“เป็ไงบ้างยัยขิม ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือเปล่า”
กรรชัยถามลูกสาวขณะที่เขากำลังเดินออกจากห้องประชุมซึ่งก็พอดีกับที่เทียมหทัยกำลังจะเข้าไปสมทบหลังจากที่แก้ไขปัญหาเื่ลูกค้าเสร็จเธอก็รีบมาเลย แต่คิดว่าคงจะสายไปแล้ว เพราะเห็นกรรชัย และแขกทั้งสองเดินออกมาพร้อมกับพนักงานด้านการเงินอีกสองท่าน
“เรียบร้อยค่ะ คุณพ่อประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ ขิมกำลังจะมาดูว่าเสร็จกันหรือยัง”
เธอตอบพร้อมทั้งกวาดสายตาไปหาแขกทั้งสองท่าน
“เรียบร้อยแล้วจ้ะ แต่พ่อมีนัดกินข้าวกับลูกค้ารายใหญ่อีกรายอีก งั้นยัยขิมช่วยดูแลคุณธรรทรแทนพ่อด้วยนะ รู้จักกันแล้วใช่มั้ย”
“ค่ะคุณพ่อ”
“ผมขอตัวนะคุณธรรทร ทุกอย่างก็เป็ไปตามในที่ประชุม ส่วนขั้นตอนต่อไปก็ประสานงานกับยัยขิมได้เลย”
กรรชัยมองหน้าสองหนุ่มที่ยืนเคียงข้างกันอยู่
“ไม่เป็ไรครับ ผมต้องขอบคุณ คุณลุงกรรชัยมากที่ให้โอกาสผมมาร่วมงานด้วย งั้นผมจะนัดคุณเทียมหทัยไปสำรวจที่ให้เร็วที่สุดครับ ถ้าไม่ติดขัดอะไร ก็คงจะได้ดำเนินการเร็วๆ นี้ เชิญตามสบายครับผม”
อลงกรณ์ตอบแทนเ้านาย ก่อนที่กรรชัยจะผละไปในที่สุด และเขาก็สังเกตเห็นว่ากรรชัยก็ไม่ได้สนใจว่าใครคือใครเท่าไหร่ เพราะกรรชัยเองก็ให้ความสำคัญกับทั้งเขาและธรรทรพอๆ กัน เพราะเ้านายเขาบอกกรรชัยเองว่า เขาเองก็มีสิทธิในการที่จะตัดสินใจได้ในหลายๆ เื่แทนธรรทรเหมือนกัน
“งั้นเชิญคุณธรรทรและคุณอลงกรณ์ทางนี้เลยค่ะ”
หญิงสาวนำทาง
“เดี๋ยวดิฉันจะพาไปทานข้าวค่ะ ร้านอาหารของเรามีอะไรอร่อยๆ หลายอย่าง ดิฉันเองก็ยังไม่ได้ทานข้าวเลยค่ะ”
หญิงสาวเชิญทั้งสอง โดยไม่ต้องไต่ถามอะไรมาก เพราะเธอก็เข้าใจว่าคงยังไม่ทานอะไรมากันเลย
“แหม.. คุณเทียมหทัยนี่เข้าใจผมดีจริงๆ เลยครับ”
อลงกรณ์ในคราบธรรทรกล่าว พร้อมทั้งออกอาการดีใจเกินเหตุ จนธรรทรต้องกระแอมเบาๆ เพื่อเตือนสติ ทำให้เขาต้องกลับมาวางมาดธรรทรนักธุรกิจหนุ่มอีกครั้ง โชคดีที่หญิงสาวยังไม่ทันได้สังเกต
“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเอารถไปรับคุณเทียมหทัยแต่เช้าเลยนะครับ” ธรรทรเอ่ยขณะทานอาหารในห้องอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
“ไม่เป็ไรค่ะ ดิฉันเอารถไปที่ไร่เองอยู่แล้วค่ะ เพราะทุกๆ วันศุกร์ก็จะไปอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างดิฉันยังไม่ได้กลับพร้อมกับพวกคุณพรุ่งนี้ค่ะ จะกลับอีกทีก็วันเสาร์เย็นๆ”
เธออธิบายกิจวัตรประจำของเธอ เพราะก็เป็อย่างนั้นจริงๆ เธอชอบการทำไร่มากกว่าที่จะทำงานในออฟฟิศแบบนี้
จนกรรชัยกับพรรณีเปรยๆ ไว้ว่าถ้าปลายกลับมาดูแลกิจการแทนทั้งสอง เขาก็จะให้เทียมหทัยไปทำไร่อย่างเต็มตัว และก็จะยกกิจการไร่ดอกไม้และไร่องุ่นให้เป็สมบัติติดตัวไปเลย
แต่เธอก็ปฏิเสธขอแค่ไปดูแลบริหารก็พอแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร เพราะที่ทั้งสองให้ก็มีครบทุกอย่างแล้ว ซึ่งเป็เหตุผลหนึ่งที่ทั้งกรรชัย พรรณี และคุณพร้อมรักและเอ็นดูเทียมหทัยเพิ่มเข้าไปอีก
“งั้นคุณเทียมหทัยให้ผมไปรับแล้วขับรถให้ก็แล้วกันนะครับ ส่วนคุณธรรก็ให้ขับรถไปเองเลย”
ธรรทรเอ่ย พร้อมทั้งขยิบตาให้อีกฝ่ายรับต่อ
“จะดีหรือคะ คุณธรรทรขับรถไกลๆ เหนื่อยนะคะ”
“เอ่อ! ไม่เป็ไรครับผมชอบขับรถครับ เพราะปกติก็จะขับเป็ประจำอยู่แล้ว”
อลงกรณ์พูดเชิงเหน็บเ้านาย
“งั้นก็ได้ค่ะ” เธอรับปากไปในที่สุด ซึ่งทำให้ธรรทรฉายแววตาดีใจอยู่ในที
“อ้าว! แล้วคุณธรรทรล่ะคะ ไม่เห็นขับรถตามมาเลยคะคุณอลงกรณ์”
หญิงสาวในชุดทะมัดทะแมงพร้อมลุยงานถามเพราะความสงสัย เมื่อเห็นเขามายืนรอที่ห้องรับแขกแต่เช้า ซึ่งทั้งบ้านยังไม่มีใครออกมาต้อนรับเขา เว้นแต่เด็กรับใช้ยกกาแฟมาให้เท่านั้นเองสงสัยป้าอรของเธอคงจะดูแลคุณย่าเหมือนทุกๆ วัน
“อ๋อ! คุณธรรทรล่วงหน้าไปแล้วครับป่านนี้คงน่าจะครึ่งทางแล้วครับ”
“อ๋อ! เหรอคะ งั้นเราไปกันเลยนะคะ เพราะเดี๋ยวจะสาย แดดร้อนค่ะ”
เธอพูดพลางเดินนำไปที่จอดรถ พร้อมยื่นกุญแจให้เขาตามที่ตกลงกันเอาไว้ ซึ่งเขาก็รับไปโดยดี พร้อมทั้งเดินไปเปิดประตูให้อย่างสุภาพ
“ขอบคุณค่ะ”
“คุณอลงกรณ์รู้จักกับคุณธรรทรมานานหรือยังคะ”
เธอถามขณะเขาขับรถออกชานเมือง เพราะไม่อยากให้บรรยากาศในรถเงียบเกินไป เพราะกลัวจะเป็การเสียมารยาทของผู้ร่วมเดินทาง
“ความจริงคุณเทียมหทัยเรียกผมว่ากรณ์เฉยๆ ก็ได้ครับ และก็เรียกตัวเองว่าขิมกับผมก็ได้ครับ ฟังดูแล้วดูสนิทมากกว่า”
เขามองมาทางเธอ
“เอ่อ! ก็ได้ค่ะงั้นคุณก็ต้องเรียกดิฉันเอ๊ย เรียกขิมว่า ‘ขิม’ ก็ได้ค่ะ”
“ได้เลยครับคุณขิม”
เขาพูดพลางอมยิ้มอย่างสุขใจ เหมือนไม่เคยได้รู้สึกอย่างนี้กับใครมานานแสนนาน
“ผมรู้จักกับคุณธรรเรียกได้ว่าั้แ่เกิดครับ เพราะแม่ผมกับแม่คุณธรรเป็เพื่อนกันมานาน แล้วพอดีพ่อผมประสบอุบัติเหตุ แม่คุณธรรก็เลยรับเราสองแม่ลูกมาอยู่ที่บ้านด้วย แล้วก็แบ่งที่ดินให้แปลงหนึ่งพร้อมปลูกบ้านให้หลังหนึ่งในบริเวณเดียวกันกับบ้านคุณธรรครับ และแม่ผมก็คอยดูแลแม่คุณธรรั้แ่นั้นมา”
เขาบอกเื่จริงทั้งหมด ผิดตรงที่เขาคือธรรทรเท่านั้นเอง
“โห..คุณธรรทรกับคุณแม่เขาก็ใจดีนะคะ ไม่เหมือนกับคนมีเงินคนอื่นๆ ที่เอาแต่ได้อย่างเดียว”
เธอพูดตามความคิด
“ครับผมก็ว่าอย่างงั้นแล่ะ ผมกับแม่ก็เลยตอบแทนพระคุณท่านโดยการช่วยงานลูกชายท่านทุกอย่าง แล้วท่านยังส่งให้ไปเรียนเมืองนอกพร้อมๆ กับคุณธรรด้วยนะครับ และก็ให้ผมคอยดูแลคุณธรรไปด้วย”
“คุณธรรของคุณนี่น่าอิจฉาจังเลยนะคะ แต่ขิมดูคุณธรรแล้ว ก็รู้สึกว่าเป็คนติดดินนะคะ ไม่เห็นจะถือตัว เ้ายศเ้าอย่างเหมือนหลายๆ คน ที่ขิมรู้จักมาเลย”
“ผมก็ว่าอย่างนั้นล่ะครับ”
เขาอมยิ้ม
“แล้วคุณขิมล่ะครับทำงานนานหรือยังครับ ความจริงเด็กๆ รุ่นคุณขิมที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันส่วนใหญ่ก็จะติดเที่ยวหรือไม่ก็ไปเรียนต่อที่เมืองนอกกันทั้งนั้น แต่ผมเห็นคุณทำงานคล่องมากๆ เหมือนทำมานานมากแล้ว”
เขาถามเพราะสงสัยจริงๆ
“อ๋อ! ความจริงขิมไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านหรอกค่ะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าท่านให้มาทำงานเร็ว เพราะไม่ใช่ลูกท่านนะคะ แต่ขิมอาสามาทำเร็วเอง
เพราะไม่อยากจะไปเรียนต่อเมืองนอกค่ะ เรียนในบ้านเราก็ได้เหมือนกัน แต่ขิมไม่ได้ว่าคุณกรณ์นะคะ”
“เพียงแต่ขิมคิดว่าความรู้บางอย่างเราหาได้จากชีวิตการทำงานได้ค่ะ ก็เลยอยากรีบทำงาน แล้วอีกอย่างพี่ปลายที่เป็ลูกของคุณพ่อแท้ๆ กลับมาเมื่อไหร่ก็คงช่วยงานด้านบริหารจากคุณพ่อไปได้มากแล้ว ขิมก็เลยอยากช่วยท่านตอนที่ท่านไม่มีพี่ปลายก่อนค่ะ แต่ตอนนี้ขิมก็เรียนโทไปด้วยนะคะ ใกล้จบแล้วค่ะ”
เธอสาธยาย
“นี่ถ้าลูกหลายๆ คนคิดเหมือนคุณขิมก็คงจะดีนะครับ ถ้าคุณขิมไม่บอกว่าเป็ลูกบุญธรรมของท่านผมก็คงเดาไม่ออกนะครับ เพราะเห็นคุณลุงกรรชัยท่านรักคุณมากๆ เลย”
เขาสมทบเพราะเห็นด้วยกับความคิดของเธอ
“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวเลี้ยวซ้ายตรงแยกหน้าก็ถึงแล้วค่ะ” เธอรีบบอกเขา
“ที่ทางซ้ายนี้จะยาวไปจนติดแนวต้นไม้โน่นค่ะ ส่วนทางขวานี้ก็จะยาวไปถึงแนวเขาลูกโน่นเลยค่ะ ถ้าจะสำรวจจริงๆ เราคงต้องพักก่อนนะคะ”
เทียมหทัยอธิบายขณะในมือถือสำเนาโฉนดที่ดินพร้อมทั้งอธิบายให้ทั้งสองฟังขณะที่กำลังเดินสำเร็จที่ดินอยู่
“คุณธรรตาแหลมมากเลยนะครับ เลือกที่นี่”
ธรรทรกล่าวพร้อมทั้งหันไปทางอลงกรณ์ในคราบของเขา เพราะเขาได้มอบหน้าที่หาสถานที่ให้อลงกรณ์ดำเนินการจนมาเจอที่ผืนนี้ และได้รู้ว่าเป็ของกรรชัย
และที่สำคัญทำให้เขามาเจอกับสาวน้อยร่างระหงที่กำลังยุ่งอยู่กับการพาเดินดูหลักปักเขตแดนอยู่ต่อหน้าเขานั่นเอง
“คุณธรรจะเดินไปทางโน้นมั้ยคะ เขตแดนตรงแนวเขาโน้นค่ะ”
เธอหันมาถามธรรทรกำมะลอ แล้วก็ต้องใสะดุ้งสุดตัว เพราะขาของเธอหลุดเข้าไปในหลุมที่ถูกขุดทิ้งเอาไว้ แล้วมีหญ้าเขียวมาปกคลุมจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีหลุมอยู่
“อุ๊ย!!!”
เ้าของร่างบอบบางอุทานเพราะว่าใและก่อนตัวจะตกลงไปที่พื้นก็มีอ้อมแขนและแผงอกกว้าง แข็งแรงเข้ามารองรับไว้ได้พอดี ทำเอาเ้าของร่างบอบบางเขินอายจนหน้าแดง
เพราะััได้ถึงความอบอุ่นของอกของเขาได้ไม่ยากเลย กลิ่นน้ำหอมที่เขาฉีดไว้ในเสื้อบ่งบอกได้ว่าเป็ของยี่ห้อดังและราคาแพง ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับเ้าของอกที่รู้สึกได้จากร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดเขานั่นเอง
“ขอบคุณค่ะ.. ขอโทษด้วยนะคะขิมไม่ทันเห็นว่ามีหลุม”
เธอกล่าวเสียงอ่อยในที่สุด
“ไม่เป็ไรครับ ระวังนิดหนึ่งนะครับที่มันไม่ราบ”
ธรรทรพยุงร่างเธอให้ยืนได้ด้วยตัวเองในที่สุด
“ผมว่าพอแค่นี้ก็ได้มั้งครับคุณขิมนี่ก็บ่ายมากแล้ว แดดร้อนเดี๋ยวจะไม่สบายกันหมด เดี๋ยวพอเซ็นต์สัญญากันแล้ว เราก็เริ่มให้ทางวิศวกรมาออกแบบและเริ่มงานได้เลยครับ จริงมั้ยกรณ์”
อลงกรณ์บอกทั้งสองเพราะเขารู้จักเ้านายดีว่างานแค่นี้เขาสามารถตัดสินใจได้เลยไม่ต้องถามธรรทร และตอนนี้เขาเองก็อยู่ในคราบของธรรทร เพราะไม่อยากให้เทียมหทัยสงสัยว่าทำไมให้อลงกรณ์มาออกคำสั่งเขา
และอีกอย่างเขาก็สังเกตเห็นและเข้าใจเหตุผลที่เ้านายยัดเยียดความเป็ธรรทรให้เขาได้อย่างถ่องแท้ก็เมื่อเหตุการณ์เมื่อกี้ได้ผ่านไปนั่นเอง ซึ่งร้อยวันพันปีเ้านายเขาจะไม่มีความจำเป็ที่จะต้องมาสำรวจพื้นที่เองเลย
เพราะเขาได้เสนอโครงการและรูปภาพต่างๆ ให้เขาเรียบร้อยแล้ว มีเหตุผลเดียวที่เ้านายเขาจะมาคือเ้าของร่างระหงคนนี้เท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากเลย เพราะเขาไม่เคยเห็นเ้านายเขามีอาการอย่างนี้กับผู้หญิงคนไหนเลย
แม้กระทั่งกับคนที่คุณหญิงรสรินทร์หมายมั่นปั้นมือจะให้เป็สะใภ้อย่างชุติมาลูกคุณหญิงโอบบุญเพื่อนคุณหญิงเองก็เถอะ และบางครั้งเ้านายเขาก็จะคอยหลบหน้าด้วยซ้ำ
“แล้วคุณธรรไม่ไปสำรวจเขตแดนทางเชิงเขาหรือคะ” เธอถามเพราะสงสัย
“คงไม่เป็ไรมั้งครับคุณขิม แค่เราดูที่และหลังโฉนดก็พอแล้วที่เหลือให้ฝ่ายออกแบบมาทำต่อได้เลย หรือว่าไงกรณ์นายเห็นด้วยกับเรามั้ย” เขาหันไปหาคำตอบ
“ก็แล้วแต่คุณธรรแล้วกันครับ” เขาตอบด้วยท่าทางเจียมตัว
“งั้นเราก็ไปพักและทานของว่างที่ไร่ฝั่งโน้นก่อนแล้วคุณสองคนค่อยกลับก็แล้วกันนะคะ”
“แล้วแต่คุณครับ”
ธรรทรชิงตอบพร้อมทั้งเดินตามร่างระหงไปโดยไม่สนใจคนข้างหลัง ที่ถอนหายใจกับอาการเ้านายเหลือเกิน
========================
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
1K
