บทที่ 11 ข้าไม่สามารถฆ่าท่านได้จริง ๆ แต่ถ้าเป็เขาล่ะ
ตู้ม!
เืที่สาดกระเซ็นส่งผลให้คนทั้งหมดตกตะลึง เมื่อมองไปยังภาพตรงหน้า หัวใจของเซียวอวี่เว่ย เซียวหย่ง และคนอื่น ๆ รู้สึกเหมือนถูกตีอย่างแรง
เซียวนั่วทำลายร่างของหลี่หลิวด้วยหมัดเดียว! เืสีแดงเข้มและอวัยวะภายในที่ถูกทำลายให้ความรู้สึกสยดสยองอย่างมาก
ใบหน้าของเซียวอวี่เว่ยซีดเผือด คนผู้นี้คือผู้บ่มเพาะขั้นสร้างรากฐาน และยังเป็ถึงศิษย์สายในของสำนักกระบี่ขุนพล์ แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกจัดการโดยสุนัขที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูล!
"อัก!" หลี่หลิวกระอักเืจำนวนมากออกมาจากทางปากและจมูก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ
เซียวนั่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็ดั่งเทพปีศาจน่าสะพรึงกลัว พลังการต่อสู้ของอีกฝ่ายนั้นรุนแรงเกินกว่าที่จะจินตนาการได้
"นี่น่ะหรืออัจฉริยะแห่งสำนักกระบี่ขุนพล์?!"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น
ร่างของหลี่หลิวล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง และประกายในดวงตาก็หายไปอย่างรวดเร็ว
“เ้า… เ้ากล้าที่จะ!" เซียวหย่งเดือดดาล เขาตวาดกร้าว “เซียวนั่ว เ้ากล้าดีอย่างไรถึงสังหารศิษย์สายในของสำนักกระบี่ขุนพล์!? เ้าตายแน่ เ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน จุดจบของเ้าจะต้องเลวร้ายยิ่งกว่าตาย! ประมุขน้อยจะไม่มีทางอภัยให้เ้า!"
ทันใดนั้น เซียวอวี่เว่ยก็เหวี่ยงกระบี่ชิงอวี่ตรงไปที่เซียวนั่ว!
ฟึ่บ!
กระบี่ดังกล่าวแหลมคม ล้อมรอบด้วยประกายแสงสีเขียว
ร่างผอมหมุนดาบของตน และฟันเข้าใส่กระบี่ิญญาของฝ่ายตรงข้าม
เซียวอวี่เว่ยรู้สึกว่าแขนของนางชาเล็กน้อย หัวใจกระสับกระส่าย ไม่อาจคงความสงบได้อีกต่อไป การโต้กลับของเซียวนั่วทำให้นางต้องล่าถอย
"ท่านสามารถฆ่าข้าได้หรือ?" ร่างผอมแค่นหัวเราะ ยื่นมือซ้ายออกไป หมายจะคว้าไหล่ของเซียวอวี่เว่ย
ทว่าอึดใจต่อมา แสงสีฟ้าก็ปะทุออกมาจากร่างของเซียวอวี่เว่ย
ด้วยกระแสความเย็นที่ปะทุออกมา ฝ่ามือของชายหนุ่มถูกพลังของกระแสน้ำวนเยือกแข็งสะท้อนกลับ!
"หืม?" เซียวนั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย
ชุดเกราะน้ำแข็งที่งดงามปรากฏขึ้นบนร่างของเซียวอวี่เว่ย
เซียวอวี่เว่ยยิ้มอย่างมีชัย "แล้วเ้าสามารถฆ่าข้าได้หรือ?"
นางเหน็บแนมคำพูดของอีกฝ่าย จากนั้นจึงเอ่ยอย่างดูแคลน “นี่คือชุดเกราะปราณระดับสูงที่ท่านประมุขน้อยมอบให้ข้า แม้แต่ผู้ที่อยู่ขั้นควบคุมลมปราณก็ไม่อาจทำลายการป้องกันของมันได้ นับประสาอะไรกับเ้าผู้ที่ยังไม่บรรลุขั้นสร้างรากฐานด้วยซ้ำ!"
เมื่อเอ่ยเช่นนั้น นางก็ชี้ปลายกระบี่ไปทางเซียวนั่ว "เ้าเห็นช่องว่างระหว่างตัวเองกับท่านประมุขน้อยแล้วหรือยัง? เขาคือราชันกระบี่ แต่เ้าคือบุตรชายที่ถูกทอดทิ้ง แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ที่นี่ แต่เ้าก็ไม่สามารถแตะต้องได้แม้แต่ปลายเส้นผม! ฮ่า ๆๆๆ"
เมื่อมองไปยังเซียวอวี่เว่ยที่แสดงท่าทีภาคภูมิใจ แววตาของเซียวนั่วก็เปลี่ยนเป็เ็า และความเย็นะเืหลั่งไหลมาที่หว่างคิ้วของเขา
"ข้าไม่สามารถฆ่าท่านได้จริง ๆ แต่..."
เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ ร่างผอมเลื่อนสายตาไปทางนายน้อยแห่งตระกูลเซียวที่อยู่ทางด้านข้าง เซียวหย่ง!
"ถ้าเป็เขาล่ะ?"
เมื่อเห็นสายตาของเซียวนั่ว เซียวหย่งก็ตกตะลึง เซียวอวี่เว่ยเองก็ตกตะลึงเช่นกัน นางะโออกมาทันควัน "คุ้มกันน้องชายข้า!"
เหล่านักฆ่าของตระกูลเซียวรีบยืมล้อมเซียวหย่งทันที
ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มก็เคลื่อนไหว!
"หมาป่าทะยานพันลี้!"
ฟึ่บ!
โฮกกก!
เสียงคำรามของหมาป่าดังก้องในม่านราตรี เซียวนั่วราวกับกลายเป็าาหมาป่าที่ดุร้าย ก็พุ่งเข้าใส่เซียวหย่งอย่างไม่ลังเล!
ดาบมนต์ดำถูกเหวี่ยงไปข้างหน้า ประกายแสงดาบสว่างวาบ และสมาชิกตระกูลเซียวที่เข้ามาขวางทางก็ถูกปลิดชีพด้วยดาบนี้!
ฉัวะ!
ฟึ่บ!
ดาบมนต์ดำเปรอะเปื้อนไปด้วยเื สะท้อนแสงจันทร์ในยามค่ำคืน พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ผู้คนมากมายที่พุ่งเข้าหยุดเซียวนั่วก็ถูกปาดคอ เืสีเข้มไหลรวมกันเป็แอ่งโลหิต
ไม่นาน เซียวหย่งก็ต้องเผชิญหน้ากับดาบมนต์ดำโดยตรง
"เ้ากล้าดีอย่างไร!" เซียวอวี่เว่ยตะคอก
นางไม่คิดว่าเซียวนั่วจะใช้โอกาสนี้โจมตีเซียวหย่ง เวลานี้ นางตื่นตระหนกอย่างแท้จริง
ร่างผอมเงยหน้าขึ้น "ทำไมถึงต้องไม่กล้า?"
ฟึ่บ!
ดาบมนต์ดำถูกยกขึ้นเพื่อเตรียมใช้สังหาร สายตาเย็นะเืจับจ้องไปที่ร่างของเซียวหย่ง
ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมทั่วหัวใจของเซียวหย่ง ความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้สลายไปจนหมด
“ท่านพี่ ช่วย..."
คำว่า 'ข้า' ยังไม่ทันถูกเปล่งออกมา ดาบมนต์ดำก็ฟันลงมาอย่างไร้ความปรานี!
ฉัวะ!
ปราณดาบพุ่งผ่าน เกิดเป็วิถีงดงาม และเซียวหย่ง นายน้อยแห่งตระกูลเซียว ก็ถูกผ่าเป็สองท่อนทันที!
ตกตะลึง!
เจ็บแค้น!
แต่ที่มากกว่าคือ หวาดผวา!
ดวงตาของเซียวอวี่เว่ยเบิกกว้าง ใบหน้าของนางซีดเผือด "น้องข้า..."
"นายน้อย..." คนของตระกูลเซียวต่างหวาดกลัว ดวงตาของพวกเขาแทบถลนจากเบ้า
“เร็วเข้า กลับไปแจ้งท่านประมุข!"
"เ้าคนทรยศเซียวนั่วสังหารนายน้อย!"
"ไปแจ้งท่านประมุข!"
สมาชิกตระกูลเซียวไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป เซียวอวี่เว่ยเองก็รีบจากไปด้วยความโกรธ
เมื่อมองไปยังสมรภูมิที่ยุ่งเหยิงตรงหน้า แววตาของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนเป็เ็ายิ่งกว่าเดิม
ตอนนี้เขาฆ่าหลี่หลิวและเซียวหย่งไป นั่นเท่ากับว่าเป็การสร้างศัตรูกับสำนักกระบี่ขุนพล์โดยสมบูรณ์ และตระกูลเซียวเองก็ไม่มีทางปล่อยตนไปแน่
แต่เซียวนั่วก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างใด ที่เื่ราวมาถึงจุดนี้ก็เพราะสำนักกระบี่ขุนพล์ และตระกูลเซียวบีบบังคับให้เขาต้องทำ!
"เมื่อข้าฝึกฝนกายาหงเิเ้าโลกาสำเร็จ และสามารถพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ข้าจะเหยียบย่ำสำนักกระบี่ขุนพล์อย่างแน่นอน!"
แววตาของเซียวนั่วมุ่งมั่น เขาสาบานกับตัวเองในใจ
……
ตระกูลเซียว
ภายในห้องโถง
เซียวสยง ประมุขตระกูลเซียว ตัวสั่นเทาด้วยไฟโทสะ
เซียวอวี่เว่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้างอย่างเหม่อลอย น้ำตาคลอเบ้า นางกัดฟันแน่น ใบหน้าฉายชัดถึงความเคียดแค้นชิงชัง
“ท่านประมุข พวกเราปิดประตูหลักทั้งหมดของเมืองซีเยว่ และส่งยอดฝีมือทั้งหมดของตระกูลออกไปตามล่าตัวคนทรยศแล้ว!"
ผู้าุโคนหนึ่งของตระกูลเซียวเดินเอ่ย แววตาของเขาฉายแววดุร้าย
เซียวสยงกวาดตามองไปรอบ ๆ แววตาแทบลุกเป็ไฟ “ไม่ว่ามันจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พวกท่านจะต้องลากตัวมันมาให้จงได้ ข้าจะ... หั่นศพของมันเป็ชิ้น ๆ!"
เซียวสยงกำมือแน่นจนข้อนิ้วส่งเสียงออกมา
“รับทราบ!” ผู้าุโตระกูลเซียวรับคำก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที
เซียวสยงระงับความโกรธของตน ภายในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
หากรู้ว่าเื่แบบนี้จะเกิดขึ้น เขาคงจบชีวิตของเ้าลูกชายที่ถูกทอดทิ้งด้วยมือของตนเองไปนานแล้ว
เมื่อสองวันก่อน หลังจากที่เซียวนั่วสร้างเื่ภายในตระกูลเซียว เซียวอวี่เว่ยก็ได้ส่งจดหมายไปยังสำนักกระบี่ขุนพล์ภายในคืนนั้น
สำนักกระบี่ขุนพล์เองก็ส่งจดหมายขับไล่เซียวนั่วออกจากสำนักกลับมาโดยเร็ว จากนั้นจึงส่งหลี่หลิว ศิษย์สายในมาเพื่อสะสางเื่ที่เกิดขึ้น
หลี่หลิวเป็ผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างรากฐาน ดังนั้นเหล่าผู้าุโของตระกูลเซียวจึงคิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง เซียวสยงจึงไม่ได้เดินทางไปจัดการด้วยตัวเอง
“ทั้งหมดเป็ความผิดของข้า หากข้าไม่พาน้องไปที่นั่น เขาก็คงไม่ถูกเ้าสารเลวฆ่า!" เซียวอวี่เว่ยกัดฟันแน่น
แววตาของนางไม่ได้มีความตำหนิตัวเองมากนัก แต่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเสียมากกว่า
เซียวสยงหันไปมอง “พ่อไม่กล่าวโทษเ้า น้องเ้ายืนกรานที่จะไปที่นั่นเอง หากเ้า้าจะโทษใครสักคน ก็ต้องโทษเ้าเซียวนั่วที่เ้าเล่ห์เกินไป!"
หลังจากที่รู้ว่าสำนักกระบี่ขุนพล์ส่งคนมาฆ่าเซียวนั่ว เซียวหย่งผู้เต็มไปด้วยความเกลียดชังก็ยืนกรานที่จะไปที่นั่น เขา้าเห็นการตายที่น่าสังเวชของมันด้วยตาตัวเอง
แต่ไม่คาดคิดว่าผู้ที่ตายจะไม่ใช่เซียวนั่ว แต่เป็ตัวเขาเอง!
“ท่านพ่อ อย่ากังวลไป ข้าจะบดขยี้มันเพื่อล้างแค้นให้ท่านเอง!" เซียวอวี่เว่ยเอ่ยด้วยความเกลียดชัง
เซียวสยงหรี่ตาลงและข่มความดุร้ายไว้ "พี่ใหญ่ของเ้าเป็อย่างไรบ้าง?"
พี่ใหญ่ที่อีกฝ่ายพูดถึงคือลูกชายคนโตของเซียวสยง เซียวอี้ คุณชายใหญ่ตัวจริงของตระกูลเซียว
สำหรับเซียวหย่ง เขาเป็ลูกคนที่สาม จึงถูกเรียกว่านายน้อย
“ท่านพ่อไม่ต้องกังวล พี่ใหญ่ก้าวหน้าอย่างมากในสำนักกระบี่ขุนพล์ เขาได้เลื่อนขั้นให้เป็ศิษย์อันดับหนึ่งของสายใน และยังได้ฝึกฝน 'กายากระบี่กุญชรหยก' ซึ่งล้ำค่ายิ่ง"
เซียวสยงพยักหน้าอย่างโล่งใจ “พี่ชายของเ้าคือสมาชิกของตระกูลคนแรกที่ได้เข้าร่วมกับสำนักกระบี่ขุนพล์ เขาประสบความสำเร็จเช่นนี้ ทำให้ข้าโล่งใจขึ้น"
"ท่าน้าเรียกตัวพี่ใหญ่หรือไม่?" เซียวอวี่เว่ยถาม
เซียวสยงส่ายหน้า “ไม่จำเป็ ตอนนี้ทั้งเมืองถูกปิดล้อมเอาไว้แล้ว เ้าเด็กนั่นจะอยู่ได้แค่ถึงพรุ่งนี้เช้าเท่านั้น... ให้พี่ชายของเ้าฝึกฝนให้ดี ฟื้นฟูตระกูลในอนาคต และครองเมืองซีเยว่ให้ได้โดยเร็วที่สุด!”
561
