีคุณชายมู่คนที่สองอีกหรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนยิ่งตกตะลึง “เขาเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

        “แน่นอน! ภาพวาดของคุณชายมู่ต่อให้มีทองพันชั่งก็ยังยากจะหามาครอบครองได้ทุกคนล้วนมาเพื่อขอให้เขาวาดภาพทั้งนั้น!”

        “คุณชายมู่อายุเจ็ดขวบเรียนวาดภาพ สิบสามขวบอาศัยภาพวาด《ม้าแห่งความสำเร็จ》เพียงภาพเดียวก็ได้รับการยอมรับจาก อู๋ต้าวจื่อจิตรกรระดับเซียน และได้รับเขาเป็นศิษย์คนสุดท้ายนับแต่นั้นมาความสามารถในการวาดภาพของคุณชายมู่ก้าวไกลไปพันลี้ในวันเดียวภาพวาดของเขาจึงยิ่งมีมูลค่าสูงขึ้นเรื่อยๆต่อให้มีทองเป็นพันชั่งก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้!”

        “ใช่แล้ว ที่จริงทุกคนล้วนมาเสี่ยงโชค จะได้ภาพวาดจากคุณชายมู่หรือไม่นั้นยังต้องดูอารมณ์ของคุณชายมู่”

        “วันนี้ข้ามาเข้าแถวตั้งแต่เช้าจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่เห็นคุณชายมู่!”

        “ข้ามาตั้งแต่เมื่อคืน!”

        “...”

        ได้ยินทุกคนสนทนากัน เฟิ่งเฉี่ยนอดแลบลิ้นปลิ้นตาไม่ได้นางไม่รู้มาก่อนเลยว่าที่แท้พี่ใหญ่มู่จะมีอีกมุมหนึ่งที่เก่งกาจเช่นนี้!

        เป็นศิษย์คนสุดท้ายของปราชญ์ภาพวาด

        ยากที่จะได้ภาพวาดมาสักภาพหนึ่งมาครอบครองหรือ

        นี่ใช่พี่ใหญ่มู่ผู้อ่อนน้อมถ่อมตนและขี้อายคนนั้นที่นางรู้จักหรือไม่

        มีคนถือเทียบเชิญเดินเข้ามาในตอนนี้และทำทีจะก้าวเข้าไปในชุมนุมภาพวาดเฟิ่งเฉี่ยนรีบขวางเขาเอาไว้ “คุณชายท่านนี้รบกวนท่านสักเรื่อง!”

        คนผู้นั้นหยุดชะงักแล้วหันมามองนางอย่างประหลาดใจ

        เฟิ่งเฉี่ยน “รบกวนท่านเข้าไปแจ้งกับคุณชายมู่สักคำว่ามีแม่นางเฟิงท่านหนึ่งรอเขาอยู่ด้านนอกประตู”

        คนผู้นั้นเหล่ตามองประเมินนางขึ้นๆ ลงๆ แล้วหัวเราะถากถาง “แม่นางเฟิงหรือ เจ้าเป็นแม่นางเฟิง[1] (เสียสติ)จริงๆ!”

        พูดแล้วเขาก็เดินส่ายหน้าเข้าไปด้านใน

        เฟิ่งเฉี่ยนเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขากำลังเยาะเย้ยถากถางว่านางเป็นคนสติฟั่นเฟือนหรือ?นางจึงรีบเดินตามไป “ข้าเป็นสหายของคุณชายมู่จริงๆ! ขอเพียงท่านช่วยข้าไปบอกความหนึ่งประโยคข้ารับรองว่าจะให้เขาวาดภาพให้ท่านหนึ่งภาพ! คำพูดหนึ่งประโยคแลกเปลี่ยนกับภาพวาดหนึ่งภาพคุ้มมากนะ!”

        “คนสติฟั่นเฟือน!” คนผู้นั้นกลอกตาขาวใส่นางแล้วเดินเข้าไปในชุมนุมภาพวาดโดยไม่เหลือบแลนาง

        เฟิ่งเฉี่ยนกลัดกลุ้มเหลือเกินนางคิดไม่ถึงว่าจะพบหน้าพี่ใหญ่มู่สักครั้งจะยากเย็นกว่าเข้าเฝ้าฮ่องเต้เสียอีก!

        มีเสียงของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นจากด้านบนในตอนนี้เอง “หนึ่งประโยคแลกเปลี่ยนกับภาพวาดหนึ่งภาพ แม่นางพูดจริงหรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนหันกลับไปถึงกับตกตะลึง

        เห็นเพียงผู้ที่มาเป็นสตรีอ่อนเยาว์นางหนึ่ง อายุราวๆยี่สิบปีอยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ใบหน้ามีผ้าโปร่งสีขาวสะอาดชิ้นหนึ่งปิดอยู่ดูงดงามและสูงศักดิ์องคาพยพทั้งห้าบนใบหน้าของนางงดงามราวกับเป็นภาพวาดที่จิตรกรผู้มีชื่อเสียงวาดออกมาอย่างไรอย่างนั้นทั้งเนื้อทั้งตัวเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของเทพเซียน ดวงตางามนั้นดึงดูดผู้คนทั้งงดงามและมีไมตรี ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเฟิ่งเฉี่ยนที่สุดก็คือดวงตาทั้งคู่ของนางนางมีดวงตาอบอุ่นและใสบริสุทธิ์คู่หนึ่ง ทำให้คนรู้สึกดีต่อนางโดยไม่รู้ตัว

        เฟิ่งเฉี่ยนตอบว่า “จริงแท้แน่นอน!”

        แม่นางน้อยคลี่ยิ้มจางๆ “ได้ รอสักครู่!”

        เฟิ่งเฉี่ยนมองตามสตรีนางนั้นและสาวใช้ของนางเดินเข้าไปในชุมนุมภาพวาดพร้อมกับได้ยินเสียงคนรอบข้างซุบซิบกัน

        “ข้าจดจำนางได้ นางก็คือบุตรสาวของจงอี้โหว ท่านหญิงชิงเสีย”

        “คือท่านหญิงชิงเสียที่ถูกทอดทิ้งในวันแต่งงานน่ะหรือ”

        “ถูกต้อง คือนาง!”

        “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

        “พวกเจ้าไม่รู้หรือ สามปีก่อนท่านหญิงชิงเสียได้หมั้นหมายกับบุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีเฟิ่งแต่ใครจะรู้ว่าเจ้าบ่าวกับหนีตามกันไปกับหญิงโคมเขียวนางหนึ่งในวันแต่งงานท่านหญิงชิงเสียจึงกลายเป็นเรื่องตลกของคนทั้งเมืองมู่หยาง! และนับตั้งแต่นั้นมาจงอี้โหวและมหาเสนาบดีเฟิ่งจึงแตกคอกันอย่างสิ้นเชิงจนถึงตอนนี้ก็ยังเข้าหน้ากันไม่ติด!”

        “บุตรชายคนโตของสกุลเฟิ่งเลวทรามเกินไป!”

        “ท่านหญิงชิงเสียช่างน่าสงสาร!”

        “ใครบอกว่าไม่ใช่เล่า”

        ดวงตาเฟิ่งเฉี่ยนไหววูบในความทรงจำของนางดูเหมือนจะมีเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นตอนนั้นทั้งในวังและนอกวังต่างพากันโจษจันถึงเรื่องนี้ด้วยเหตุที่บุรุษเลวทรามคนนั้นคือพี่ชายคนโตของฮองเฮาดังนั้นฮองเฮาจึงต้องแบกหม้อดำเพราะเรื่องนี้ไปไม่น้อยทีเดียว

        ที่แท้สตรีเมื่อสักครู่ก็คือท่านหญิงชิงเสียเกือบจะได้เป็นพี่สะใภ้ของนางแล้ว ได้ยินว่าจากนั้นมาท่านหญิงชิงเสียก็ไม่แต่งงานพูดไปแล้วเป็นความผิดพลาดที่พี่ชายของนางก่อขึ้น!

        ทว่าในความทรงของนาง พี่ใหญ่ เฟิ่งเทียนอี้เป็นคุณชายผู้มีนิสัยถ่อมตนและรู้มารยาทยิ่ง เขามีพรสวรรค์โดดเด่นตั้งแต่เล็กมีชื่อเสียงให้พูดถึงกันในวงกว้าง อีกทั้งแตกฉานรอบรู้ทั้งบุ๋นและบู๊ไม่เหมือนคนที่จะทำเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นออกมาได้...

        เรื่องนี้มีความไม่ชอบมาพากล แต่นางไม่มีเวลามาใส่ใจเพราะตอนนี้ต้องตามหาเบาะแสของแมวเทพสามหางให้ได้จึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!

        รออยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นมู่ชิงเซียวออกมา นางเริ่มร้อนใจ

        คนที่ยืนเข้าแถวอยู่ด้านข้างอดที่จะเย้ยหยันนางไม่ได้

        “แม่นาง ข้าขอเตือนเจ้าว่าไปเข้าแถวด้านหลังจะดีกว่า! วิธีการนี้ของเจ้ามีคนมากมายนำไปใช้ได้ แต่มันไม่ได้ผล!”

        “ใช่แล้ว เสแสร้งอันใดกัน คิดว่าตนเองเป็นสหายของคุณชายมู่จริงๆ หรือ ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อ!”

        “คุณชายมู่ไม่มีทางออกมาพบเจ้าหรอก เจ้าถอดใจเถิด!”

        เฟิ่งเฉี่ยนยกยิ้มมุมปาก “หากคุณชายมู่ออกมาเล่า”

        “หากคุณชายมู่ออกมา ข้าจะถอดเสื้อผ้าให้หมด แล้วเดินเปลือยกายรอบตลาด!”

        “นับข้าด้วยคนหนึ่ง!”

        “นับข้าด้วยเช่นกัน!”

        “ฮ่าๆๆ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่มีเจตนาร้าย จึงหัวเราะเบาๆไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

        ท่านหญิงชิงเสียเดินออกมาในตอนนี้ ที่ตามติดนางมายังมีมู่ชิงเซียวในอาภรณ์สีน้ำเงิน

        กลุ่มคนที่เมื่อสักครู่เพิ่งจะเกลี้ยกล่อมผู้อื่นอยู่นั้นถึงกับตกตะลึง

        “คุณชายมู่ออกมาจริงๆ หรือ!”

        “นี่เป็นไปได้อย่างไร”

        “ต้องใช้วิธีการต่ำช้าเช่นนี้จึงจะได้ผลหรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ได้ใส่ใจคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนเหล่านั้นนางเดินเข้าไปหามู่ชิงเซียว “พี่ใหญ่มู่นับว่าตามหาท่านพบเสียที!”

        หัวใจของมู่ชิงเซียวเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง!

        เดิมทีคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้พบหน้านางอีกแล้วใครเลยจะรู้ว่านางจะมาปรากฏกายตรงหน้าเขากะทันหันเช่นนี้เขายังคิดว่าตนเองตกอยู่ในความฝัน

        ในแววตาปรากฏให้เห็นความอบอุ่นอ่อนโยนและกระตือรือร้นดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เขามองนางนิ่งนาน ลืมกระทั่งจะพูดจา

        เนิ่นนาน เขาจึงควบคุมหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี เขายิ้มอบอุ่น เรียกเสียงทุ้ม“เฉียนเฉี่ยน!”

        คนรอบข้างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาอีกครั้ง

        “ที่แท้นางเป็นสหายของคุณชายมู่จริงๆ!”

        “ให้ตายเถอะ ข้าเพิ่งจะพูดว่าจะเดินเปลือยกาย”

        “ใครพูดว่าจะเดินเปลือยกาย เจ้าไม่มีอะไรทำใช่หรือไม่”

        “หา ข้าไม่ได้พูดนะ เมื่อสักครู่ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น!”

        เฟิ่งเฉี่ยนกลั้นขำ

        “คุณชายมู่ วาดภาพให้ข้าสักภาพหนึ่งเถิด!”

        “คุณชายมู่ พวกเรารอท่านนานมาก”

        “คุณชายมู่...”

        ก่อนที่สถานการณ์ตรงหน้าจะควบคุมไม่ได้มู่ชิงเซียวคว้ามือของเฟิ่งเฉี่ยนแล้วพานางเดินออกไปจากชุมนุมภาพวาด “ไป พวกเราไปคุยกับที่อื่น!”

        คนทั้งสองเพิ่งจะจากไป ด้านหลังก็มีคนกลุ่มหนึ่งตามติดมา

        “คุณชายมู่ อย่าเพิ่งไป!”

        “คุณชายมู่ มอบภาพวาดสักภาพเถิด!”

        “คุณชายมู่...”

        ท่านหญิงชิงเสียมองมาจากไกลๆ ด้วยความประหลาดใจ

        สาวใช้ข้างกายร้องฮึ “ไหนบอกว่าคำพูดประโยคหนึ่งแลกกับภาพวาดหนึ่งภาพที่แท้เป็นนักต้มตุ๋นดีๆ นี่เอง! ท่านหญิงปรารถนาดีช่วยนางนางกลับข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทิ้งเสียอย่างนั้น!”

        ท่านหญิงชิงเสียส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าช่วยนางเพราะภาพวาดภาพหนึ่ง”

        สาวใช้ตะลึงงัน “หรือไม่ใช่เจ้าคะ”

        ท่านหญิงชิงเสียได้แต่ยิ้มๆมองเงาร่างด้านหลังของเฟิ่งเฉี่ยนที่เดินจากไปทว่าไม่พูดจา

[1] เฟิงหมายถึง เสียสติ ฟั่นเฟือน พ้องเสียงกับ คำว่า ลม