คลุมถุงชน_End

        วริทธิ์นันท์นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เปิดดูรายการโน้น กดรีโมทไปรายการนี้อยู่อย่างนั้น ถึงสายตากลมโตคู่สวยจะจับจ้องมองดูหน้าจอทีวี นั้นก็เพียงแค่มอง หูและสติไม่ได้ฟังและคล้อยตามรายการทีวีนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับคิดหวั่นพะว้าพะวงไปถึงตอนเข้านอนโน้น ถึงเธอกับเขาจะเคยๆ มา แต่เธอก็ยังไม่ชินอยู่ดีนี่นา

        กริ๊งงง…… กริ๊งงง…… กริ๊งงง……

        ความคิดของหญิงสาวหยุดลงไปชั่วขณะ เมื่อหูได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดัง เสียงเรียกเข้านี้ เธอจำได้ว่าไม่ใช่เสียงเพลงเรียกเข้าของเธอ จึงเป็นของดนวัต ที่ตอนนี้เจ้าของโทรศัพท์มือถือ กำลังอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องน้ำ

        วริทธิ์นันท์ลุกจากโซฟา เดินเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นโทรศัพท์มือถือของดนวัต วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เตียงนอน เธอครุ่นคิดว่าควรจะไปดู และรับให้ดีหรือไม่ดี หรือว่าจะปล่อยให้ดังอยู่อย่างนั้น แต่ถ้าคนที่โทรมามีธุระด่วนล่ะ

        แต่ในที่สุดวริทธิ์นันท์ก็ตัดสินใจ เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของดนวัตขึ้นมาดู ชื่อคนที่โทรเข้ามาโชว์หราอยู่ที่หน้าจอ วริทธิ์นันท์เม้มปากเข้าหากัน หัวใจดวงน้อยเต้นตุบๆ เร็วๆ ทั้งยังเกิดอาการร้อนรุ่ม ราวกับมีกองไฟก่อตัวสุ่มแผดเผาอยู่ในอก

        แกร๊กกก......

        “ใครโทรมาเหรอนันท์!!??......”

        ดนวัตเปิดประตูห้องน้ำออกมา โดยที่กายแกร่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ เพียงผืนเดียวที่พันอยู่รอบเอวสอบหมิ่นเหม่ แต่นั่นก็หาได้หันเหความสนใจไปยังเขาได้ไม่ เพราะตอนนี้วริทธิ์นันท์รู้สึกร้อนรุ่ม หูอื้อ ตามัวจากการได้เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาที่โทรศัพท์ของดนวัต แต่ก็พยายามเก็บงำความรู้สึกเอาไว้

        “ดาด้าโทรมา”

        วริทธิ์นันท์ตอบชายหนุ่มตัวโตด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ยื่นโทรศัพท์มือถือที่ถืออยู่ในมือให้เขา ซึ่งชายหนุ่มตัวโตเลิกคิ้วหนาเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา เดินเข้ามาใกล้ๆ วริทธิ์นันท์ ยื่นมือใหญ่รับโทรศัพท์มือถือไปแต่โดยดี

        “ฮัลโหลดาด้า!!......”

        “ฮัลโหลดน ดาด้าโทรมากวนหรือเปล่า คุยได้ไหมคะ??”

        “คุยได้สิ ดาด้ามีอะไรหรือเปล่า??”

        ดนวัตกดรับสายบุคคลผู้โทรเข้ามา ด้วยท่าทีเป็นปกติธรรมดา แต่คนที่ไม่ปกติธรรมดาในตอนนี้คือวริทธิ์นันท์ เธอทำทีเป็นไม่สนใจในการพูดโทรศัพท์มือของดนวัตกับดาศิณี แต่จริงหูนี่เงี่ยฟังการสนทนาอย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียวล่ะ และทำทีเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนและผ้าเช็ดตัวออกมาถือไว้ในมือ

        “พอดีดาด้าอยากจะนัดเจอกันทานข้าวกันพรุ่งนี้นะคะ เราไม่ได้เจอกันนาน ดาด้าคิดถึงคุณ คุณพอจะว่างไหมคะ??”

        “เจอกันพรุ่งนี้เหรอ!!... ได้สิ พรุ่งนี้ผมว่าง”

        ดนวัตเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่อยู่ในด้วยในห้องนิ่งฟัง เขายิ้มออกมาที่มุมปากบางๆ และตั้งใจย้ำคำพูดของตัวเองให้คนตัวเล็กได้ยินชัดๆ ไปพร้อมกันด้วย พลันดนวัตก็ได้เห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก ที่เชิดหน้า เดินดุ่มๆ เข้าห้องน้ำไปอย่างไม่รอช้า โดยไม่รอฟังบทสนทนาระหว่างดนวัตกับดาศิณีให้จบ

        วริทธิ์นันท์เดินเข้ามาในห้องน้ำ พร้อมกับปิดประตูตามหลัง ไม่อยากรับรู้รับฟังเสียงคนข้างนอก เธอถอดเสื้อผ้าออกจากตัวจนหมด เดินเข้าไปใต้ฝักบัว เปิดน้ำให้ความเย็นของน้ำ ขับไล่ความร้อนรุ่มราวไฟเผาให้ออกไปจากภายในอก

        “ทำไมเราถึงเป็นอย่างนี้ นี่เราหึงเราหวงเขาใช่ไหม!!??”

        วริทธิ์นันท์ยกมือเรียวเล็กมาทาบที่หน้าอกด้านซ้าย พร่ำพูดกับตัวเองออกมา โดยที่ความรู้สึกที่มีต่อดนวัต มันค่อยกระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเธอก็ยังปฏิเสธหัวใจตัวเอง ไม่ยอมรับว่าเธอจะมีใจให้เขา จะรักเขา ที่เป็นแบบนี้ ก็คงจะเป็นเพียงแค่ความหลงเท่านั้น อีกไม่นานความหลงนี้ก็จะจืดจางไปสักวัน

        “เอาเป็นเจอกันตอนเย็นนะดาด้า แค่นี้ก่อนนะ บายครับ”

        ดนวัตกล่าวตัดบท แล้ววางสายจากดาศิณี เขานำโทรศัพท์มือถือไปวางที่โต๊ะข้างๆ เตียงนอนตามเดิม ก่อนจะหันเหสายตาคมเข้มมองไปที่ประตูห้องน้ำ พร้อมกันนั้นก็มีรอยยิ้มพึงพอใจแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม

๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔