ตอน 11 ไว้พบกันนะ
ฟางเว่ยออกไปได้ไม่นาน ฟางจูก็กลับมาที่บ้านเธอพบกระดาษโน๊ตข้อความนั้น
"เอ๊ะ ใครเอาอะไรมาสอดไว้ตรงนี้"พอได้อ่านข้อความนั้น ฟางจูรีบวิ่งไปที่บ้านของฟางเว่ย
กึ้กกๆๆ "คุณน้า คุณน้าคะ " นี่เสี่ยวจูเองค่ะ //เสียงเปิดประตู
"อ่าว เสี่ยวจู หนูมาทำอะไรจ๊ะเสี่ยวเว่ยกลับฉงชิ่งแล้ว เขาบอกว่าจะไปบอกลาเสี่ยวจูก่อนกลับ"
"งั้นตอนนี้เขาน่าจะอยู่สถานีรถไฟแล้ว""ขอบคุณค่ะคุณน้า
พูดจบ ก็รีบวิ่งไปโบกแทกซี่ไปส่งที่สถานีรถไฟวิ่งเข้าไปด้วยหน้าตาตื่น ท่ามกลางผู้คนมากมาย
เธอดูสับสน ร้อนใจ มองหาฟางเว่ยอยู่ครู่หนึ่งเธอถอดใจคิดว่าคงไม่ได้พบเขาแล้ว จึงเดินออกมาจากที่สถานีรถไฟ
ฟางเว่ยที่เดินออกมาจากร้านขายกาแฟหน้าสถานีรถไฟ เห็นเสี่ยวจูก็รีบเดินออกมา
"เสี่ยวจู .... "
ฟางจูหันหลังควับ ดีใจมากที่เห็นฟางเว่ยอีกครั้ง ทั้งคู่ยิ้มให้กันและเดินเข้ามาหากัน
"ขอบคุณนะที่เธอมา "
"ขอโทษด้วยที่ให้คุณรอ ฉันไม่รู้ว่าคุณจะกลับไป"
"งั้นผม ขอแลกวีแชทไว้ดีไหมเผื่อมีโอกาสที่ผมจะได้พบคุณอีกครั้งที่ฉงชิ่ง"
ทั้งคู่แลกวีแชทไว้ บอกลากันอีกสองสามประโยค และแยกกัน
ตลอดทางที่เธอกลับบ้าน เธอรู้คิดว่า เธออยู่ที่นี่นานเกินไปแล้วถึงเวลาที่ต้องรีบสะสางเื่ที่บ้านและกลับไปที่ฉงชิ่ง
**ฟางจู เธอทำอาชีพเป็นักเขียนอิสระและเป็พนักงานต้อนรับให้กับบริษัทไอทีแห่งหนึ่งในฉงชิ่ง
ซึ่ง่เวลาที่เธอได้พบกับฟางเว่ยที่ถนนเป็่ที่เลวร้ายที่สุดของเธอ เพราะตอนนั้นเธอกำลังตกงานเนื่องจากเธอโดนเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้ง จนทำให้เธอทนไม่ไหว ตัดสินใจลาออกเธอเสียสุขภาพจิตอยู่พักใหญ่ๆ คิดสั้นหลายครั้ง รวมถึงครั้งนี้ที่ทำให้เธอเหม่อลอยขณะเดินอยู่ถนน เกือบจะโดนรถเฉี่ยว แต่โชคดีที่ฟางเว่ยช่วยไว้
-------------------ฟางจู กลับถึงบ้าน-----------------
"แม่ พรุ่งนี้หนูจะกลับฉงชิ่งแล้วนะหนูพร้อมเริ่มใหม่แล้ว หนูจะหางานทำ"
ฟางจูเก็บของในคืนนั้น และรีบเข้านอน เช้าตรู่พ่อแม่ไปส่งฟางจูขึ้นรถไฟขบวนที่เช้าที่สุด
นั่งบนรถไฟ มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเช้า ส่องกระทบกระจกเป็แสงสะท้อนสีส้มนวล ๆใบบนหน้าของเธอ ทุ่งหญ้าสีเขียวดอกไม้เล็กน้อยเบ่งบานตามไหล่ทาง ชวนให้นึกถึงใครบางคน
"ป่านนี้นาย จะถึงนครฉงชิ่งหรือยังนะ"หยิบมือถือขึ้นมา ส่งข้อความไปหาฟางเว่ย
...นายถึงหรือยัง..... แต่ข้อความไม่ถูกส่งไป
"อินเทอร์เน็ตสัญญาณไม่ดี"
อืม ช่างเถอะ ไว้ถึงแล้วฉันค่อยส่งความข้อใหม่อีกครั้ง
-----------------------3 วันผ่านไป--------------------
ข้อความจากฟางเว่ย - คุณเป็อย่างไรบ้าง
ข้อความจากฟางจู - นายไม่รู้หรอ ฉันกลับมาถึงฉงชิ่งแล้ว
ฟางเว่ยดีใจมาก เขาโทรมาหาเธอ ทั้งคู่คุยสายกันตลอดทั้งคืนคุยจนฟางจูหลับไป.....
"ฮะ ฮะ ฮัลโหล ทำไมเงียบไปล่ะ " ครอกๆๆเสียงแบบนี้ คุ้นๆนะ
"สงสัยยัยตัวแสบจะหลับแล้ว " งั้นฝันดีนะหลับเถอะ
ฟางเว่ยไปทำงานที่บริษัท พบว่าจวงหลีได้กลับมาทำงานอีกครั้งเขาแปลกใจว่าทำไมจวงหลียังอยู่ที่นี่
ครั้งล่าสุดที่เห็นเธอ คือเธอทำเื่ลาออกและย้ายของออกไปแล้ว
ฟางเว่ย.....เดินไปดื่มกาแฟในห้องพักพนักงานเขาได้ยินเพื่อนร่วมงานในแผนกซุบซิบกัน
พนักงานซุบซิบ: จวงหลี เป็แฟนของหัวหน้าแผนก รุ่ยเผิงแล้วนะพวกเราต้องระวังตัวให้ดี อย่าไปทำให้เธอไม่พอใจล่ะ ไม่งั้นจะเดือดร้อน
" ใช่ๆ ฉันเห็นด้วยแต่เมื่อก่อนจวงหลีเธอชอบฟางเว่ยมากไม่ใช่หรอ ฉันคิดว่าพวกเขาแอบคบกันซะอีกนึกไม่ถึงว่าสุดท้ายคนที่ครองหัวใจเธอ คือรุ่ยเผิง"
ฟางเว่ย รู้สึกไม่ดี ที่มีการซุบซิบนินทา เขาจึงตั้งใจเดินออกไปพร้อมแก้วกาแฟเพื่อปะหน้ากับพนักงานขี้เมาส์พวกนั้น แกล้งทำกาแฟหกลงพื้น ให้พวกเขาแยกย้าย
กลุ่มพนักงานขี้นินทาเห็นหน้าตาที่สุดเ็าเหมือนูเาน้ำแข็งของฟางเว่ย ก็รีบแยกย้ายกันไปคนละมุม
ฟางเว่ย มองแรงด้วยสายตาไม่เป็มิตร ก่อนจะเดินจากไปทิ้งท้ายประโยคว่า
"อย่าเอาผมเข้าไปเกี่ยวข้องกับเื่พวกนี้ผมเตือนแล้วนะ "
ฟางเว่ยเดินออกมา ปะหน้ากับจวงหลี ดูเหมือนเธอจะทำตัวไม่ค่อยถูกท่าทางดูอึกอักๆ กระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูกจวงหลีกำลังตะกุกตะกักจะเล่าความสัมพันธ์ของเธอและรุ่ยเผิงให้ฟางเว่ยฟังยังไม่ทันได้พูด รุ่ยเผิงที่นั่งอยู่ในห้องทำงาน
มองผ่านกระจกออกมา เห็นอย่างนั้นก็เกิดอารมณ์หึงหวงคิดอยากจะแสดงความเป็เ้าเค้าเ้าของขึ้นมาดื้อๆเขาเดินมาและโอบเอวของเธอท่ามกลางสายตาของทุกคนในแผนก.
"นี่นายทำอะไรน่ะ อย่ามาทำแบบนี้ที่นี่ "
จวงหลีอายที่ทุกคนมองเธอด้วยสายตานั้น รวมถึงสายตาของฟางเว่ยด้วยถึงแม้ฟางเว่ยจะดูไม่ค่อยสนใจและให้ความสำคัญกับเหตุการณ์นี้สักเท่าไหร่แต่เธอก็ยังไม่พอใจเป็อย่างมาก
"รุ่ยเผิง เรามีเื่ที่ต้องคุยกัน"ไปดาดฟ้า
ที่ดาดฟ้าในตอนบ่าย มีแค่รุ่ยเผิงกับจวงหลีเขาเดินขึ้นไปก็พบจวงหลียืนกอดอก รอเขาอยู่
" จวงหลี....ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณขายหน้าแต่ผมทนไม่ไหวจริงๆที่เห็นคุณยืนอยู่ไกล้ฟางเว่ยผมกลัวคุณจะกลับไปตกหลุมรักเขาอีก"
"รุ่ยเผิง คุณเป็ถึงหัวหน้าแผนกทำไมคุณถึงคิดอะไรตื้นๆได้ขนาดนั้น ต่อให้ฉันจะหวั่นไหวกับเขาจริงคุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงท่าทีแบบนั้นกับฉันในที่ทำงาน"
" แต่ผมกับคุณ ระ ระ เรามีอะไรที่ลึกซึ้งต่อกันแล้วผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ"
ผว๊ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงรุ่ยเผิงโดนจวงหลีตบหน้า
ทั้งคู่เงียบไปสักพัก
"คุณจำไว้ว่า ครั้งแรกที่เกิดเื่ที่บาร์มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก ที่ฉันหลับนอนคืนนั้น เพราะนึกถึงแต่หน้าฟางเว่ยไม่ใช่คุณ "
"ฉันยอมกลับมาทำงานที่นี่ก็เพราะฉันยังอยากจะเจอหน้าเขาทุกวันถึงแม้เขาจะไม่สนใจฉันก็ตาม"
"คุณจำไว้ว่า คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันนอกจากฉันจะยินยอม"
พูดจบเธอก็เดินลงไปจากดาดฟ้า
เควี้ยงมือถือลงพื้น !!!!!โธ่โว้ย
จวงหลีกลับเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนักเพื่อนร่วมงานเงียบกริบในขณะที่เธอเดินเข้ามา
บรรยาศในที่ทำงานดูแย่ไปหมด..... กึกๆๆ เสียงเดิน เปิดประตูเข้ามา
ฝ่ายบุคคลของบริษัท "เอาล่ะทุกคนฟังทางนี้ค่ะั้แ่พรุ่งนี้เป็ต้นไปบริษัทของเราได้รับพนักงานเข้ามาเพื่อช่วยเหลืองานในแผนกของคุณเนื่องจากบริษัทของเราเป็บริษัทเทคโนโลยีชื่อดังและตอนนี้แผนกของพวกคุณก็เพิ่งได้รับโปรเจ๊กดูแลและพัฒนาระบบนิยายออนไลน์ทางเราจึงรับพนักงานใหม่ที่เกี่ยวข้องกับด้านนี้มาโดยเฉพาะพรุ่งนี้เขาจะมาเริ่มงานวันแรก รบกวนทุกคนจัดเตรียมโซนที่่นั่งไว้ให้ด้วยนะ"
ทุกคนในแผนก ซุบซิบๆๆ "นี่ฉันลุ้นจังจะมีพนักงานใหม่นานแล้วที่นี่ไม่ได้มีน้องใหม่เข้ามา "
"งั้นพนันกับฉันสิ ว่าจะเป็ชายหรือหญิง"
ทุกคนดูสนุกสนานหัวเราะคิกคักๆๆ.......จนถึงเวลาเลิกงานทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านตามปกติพร้อมใจกันเตรียมต้อนรับน้องใหม่
127K
