AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 36

วันถัดไป

หลังจากเมื่อวานที่ฉันพยายามถามเรื่องการประมูลจากพี่ลาสเตอร์และถูกเขาตัดบทอย่างรวดเร็ว ฉันรู้ตัวทันทีว่าฉันอาจจะเร่งรีบเกินไปจนทำให้เขาสงสัย

วันนี้ฉันจึงต้องพยายามทำตัวปกติที่สุด

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กำลังทานข้าวเช้าไปเงียบ ๆ ขณะที่พี่ลาสเตอร์นั่งตรงข้าม แท็บเล็ตของเขายังคงเปิดหน้าจอแสดงข่าวสารและรายงานเกี่ยวกับธุรกิจ

“วันนี้หนูมีเรียนกี่โมง?” เขาถามขึ้นขณะที่ยังไม่ละสายตาจากจอ

“สิบโมงค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ

“แล้วตอนเย็น?”

“อาจมีประชุมกลุ่มต่ออีกหน่อย” ฉันตอบไปตามจริง

เขาพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะวางแท็บเล็ตลงแล้วจ้องฉันด้วยสายตาที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“เมื่อคืนหนูนอนดึกเหรอ?”

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับคำถามนั้น ก่อนจะรีบตอบ “นิดหน่อยค่ะ พอดีหนูทำงานบล็อกเพลิน”

เขาหรี่ตาลง รอยยิ้มหวานผุดขึ้นที่มุมปาก

“เรื่องการประมูล?”

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปฏิเสธ “เปล่าค่ะ แค่รีวิวร้านกาแฟทั่วไป”

พี่ลาสเตอร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น

ฉันพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ลึก ๆ แล้วรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในเกมของเขาอีกครั้ง

BLACKWOOD CAFÉ & GALLERY

ตอนเย็น

ฉันมาที่ร้านตามปกติ วันนี้ร้านค่อนข้างเงียบกว่าปกติ เพราะไม่มีอีเวนต์อะไรพิเศษ ฉันเลือกนั่งที่มุมประจำของตัวเอง เปิดแล็ปท็อปแล้วทำทีเป็นพิมพ์บล็อก

แต่สายตาของฉันกลับเผลอมองไปที่ห้องทำงานของพี่ลาสเตอร์

เขาอยู่ในนั้น กำลังคุยกับใครบางคนผ่านวิดีโอคอล ฉันมองผ่านกระจกที่เปิดม่านไว้เล็กน้อย แต่ไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

ฉันลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจ...

ลองเสี่ยงอีกสักครั้ง

ฉันลุกขึ้น หยิบแก้วกาแฟแล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขา เคาะประตูเบา ๆ ก่อนจะเปิดเข้าไป

“พี่ลาสเตอร์คะ?”

เขาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่ฉัน “หืม?”

ฉันเดินเข้าไปแล้ววางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา “กาแฟค่ะ”

“ขอบใจ” เขารับแก้วไป ก่อนจะพยักหน้าไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม “นั่งก่อนสิ”

ฉันลังเลเล็กน้อย แต่ก็เดินไปนั่งตามที่เขาบอก

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“คือ...หนูเห็นข่าวของศิลปิน E.C. มาอีกแล้วค่ะ” ฉันลองเกริ่นนำ

เขาหยุดจิบกาแฟ ก่อนจะเหลือบมองฉันด้วยสายตาที่ดูอ่านยาก

“อืม แล้ว?”

“หนูเห็นว่าคนพูดถึงกันเยอะมากเกี่ยวกับการประมูลของเขา...” ฉันพยายามทำเป็นพูดไปเรื่อย ๆ

พี่ลาสเตอร์จ้องฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“ที่จริฃ E.C. ก็เป็นหนึ่งในศิลปินที่พี่ชอบมากนะ” เขาตอบเสียงเรียบ ส่วนฉันพยักหน้าช้า ๆ

“แล้วแบบนี้พี่จะประมูลภาพของเขาไหมคะ?” บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง

พี่ลาสเตอร์ยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างประหลาด

“หนูอยากรู้ขนาดนั้นเลย?”

ฉันฝืนยิ้ม “ก็แค่อยากรู้ค่ะ”

เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ จ้องฉันด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง

“แล้วหนูคิดว่ายังไง?”

“คะ?” ฉันขมวดคิ้ว

“คิดว่าพี่ควรประมูลไหม?” ฉันชะงักไป ไม่คิดว่าเขาจะโยนคำถามกลับมาแบบนี้

“ก็...ถ้าพี่อยากได้ภาพของเขาจริง ๆ ก็น่าจะลองดู” ฉันตอบตามน้ำ

เขาพยักหน้าเบา ๆ “อืม...”

แล้วบรรยากาศก็เงียบลงอีกครั้ง

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มถูกบีบเข้ามุม

เขาต้องสงสัยฉันแล้วแน่ ๆ

พี่ลาสเตอร์จ้องฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้แล้วโน้มตัวลงจนใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากฉันแค่ไม่กี่เซนติเมตร

“หนูอยากรู้เรื่องของพี่มากขนาดนี้...”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นรัว

“หรือว่า...” เขาหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะเอียงศีรษะแล้วยิ้ม

“มีคนให้หนูมาถาม?”

ฉันชะงักไปทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว

เขาจับสังเกตได้จริง ๆ

ฉันพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงพิรุธ แต่พี่ลาสเตอร์เพียงแค่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

“ถ้าสงสัยอะไร...” เขาหันกลับมามองฉันพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

“หนูควรถามให้ตรง ๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลา” ฉันกำมือแน่น รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

VELLUM RESIDENCE

กลางดึก

ฉันนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง สายตาจับจ้องไปที่เพดานห้องอย่างไร้จุดหมาย

บทสนทนาเมื่อเย็นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

“หรือว่ามีคนให้หนูมาถาม?”

ฉันกำผ้าห่มแน่น รู้สึกได้ถึงแรงบีบรัดในอกอย่างหนักหน่วง

“เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพลิกตัวหันไปอีกด้าน

แต่เมื่อมองไปยังข้างเตียง กลับพบว่าฝั่งของพี่ลาสเตอร์ยังคงว่างเปล่า

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา

01:23 น.

เขายังไม่กลับมา...

ภาพของพี่ลาสเตอร์ที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งบนตักยังคงติดตาฉันไม่เลิก ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่วัน ความรู้สึกข้างในมันก็ยังไม่จางลงง่าย ๆ

ฉันอยากจะเลิกคิดเรื่องนี้ อยากจะเลิกสนใจทุกอย่าง...

แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจของฉันก็ยังทรยศตัวเองอยู่ดี

วันต่อมา

BLACKWOOD CAFÉ & GALLERY

ฉันกลับมาที่ร้านอีกครั้ง วันนี้พี่ลาสเตอร์ไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่ช่วงเช้า ฉันไม่แน่ใจว่าเขาไปไหน และก็ไม่กล้าถาม

ฉันเลือกที่จะนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ เปิดแล็ปท็อปขึ้นมาแล้วทำทีเป็นพิมพ์บล็อกตามปกติ

แต่ความจริงแล้ว...ฉันกำลังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการประมูลของ E.C. อย่างละเอียดที่สุด

‘การประมูลภาพสุดท้ายของ E.C. จะจัดขึ้นในงานระดับสากล ราคาตั้งต้นอยู่ที่ 15 ล้านดอลลาร์...’

ฉันอ่านข้อมูลไปเรื่อย ๆ ขณะที่มือเลื่อนเมาส์ไปตามหน้าจอ หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

นี่มัน...ราคาสูงเกินกว่าที่ฉันคิดไว้มาก

ฉันแทบไม่อยากเชื่อว่าพี่ลาสเตอร์จะกล้าลงทุนขนาดนี้เพื่อรูปวาดเพียงรูปเดียว

แต่ก็ไม่แปลก...เพราะฉันรู้ว่าเขารักงานศิลปะมากแค่ไหน

“เฮ้ น้อง” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแล้วพบว่าเป็นพี่พีทที่เดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“เป็นอะไร ทำหน้าเครียด”

“เปล่าค่ะ” ฉันรีบปิดแล็ปท็อปอย่างแนบเนียน “แค่คิดอะไรนิดหน่อย”

พี่พีทหรี่ตามองฉันเหมือนกำลังจับผิด “คิดถึงไอ้ลาสเตอร์?”

“ไม่ใช่ค่ะ!” ฉันรีบปฏิเสธทันที

พี่พีทหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ “แต่ก็ดูเหมือนจะเกี่ยวกับมันอยู่ดี”

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป

พี่พีทมองฉันนิ่ง ๆ คล้ายกำลังประเมินบางอย่าง ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้กดดันฉันให้ตอบออกไปตรง ๆ

"เฮ้อ..." เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะโน้มตัวมาวางแขนพาดบนโต๊ะ "แล้วนี่ ไอ้ลาสเตอร์ทำอะไรให้น้องต้องคิดมากอีกล่ะ? หรือมันไปยุ่งกับผู้หญิงที่ไหนอีก?"

ฉันชะงัก คำพูดของพี่พีทตรงเป๊ะจนฉันเผลอเม้มริมฝีปากแน่นขึ้นไปอีก พยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ

"พี่พีทพูดอะไรคะ หนูไม่ได้คิดเรื่องนั้นสักหน่อย" ฉันแกล้งหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงมันกลับแหบแห้งกว่าที่ตั้งใจ

พี่พีทกระตุกยิ้มขำ ๆ แต่ในแววตากลับไม่มีความขบขันเลยสักนิด "อืม ไม่คิดเรื่องนั้น...แต่นั่งถอนหายใจตั้งแต่เดินเข้าร้านมา?"

"ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ" ฉันพยายามตัดบท ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา

"น้อง..." พี่พีทเรียกชื่อฉันเสียงต่ำขึ้นกว่าเดิม คล้ายกำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่จริงจังมากขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

พี่พีทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย

[พีท Talking]

✆ : ว่าไง?

ฉันนั่งเงียบ ปล่อยให้เขาคุยโทรศัพท์โดยไม่คิดจะแอบฟัง แต่ระหว่างนั้น สายตาฉันกลับเผลอเหลือบไปเห็นบางอย่างผ่านกระจกหน้าร้าน

ร่างสูงคุ้นตากำลังเดินเข้ามา

พี่ลาสเตอร์...

ฉันรีบดึงสายตากลับมาทันที ทำเป็นก้มหน้าลงไปสนใจแล็ปท็อปของตัวเองอีกครั้ง ราวกับกำลังพยายามบอกตัวเองว่า อย่าไปสนใจเขา

แต่ร่างกายฉันกลับแข็งทื่อขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ...

และหัวใจของฉัน ก็เต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————