วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 21: หอคอยทมิฬและเสียงกระซิบแห่งิญญาพิษ
การเดินทางของนนท์ในนครปราณเร้นกายชั้นในไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ยิ่งลึกเข้ามาเท่าไหร่ กลิ่นอายของพิษร้ายก็ยิ่งแปรเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีเพียงแค่ความเป็พิษต่อร่างกาย แต่มันเริ่มกัดกินไปถึงมิติของจิติญญา
เบื้องหน้าของนนท์คือ "หอคอยทมิฬ" โครงสร้างหินสีดำสนิทที่แผ่คลื่นพลังงานความถี่ต่ำออกมาตลอดเวลา จนทำให้บรรยากาศโดยรอบบิดเบี้ยว นนท์หยุดยืนอยู่หน้าประตูหอคอยที่ทำจากกระดูกสัตว์อสูรขนาดั์ เขาััได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ 'ดวงจิตพิษัดำ' ที่ปู่เคยฝังไว้ในตัวเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน!
นนท์คิดในใจด้วยความเ็า: *ในหอคอยนี้... มีต้นตอของมลทินที่ทำลายชีวิตวัยเด็กของฉันอยู่สินะ สภาหมอศากยะคงจะใช้หอคอยนี้เป็แหล่งเพาะพันธุ์เชื้อพิษิญญา*
นนท์ก้าวผ่านประตูหอคอยเข้ามา ภายในนั้นมืดมิดสนิทไร้แสงสว่าง ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังก้องอยู่ในหูของเขาดุจเสียงของคนนับพันที่กำลังกรีดร้องด้วยความเ็ป!
"อึก..."
นนท์ขมวดคิ้ว เขาเริ่มเห็นภาพหลอนของเหล่าผู้คนที่เคยถูกสภาหมอศากยะทดลอง พวกเขาเดินวนเวียนอยู่ในความมืดด้วยร่างที่บิดเบี้ยว ร่างหนึ่งในนั้นก้าวออกมาจากเงามืด เป็ชายร่างผอมสูงในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกปิดทับด้วยหน้ากากรูปหัวกะโหลกที่มีเขาสีทองงอกออกมา สัญลักษณ์เลข "๖" สลักอยู่บนหน้าผาก
หมอพิฆาตลำดับที่ 6: "ยินดีต้อนรับสู่หอคอยแห่งความทุกข์ระทม ท่านหมอปีศาจ... เสียงกระซิบเหล่านี้ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่มันคือเสียงจากิญญาที่ถูกพิษทำลายจนแตกสลายไปแล้ว แกเอง... ก็กำลังจะกลายเป็หนึ่งในนั้น!"
หมอพิฆาตลำดับที่ 6 ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว! ลำแสงสีดำสนิทพุ่งออกจากปลายนิ้ว กระแทกเข้าสู่จุดตันเถียนของนนท์โดยตรง!
"วิชาพิษกักขังิญญา!"
คลื่นพลังงานสีดำแผ่ซ่านเข้าสู่อวัยวะภายใน มันไม่ได้เผาไหม้ แต่กลับ 'แช่แข็ง' พลังปราณและจิติญญาของนนท์เอาไว้ นนท์รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังค่อยๆ ขยับไม่ได้ ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่ไขกระดูก
นนท์ (กัดฟันแน่น ปราณัฟ้าในร่างเริ่มสั่นคลอน): "พิษทำลายิญญา... กะจะให้ขยับไม่ได้แล้วค่อยๆ กัดกินจิตสำนึกงั้นหรือ? ช่างเป็วิธีที่น่ารังเกียจจริงๆ"
หมอพิฆาตลำดับที่ 6 เดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางผู้ชนะ: "แกไม่มีทางสู้ได้หรอก นนท์! ทุกคนที่เข้ามาที่นี่จะถูกดูดกลืนพลังไปจนกลายเป็ศพเดินได้ แกเองก็จะเป็เพียงเหยื่อรายต่อไปที่ช่วยให้ฉันบรรลุ 'วิชาะิญญาพิษ' ขั้นสูงสุด!"
ในจังหวะที่หมอพิฆาตกำลังจะเอื้อมมือมาคว้าคอของนนท์ นนท์กลับเงยหน้าขึ้น! ั์ตาสีทองของเขาส่องประกายวาวโรจน์!
นนท์: "แกคิดผิดแล้ว... ที่แกฝัง 'พิษัดำ' ไว้ในตัวฉันมาั้แ่เด็ก แกคิดจริงๆ หรือว่าฉันจะจัดการมันไม่ได้?"
วูบ—!
ปราณัฟ้าสีทองในจุดตันเถียนของนนท์เกิดการ 'ผกผัน' อย่างรุนแรง! มันไม่เพียงแต่สลายพิษกักขังิญญา แต่ยังพุ่งเข้าหา 'แก่นพิษัดำ' ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของนนท์มาตลอดชีวิต นนท์ใช้ความเ็ปจากการรักษามะเร็งไขกระดูกมาทั้งชีวิตเป็แรงผลักดัน!
"ผกผันพิษิญญา... คืนสนอง!"
คลื่นพลังงานสีทองมหาศาละเิออกรอบตัวนนท์! พลังพิษิญญาที่หมอพิฆาตลำดับที่ 6 ปล่อยออกมาถูกตีกลับด้วยความรุนแรงกว่าเดิมสิบเท่า!
หมอพิฆาตลำดับที่ 6 เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว: "อะไรนะ?! แกสลายพิษัดำในตัวแกได้ยังไง?! ไม่... ไม่จริง!"
เสียงกรีดร้องของิญญาพิษภายในหอคอยกลับกลายเป็เสียงคำรามของัฟ้า! หมอพิฆาตลำดับที่ 6 ถูกคลื่นพลังงานสีทองพุ่งเข้าใส่ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน พิษที่เขาภาคภูมิใจไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างของเขาเองจนเส้นเืปูดโปนและะเิออก!
กรอบ! กรอบ!
ร่างของหมอพิฆาตลำดับที่ 6 ล้มลงกับพื้น ดวงตาสองข้างของเขาเปลี่ยนเป็สีดำสนิท ไร้ซึ่งประกายของชีวิต เขาสูญเสียิญญาไปให้กับพิษที่ตัวเองเป็คนสร้างขึ้น!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์:
‘ดูดซับพิษิญญาระดับสูงสำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 7 ปี!’
‘ปลดล็อกศักยภาพไขกระดูกัดำ: กายาจอมัไร้ขีดจำกัด!’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 108 ปี 3 เดือน’
นนท์ยืนขึ้นอย่างสง่างาม ความรู้สึกหนักอึ้งในไขกระดูกที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิตหายไปสิ้น บัดนี้เขารู้สึกเบาสบายดุจไร้น้ำหนัก นนท์เดินผ่านร่างของหมอพิฆาตที่ไร้ิญญา มุ่งหน้าขึ้นสู่ชั้นบนสุดของหอคอยทมิฬ
นนท์คิดในใจขณะมองไปที่ทางขึ้นสู่ชั้นถัดไป: *กำจัดไปอีกหนึ่ง... และพิษที่เคยเป็กรงขังชีวิตของฉัน บัดนี้มันกลายเป็พลังของฉันแล้ว สภาหมอศากยะ... ความหวาดกลัวที่แท้จริงกำลังจะมาเยือนพวกแกแล้ว*
เส้นทางล้างแค้นยังคงไม่สิ้นสุด!
4K
