วันนี้ก็เป็อีกวันที่ผมตื่นเต้นมากๆเพราะเป็การแข่งขันรอบชิงแล้วผมเล่าเื่เมื่อการแข่งขันให้แม่ฟังแม่เองก็ตื่นเต้นไปกับผมด้วยผมมีคงามสุขมากเลยเวลาที่แม่มีเวลามานั่งฟังผมเล่าเื่ที่ผมไปเจอมา เพราะนาน ๆที่เราสองคนจะมีเวลาอยู่ด้วยกันแม่เป็คนทำงานหนักมากผมก็ไม่ได้คิดน้อยจอะไรมากมีบางครั้งที่อยากดื้อกับแม่ให้แม่สนใจบ้างแต่ผมก็รู้ว่าสิ่งที่แม่ทำก็ทำเพื่อให้ผมอยู่อย่างสบายแม่ผมเป็ผู้หญิงที่เก่งมาก ๆเลยล่ะที่เลี้ยงเด็กดื้ออย่างผมด้วยตัวคนเดียวจนผมโตมาได้ขนาดนี้
วันนี้แม่ยอมไปทำงานสายเพื่อจะมาส่งผมที่โรงเรียนด้วยผมไม่ได้ออกไปบอกพี่มาร์คว่าจะไม่ได้ไปด้วยเพราะแม่ออกไปบอกให้แล้วเพราะจะเอาขนมไปให้ฝากด้วยขอบคุณที่คอยช่วยดูแลผมให้ผมมาถึงโรงเรียนก็รีบเข้าไปที่ชมรมทันทีเมื่อคืนผมลืมเอาไม้แบดของตัวเองกลับไปด้วยสงสัย จะลืมไว้ที่ล็อคเกอร์แต่พอผมวิ่งเข้าไปที่ล๊อคเกอร์ก็เห็นคนมุงอยู่ในห้องผมรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ผมเดินเข้าไปดูอย่างช้า ๆ พวกพี่ ๆ เพื่อน ๆที่เห็นผมก็ทำหน้าใเสียงที่พูดคุยกันเมื่อครู่ก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด
“แบมแบม”เสียงพี่จินยองเรียกผมเสียงไม่สู้ดีนัก ผมยืนมองสิ่งที่อยู่บนพื้น
“....” มีเสียงใดๆ ออกมาจากปากผมผมก้มลงไปเก็บไม้แบดของผมที่อยู่ในสภาพหักงอเส้นเอ็นก็ขนาดไม่สามารถใช้งานได้ขึ้นมาผมไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกแบบบไหน ทั้งกังวล ทั้งโกรธ ทั้งอยากจะร้องไห้ทั้งเสียใจ ความรู้สึกพวกนี้ถาถมเข้ามจนไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไงแต่เหนือสิ่งอื่นใดและไม้แบดอันนี้ผมกับพี่มาร์คเราเป็ไปซื้อด้วยกันพอคิดแบบนั้นน้ำตาผมก็แทบร่วง มันสำคัญสำหรับผมมากจริง ๆ
“ไม่เป็ไรนะแบมแบมเดี๋ยวพี่จะหาคนผิดมารับผิดชอบให้” พี่จินยองเดินเข้ามาปลอบผมผมยืนน้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นผมร้องไห้
“ส่วนการแข่งวันนี้เดี๋ยวพี่จะหาไม้มาให้ใช้ไปก่อนนะ”
“ผมขอตัวนะครับ”ผมไม่ฟังคำพูดอะไรของใครทั้งนั้นตอนนี้ผมอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวผมเลือกที่จะเดินไปด้านหลังโรงยิมพอไร้ผู้คนผมก็ทรุดตัวลงนั่งกอดไม้แปดอันนั้นแน่นปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ในวันสำคัญแบบนี้ทำไมของสำคัญของผมต้องโดนทำลายแบบนี้ด้วยกว่าจะได้มามันไม่ใช่เื่ง่ายเลยนะแล้วไม้อันนี้พี่มาร์คก็เป็คนเลือกให้ด้วยมันสำคัญกับผมมาก ทำไมกันทำไม
“เกิดอะไรขึ้นครับ”บีมที่พึ่งมาถึงพอเห็นสีหน้าเพื่อน ๆ กับพี่จินยองที่หน้าไม่สู้ดีก็ถามขึ้น
“มีคนมาหักไม้แบดของแบมแบมน่ะสิอีก”
“ใครกันมันเลวได้ถึงขนาดนี้”บีมที่ได้ยินก็นึกโกรธขึ้นมาทันที มาทำลายของสำคัญในวันที่การแข่งสำคัญแบบนี้
“พี่ฝากนายดูแบมแบมให้ก่อนนะพี่จะไปจะไปดูกล้องวงจรปิดสักหน่อย”พูดจบพี่จินยองก็รีบไปออกไปทันที
ในระหว่างทางที่จินยองจะวิ่งไปขอทำเื่ขอดูกล้องวงจรปิดก็สวนทางกับมาร์คเข้าเสียก่อน
“จินยองจะรีบไปไหน”
“ที่ชมรมมีเื่น่ะสิ”
“เกิดเื่อะไรขึ้น”มาร์ครีบถามจู่ ๆ เขาก็รู้สึกใจคอไม่ดีสักเท่าไหร่
“ไม้แบดของแบมแบมโดนหักที่ทิ้งที่ห้องชมรม”
“ว่าไงนะ”มาร์คอิ้งไปนิดใครกันมันกล้าทำแบมแบม
“แล้วนายมาที่ชมรมมีธุระอะไรหรือเปล่า”
“ฉันจะเอาของมาให้แบมแบมน่ะ”
“เมื่อเช้าพวกนายไม่ได้มาด้วยกันหรอกเหรอ”จินยองถาม
“ไม่เมื่อเช้าแม่แบมแบมเป็คนมาส่งแบมแบม”
“อ่อ”
“เดี๋ยวเื่กล้องวงจรปิดฉันจัดการเองฉันฝากไอ้นี่ไปให้แบมแบมหน่อยแล้วกัน” มาร์คยื่นไม้แบดให้จินยองไม้แบดอันนี้เป็อันที่แบมแบมอยากได้มากที่สุดตอนที่พวกเขาไปเลือกด้วยกันแต่เพราะราคาที่ค่อนข้างสูงทำให้แบมแบมยอมตัดใจในการซื้อเขาเองก็อยากจะซื้อให้แต่ตอนนั้นเงินค่าขนมเขาไม่พอเลยต้องใช้เวลาเก็บอีกสักพัก จนได้มันมาในที่สุด กะจะไปเซอร์ไพรส์ แต่ก็ดันเกิดเื่ก่อน
“เฮ้ยอันนี้มันแพงมากเลยนะ” จินยองที่เห็นของในมือมากก็ร้องด้วยความใ
“ไม่เท่าไหร่หรอกฉันตั้งใจจะซื้อมาเป็ของขวัญให้แบมแบมอยู่แล้ว กลัวว่ามันจะไม่กล้าใช้ด้วยซ้ำเกิดเื่แบบนี้มันคงยอมใช้ และวันนี้ก็แมทสำคัญด้วย”
“มาร์คนาย...” จินยองอดที่จะรู้สึกดีใจแทนแบมแบมไม่ได้จะมีสักกี่คนที่เห็นความสำคัญของกันและกันได้ขนาดนี้ แล้วแถมนี้ยังเป็มาร์คอีกตอนนี้แบมแบมคงเป็คนที่น่าอิจฉาที่สุดในโรงเรียนเลยก็ว่าได้ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปนะต้องมีคนดิ้นตายเพราะความอิจฉาแน่ ๆ
“ส่วนเื่หาคนผิดปล่อยฉันจัดการเอง”
“เข้าใจแล้วฝากด้วยนะ”
“วางใจได้เลย”
ใกล้ถีงเวลาแข่งขันแล้วความรู้สึกผมก็ยังไม่คงที่เท่าไหร่ผมยังไม่เลิกนอยเื่ไม้แบดเลย อยากรู้จริง ๆว่าใครมันกล้าทำลายข้าวของของผมแบบนี้ มันหน้าเจ็บใจนัก
“ตั้งสติได้แล้ว”บีมเดินเข้ามาเตือนสติผม
“ก็กำลังทำอยู่”ผมตอบบีมหน้าตาย
“เอาไม้ฉํนไปใช้ก่อนไหม”
“ไม่ล่ะ”ผมปฏิเสธไม้คนอื่นมันไม้คุ้นมือแถมของบีมยังหนักกว่าของผมด้วยเพราะด้วยบีมเป็ คนตัวใหญ่แรงเยอะเลยต้องใช้อันที่มีน้ำหนักผมเลยเลือกใช่อัรเก่าของผมแทนถึงมันจะเก่าแต่ก็ยังพอใช้งานได้อยู่หวังว่าเอ็นมันจะไม่ขาดกลางการแข่งก็พอ
“แบมแบมมานี่” พี่จินยองที่พึ่งกลับมา เรียกผมมองมาที่ผมยิ้ม ๆเหมือนพี่แกอยากจะล้อเลียนผมเต็มทีแต่ผมไม่มีอารมณ์ร่วมด้วยหรอก
“ครับ”
“เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วมีคนฝากนี่มาให้” ผมไม่ได้ตื่นเต้นตามพี่จินยองนักแต่เมื่อเห็นสิ่งท่พี่จินยองส่งมาให้
“นี่มัน”หัวใจผมเต้นตึกมองหน้าพี่จินยองอย่างมีคำถามผมไม่แม้แต่จะกล้าคิดว่าใครเป็คนฝากมันมาให้
“มาร์คมันฝากมาให้”พี่มาร์ค พี่มาร์คงั้นเหรอ
“พี่มาร์คใช่พี่มาร์คแน่เหรอพี่” ผมไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“อื้อพี่มาร์คของแบมแบมนั่นแหละพี่เห็นยังใแทนเลย” ผมได้ใจนพูดไม่ออกราคาของมันค่อนข้างสูงผมเองยังไม่กล้าซื้อเลยและพี่มาร์คก็เป็คนเดียวที่รู้ว่าผมอยากได้ แล้วพี่มาร์คก็ซื้อมาให้ผมผมดีใจจนพูดไม่ออกน้ำตาทำท่าจะไหลลงมาอีกรอบแต่มันเป็น้ำตาของความดีใจผมทำท่าจะวิ่งออกไปหาพี่มาร์คแต่โดนพี่จินยองห้ามไว้ก่อน
“อย่างพึ่งไปพี่รู้ว่าเราอยากเจอมาร์คแต่ตอนนี้ใกล้จะลงสนามแล้วมาร์คเองก็กำลังยุ่งอยู่พี่ว่าเราไปเตรียมตัวดีกว่านะ” ผมลังเลอยู่สักพักเพราะตอนนี้อยากเจอพี่มาร์คมากอยากถามว่าทำไมทำไมต้องใจดีกับผมขนาดนี้
“ก็ได้ครับ”แต่ผมก็มีหน้าที่ที่ต้องทำเหมือนกัน ผมเลยยอมทำตามที่พี่จินยองบอก
และการแข่งขันครั้งนี้ผมก็ได้รับชัยชนะมาอย่างสวยงามด้วยความตั้งใจซ้อมและพวกพี่ ๆ และเพื่อน ที่คอยสนับสนุนผมและแรงใจที่ผมได้จากคนสำคัญผมมองไม้แบดอันนั้นด้วยความอบอุ่นในหัวใจผมดีใจที่ได้มันมากกว่าเหรีญทองที่ห้อยอยู่บนคอผมเสียเองพอการแข่งขันจบลงผมอยากจะรีบไปหาพี่มาร์คใจแทบขาดแต่ก็โดนพี่จินยองพี่แจบอมรวมถึงบีมกับมินตรากับพวกเพื่อน ๆ ดึงตัวไว้ก่อนเพราะพวกคนในชมรมนัดกันจะไปเลี้ยงฉลองผมก็ไม่กล้าปฏิเสธ
ตอนนี้ผมเลยโดนลากมาที่ร้านอาหารหลังโรงเรียนซึ่งตอนนี้ทั้งร้านก็มีแต่พวกโรงเรียนผมทั้งนั้นคงจะมาเลี้ยงฉลองเหมือนกับชมรมผมมีพวกประทานนักเรียนด้วยแสดงว่าพี่มาร์คก็ต้องมาด้วยสินะผมอดดีใจไม่ได้อยากจะเข้าไปขอบคุณพี่มาร์คที่ซื้อไม้แบดให้ผมแล้วก็คิดถึงพี่มาร์คด้วยเราไม่ได้คุยกันมาเป็วันแล้ว
“นี่ๆ แกว่าพี่มาร์คกับพี่น้ำข้าวจะมาด้วยไหม” เพื่อนบางคนในชมรมผมพูดคุยกัน
“ต้องมาสินั้นมันโต๊ะพวกพี่ที่เดินขบวนนะยังไม่พี่ๆ เขาต้องมาอยู่แล้ว”
“นั้นไงมากันแล้ว”
ผมมองออกไปนอกหน้าต่างตามที่สองคนนั้นคุยกันก็เห็นพี่มาร์คที่ขับรถเข้ามาในร้านแล้วคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังมอเตอร์ที่ประจำของผมก็คือพี่น้ำข้าวผมชะงักกึกกับบภาพที่เห็นตรงหน้าเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกที่ลำคอผมจนหายใจแทบไม่ออก
“โคตรเหมาะสมกันเลยแกว่าไหม”
“หึ”ได้ยินเสียงหัวเราะหึออกมาจากปากบีมที่นั่งข้าง ๆ ผม
ทั้งสองคนเดินเข้ามาในร้านด้วยกันพี่มาร์คไม่ทันได้สังเกตเห็นผมเพราะผมนั่งอยู่มุมในสุดแถมบีมที่ตัวใหญ่กว่าจะนั่งบังผมมไว้อีกทีเสียงทักทายของดังออกมาจากโต๊ะนั่นดังมาจนถึงโต๊ะผม
“กว่าจะมาได้นะพวกฉันรอตั้งนาน”มาร์คยิ้มทักทายพวกเพื่อน ๆ ที่ต้องร่วมงานด้วยเป็รอยยิ้มธรรมดา ๆตามมารยาทเท่านั้นมาร์คเองก็ไม่ค่อยอยากมาเท่าไหร่เขาอยากกลับบ้านไปนอกพักผ่อนเสียมากกว่าหลายวันมานี่งานเยอะจนแทบไม่ได้พักผ่อนเลย
“เป็ไงมาไงถึงมาด้วยกันได้นะ”ต่างจากน้ำข้าวที่ยืนส่งยิ้มหวานให้แล้วแก้มขาวก็แดงปลั่งเมื่อโดนแซวที่ได้มาพร้อมกับมาร์คมาร์คไม่ตอบอะไรใครเลือกที่จะไปหาที่นางและกินน้ำเงียบ ๆ น้ำข้าวมองตามตาละห้อยแล้วเป็คนตอบคำถามแทน
“พอดีน้ำข้าวกลัวขับรถมาแล้วไม่มีที่จอดมาร์คเลยใจดีให้ติดรถมาด้วยน่ะ”พูดจบก็เดินตามมาร์คมานั่งลงฝั่งตรงข้ามเรียกเสียงแซวได้เป็อย่างดีน้ำข้าวแสร้งทำเป็เขินตัวงอ มาร์คก็ไม่ได้มีท่าทีใด ๆ ไม่ปฏิเสธและก็ไม่ได้ยอมรับทั้งที่จริง ๆแล้วเธอเป็คนขอเขาติดรถมาด้วยเพราะกลัวไม่มีที่จอดรถเองต่างหากมาร์คเองก็มองมาทางหญิงสาวด้วยสายตาอ่านความรู้สึกไม่ออก
เสียงแซวยังคงดังมาไม่ขาดสายเวลาเขาขยับตัวนิดๆ หน่อย ๆ ตอบคคำถามน้ำข้าวเวลาที่เธอถามมาบ้างซึ่งเขาก็แค่ตอบตามมารยาทเหมือนกับบที่ตอบเพื่อนคนอื่น ๆดูเหมือนทุกคนจะอยากเชียร์ให้เขากับน้ำข้าวเหลือเกินมาร์คไม่ได้นึกสนใจอะไรมากออกจะแอบรำคาญด้วยซ้ำแต่ไม่อยากเสียมารยาทเขาเลยขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำแน่ไม่นึกว่าน้ำข้าวจะตามออกมาด้วย
“มาร์ค”เสียงหวาน ๆ เอ่ยเรียกมาร์คไว้หลังจากที่ออกมาห่างสายตาผู้คนพอสมควร
“มีอะไรหรือ”มาร์คถาม
“เราขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“เื่อะไรล่ะ”
“ตอนนี้มาร์คยังไม่มีแฟนใช่ไหม”
มาร์คชะงักไปนิดไม่คิดว่าจะโดนถามตรงๆ แบบนี้แต่ที่เขาใยิ่งกว่าคือตอนที่โดนถามทำไมหน้าของเด็กดื้อข้างบ้านถึงแวบขึ้นมาบนหัว
“ก็...ยัง”มาร์คก็ตอบไปตามความจริงเขายังไม่มีแฟนแต่ถ้าคนที่รู้สึกดี ๆด้วยเขามีอยู่แล้วแค่ยังไม่แน่ใจกับอะไรบางอย่างเท่านั้น
“งั้นเรามาลองคบกันดูไหม”น้ำข้าวพูดออกมาตรง ๆ สายตาแน่วแน่ที่มองทำให้มาร์คนิ่งไป
“ฉันว่าอย...”
ไม่ทันที่มาร์คจะพูดจบห่างตาของสาวเ้าก็เหลือบไปใครบางคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำและไม่ทันที่มาร์คจะได้ตั้งตัวก็โดนน้ำข้าวดึงเข้าจูบเสียแล้ว แต่มาร์คก็ไหวตัวทันยกมือมาจับหน้าสาวเ้าไว้ก่อนจนกลายเป็จูบที่ฝ่ามือแทนที่ปากทั้งสองจะแนบชิดกันแต่ในมุมที่เด็กคนหนึ่งกำลังมองมาก็ไม่ต่างอะไรกับมาร์คประคองหน้าน้ำข้าวไว้แล้วกำลังจูบกันอยู่เลย
แบมแบมถึงกับยืนช็อกค้างอยู่กับที่ยืนนิ่งปิดปากตัวเองขาทั้งสองเหมือนจะหมดแรงเอาดื้อๆ แต่ก็พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายก้าวถอยหลังออกมาแล้วก็ชนเข้ากับบีมที่กำลังจะออกมาตามเพราะว่าแบมแบมหายออกมานานเกินไปจนน่าเป็ห่วง
แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาขอโทษเขาแล้วทำให้เห็นว่าหน้าตาแบมแบมเปรอะไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
“เกิดอะไรขึ้น”
“อึก”แบมแบมไม่ยอมตอบอะไรเขา และเลือกจะเดินหนีออกจากร้านไป
บีมเลยเลือกที่จะเดินเข้าไปดูว่าแบมแบมเห็นอะไรถึงได้ร้องไห้ขนาดนั้นแล้วเขาก็เห็นมาร์คกับกำลังยืนจูบกับผู้หญิงคนหนางบีมกำมือแน่นแจนขึ้นข้อเดินเข้าไปผลักสองคนนั้นออกจากกันแล้วผลักอกมาร์คอย่างแรง
“พี่ทำบ้าอะไรของพี่วะ”
2K
