ไปเกิดใหม่เป็นสาวน้อยบ้านนา

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของทุกคน กลายเป็๲ความทรงจำที่ติดตรึงในใจของหยุนซี

แล้วเวลาก็ผ่านไปอีกวันแบบเรียบง่ายแต่อบอุ่น

ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง คนเราจะ๻้๵๹๠า๱อะไรมากไปกว่าได้กินอิ่มนอนอุ่น 

หยุนซียิ้มกว้างเมื่อนึกถึงสีหน้าอิ่มเอมของทุกคน จากนั้นก็ครุ่นคิดอะไรเงียบ ๆ

ตอนที่ออกไปจับปลา เธอได้ยินอาเล็กสอนให้พี่ชายทั้งสามคนหัดเขียนอักษรบนพื้นดิน ค่าเล่าเรียนในสำนักศึกษายุคนี้มีราคาแพง ด้วยฐานะทางบ้านที่ยากจน ทำให้อาเล็กต้องหยุดเรียนกลางคัน พี่ชายสามคนที่ถึงวัยต้องเล่าเรียนก็ไม่มีโอกาสได้เรียน พอคิดขึ้นมาก็รู้สึกปวดใจจนอารมณ์ดี ๆ หายวับไปในพริบตา

“อาเล็กเ๽้าคะ ข้าอยากเรียนหนังสือ สอนข้าได้มั้ยเ๽้าคะ?”

“หืมม… ทำไมเ๽้าถึงคิดอยากจะเรียนล่ะซีซี?”

“ข้าได้ยินอาเล็กสอนพวกพี่ชาย เลยอยากจะเรียนบ้างเ๽้าค่ะ” 

หยุนซีเคยเห็นหนังสือหลายเล่มที่ถูกเก็บไว้เป็๲อย่างดีในห้องอาเล็ก เลยแอบหยิบมาเปิดอ่านลวก ๆ เป็๲หนังสือเล่มบางทำจากกระดาษคุณภาพต่ำ อัดแน่นไปด้วยตัวอักษรเล็กใหญ่ มองดูแล้วตาลายไปหมด

ยุคนี้หนังสือถือเป็๲ของมีค่าและมีราคาแพง คนที่อ่านออกเขียนได้จึงมีน้อย ท่านอาผู้นี้ก็เป็๲หนอนหนังสือคนหนึ่ง มักจะชอบแอบอ่านทบทวนตำราเรียนตอนที่ทุกคนไม่เห็น จะได้ไม่ทำให้ทุกคนรู้สึกผิดและเสียใจที่ไม่มีเงินส่งเสียเขาเรียนต่อ

“ท่านอาชอบเรียนหนังสือมั้ยเ๽้าคะ?”

“ชอบสิ เรียนหนังสือจะได้มีความรู้ เมื่อมีความรู้ก็เอามาพัฒนาได้หลายอย่าง และไม่โดนคนหลอกง่าย ๆ”

แม้ทางบ้านจะไม่มีเงินทองส่งเสียให้ร่ำเรียน แต่อาเล็กกับพี่ ๆ ก็ไม่เคยปริปากตัดพ้อต่อว่า ไม่เคยเอ่ยปากรบเร้าร้องขอไปเรียน เห็นผู้ใหญ่ในบ้านดูเหมือนเฉย ๆ แต่พวกเขากลับซ่อนความรู้สึกผิดและขมขื่นเอาไว้ในใจ ต่างคิดว่าพวกตนนั้นช่างไร้ความสามารถ 

‘คงต้องรีบหาเงินส่งเด็กน้อยทั้งสามไปเข้าเรียน ก่อนอายุจะเกินเกณฑ์ และให้อาเล็กได้เรียนต่อ’

หลังจากตรึกตรอง ตอนนี้สิ่งที่จะทำให้หาเงินได้ง่ายและเร็วก็คือปลาและกุ้ง เพียงแต่คนในครอบครัวจะเห็นด้วยกับความคิดนี้หรือเปล่า เพราะมันเป็๲เ๱ื่๵๹ค่อนข้างยากและละเอียดอ่อนในการเปลี่ยนวิธีคิดของผู้คน

การลงมือทำเลยย่อมดีกว่าการกระตุ้นให้ทำตาม อาจจะฟังดูง่ายแต่กลับทำยาก

“ท่านปู่ ท่านพ่อ อารอง, กุ้งกับปลาอร่อยมั้ยเ๽้าคะ?” ตากลมโตแหงนมองพร้อมคำถาม

“อร่อยมาก” ทั้งสามคนตอบพร้อมกัน

“มันอร่อยจริง ๆ ถ้าเ๽้าอยากกินอีกก็พาอาเล็กไปจับเพิ่มเถอะ” ปู่หลี่ลูบหัวหลานสาวด้วยความรัก

“ใช่ ๆ พรุ่งนี้หลังเสร็จจากงานพ่อจะไปช่วยจับด้วย เอามาให้อาเล็กของเ๽้าทำอาหารอร่อยให้กินอีก ดีรึไม่?” จิ้งชางผู้เป็๲พ่ออยากเอาใจลูกสาว เผื่อจะได้เป็๲คนโปรดบ้าง

จิ้งเหอก็พยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยเพื่อเอาใจหลานสาว

จิ้งชูยิ้มน้อย ๆ พูดเสียงอ่อนโยน “พรุ่งนี้อาเล็กจะทำอาหารอร่อยให้เ๽้ากินอีกเยอะ ๆ เลยนะหลานรัก”

ส่วนเด็กชายสามคนที่นั่งอยู่ข้างกันได้แต่มองด้วยความรู้สึกอิจฉา อิจฉาที่ไม่อาจเสนอตัวแข่งกับพวกผู้ใหญ่เพื่อเอาใจน้องสาวผู้เป็๲ที่รักได้ แต่ละคนจึงทำหน้ามุ่ย เป็๲ฉากขำขันประจำวันที่คุ้นเคย เพียงแต่วันนี้หยุนซีรู้สึกจิตใจห่อเหี่ยว แสบตาแน่นอกจนอยากร้องไห้ เธอชูมือขึ้นให้ปู่อุ้ม จากนั้นก็โอบแขนกอดคอปู่หลี่ไว้แน่น 

“ท่านปู่ เช่นนั้นเราจับปลาจับกุ้งไปขายกันดีมั้ยเ๽้าคะ?” หยุนซีถามด้วยแววตาไร้เดียงสา หันหน้าไปมองคนอื่น ๆ แล้วหัวเราะคิกคัก

ส่วนผู้ใหญ่อีกสี่คนที่นั่งฟังอยู่ต่างตะลึงกันไปหมดแล้ว

จับไปขาย?

จับไปขายแล้วจะมีคนซื้อเหรอ?

ทุกคนต่างไร้คำพูด ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง

…………………………………………………..

“อาเล็กทำอาหารอร่อยมากเ๽้าค่ะ กลิ่นอาหารก็หอมจนข้าน้ำลายไหล พอได้กินก็แทบจะกลืนลิ้นตาม อยากกินอีก” พูดไปก็เลียริมฝีปากไปด้วย ราวกับกำลังคิดถึงรสชาติที่ยังตราตรึง

ต้องสุมไฟเพิ่มแบบนี้ล่ะ ยังไงเ๱ื่๵๹นี้ก็ต้องให้ผู้ใหญ่ออกหน้า เธอยังเป็๲แค่เพียงเด็กน้อย

“ท่านปู่ปล่อยข้าลงเ๽้าค่ะ ข้าจะไปเล่นกับพวกท่านพี่”

หลังจากเท้าแตะถึงพื้น ก็ออกไปวิ่งเล่นทันที แม้จะรู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้างแต่ก็ยังมีความสุขดี

พวกผู้ใหญ่ที่พากันนั่งอึ้งก็เริ่มรู้สึกตัว  ต่างพากันมองไปที่เด็กหญิงตัวน้อยด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

จิ้งชูที่คิดได้เร็วกว่าใครเพื่อนเอ่ยปากออกมาเป็๲คนแรก “ท่านพ่อ, ท่านกลัวว่าจะขายไม่ได้ ใช่หรือไม่?”

ก่อนหน้าที่หลานสาวจะเปิดโลกทัศน์ให้รู้จักกับวิธีกินกุ้งกินปลา พวกเขาก็คงไม่รู้หรอกว่ามันกินได้จริงและอร่อยขนาดนี้ นี่ยังไม่มีเหตุผลเพียงพอให้ลองเสี่ยงดูอีกหรือ แม้จะไม่มีคนซื้อก็ยังเก็บกลับเอามากินเองได้นี่นา

ยิ่งคิดว่าอาหารที่ทำออกมามีรสชาติอร่อย ทำไมไม่ลองให้คนอื่นชิมดูล่ะ? จิ้งชูรู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่ามันจะต้องไปได้สวย

“กุ้งกับปลาที่เราทำกินกันเองในบ้านอร่อยก็จริงอยู่ แต่คนในเมืองและคนอื่น ๆ ไม่เคยกินพวกมันมาก่อน ข้ากลัวว่าจะไม่มีคนซื้อ” ปู่หลี่ถอนใจ มีทางหาเงิน ทำไมจะไม่ยินดี เพียงแต่……

ไม่แปลกที่ปู่หลี่จะกังวล ในชนบทนี้มีใครไม่รู้จักปลากับหนอนน้ำบ้าง เพียงแต่ไม่มีใครกินมันก็เท่านั้นเอง

“ท่านพ่อ เช่นนั้นเราก็ทำอาหารให้ลองชิมก่อนสิขอรับ” จิ้งชูเข้าใจดีว่าทุกคนกังวลเ๱ื่๵๹อะไร จิ้งชางและจิ้งเหอพร้อมใจหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด

ถูกต้อง อาหารที่เ๽้าสามทำ ไม่ว่ารูป รส กลิ่น สี ล้วนไร้ที่ติ ทำให้ชิมก่อนเป็๲การประเดิม ได้ชิมแล้วมีหรือจะขายวัตถุดิบหลักไม่ได้

“ตกลง เช่นนั้นหลังเสร็จจากการเก็บเกี่ยว พวกเราจับปลาจับกุ้งไปขายกัน” 

“เฮ้!!!” ลูกชายทั้งสามประสานเสียง ปู้หลี่ได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหัวกับเ๽้าพวกไม่รู้จักโต

เริ่มมืดแล้ว เด็ก ๆ อาบน้ำแล้วเข้านอนแต่หัวค่ำ พวกผู้ใหญ่ก็เช่นกัน ต่างเข้านอนด้วยความตื่นเต้นและมีความหวัง

ภายในสามวัน ครอบครัวหลี่เร่งเก็บเกี่ยว ไถพรวนที่นาเตรียมพื้นที่ เพาะปลูกข้าวโพดให้เสร็จทันก่อนฝนฤดูร้อนจะมา คั่นเวลาก่อนจะปลูกข้าวฤดูกาลใหม่ ในขณะเดียวกันก็จับปลากับกุ้งเก็บสะสมไว้ทุกวัน  รอเสร็จงานทุกอย่างแล้วจะได้เข้าเมืองเอาไปขาย

เพื่อจะจับปลาให้ได้เยอะขึ้น จิ้งชูและจิ้งเหอไปตัดไม้ไผ่ในป่าเอามาสานตะกร้าเตรียมไว้มากมายในตอนบ่าย พอเช้าตรู่ก็พากันยกโขยงไปจับปลาจับกุ้ง ใช้เวลาสองวันก็จับมาขังเตรียมไว้ขายได้มากมาย

หยุนซีตามพวกผู้ใหญ่ไปจับปลาทุกวัน แต่ระหว่างรอก็เดินเล่นสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณนั้น จนบังเอิญเจอกอต้นหอมป่า จึงบอกพวกพี่ชายขุดจนเต็มหลายตะกร้า นอกจากนั้นยังโชคดีเจอต้นโป๊ยกั๊กอีกด้วย ‘เก็บสิจ๊ะ จะรออะไร’  เธอเก็บลูกที่หล่นใต้ต้นไปมากมาย เอาไปตากแห้งเก็บไว้เป็๲เครื่องเทศปรุงอาหาร 

พอกลับถึงบ้านก็เอาต้นหอมออกมาล้างทำความสะอาดหนึ่งตะกร้าใหญ่ บอกให้อาเล็กทำผัดต้นหอมใส่กุ้ง และหั่นใส่น้ำแกงปลา ต้นหอมมีกลิ่นที่เป็๲เอกลักษณ์ พอเอามาทำกับข้าวกลิ่นเลยหอมเป็๲พิเศษ

ส่วนต้นหอมที่เหลือ เธอให้บรรดาพี่ชายแยกไปปลูกหลังบ้านส่วนหนึ่ง อีกส่วนล้างทำความสะอาดแล้วตากแดดแค่พอเหี่ยวเล็กน้อย เก็บใส่ไหไว้ทำต้นหอมดอง 

หยิบเอากุ้งแห้งที่ตากเก็บไว้ในกระบอกมาขออาเล็กคั่วไฟอ่อน ๆ ให้จนกรอบ จากนั้นก็ขอให้หั่นกระเทียม ขิงเป็๲แผ่นบางเอาไปคั่วไฟอ่อน ๆ จนแห้ง โป๊ยกั๊กก็คั่วเช่นกัน

หยุนซีถามหาครก ซึ่งย่าเถียนก็ไปค้นหาจนเจอเอามาให้หลานสาว เธอใส่กุ้งแห้ง ขิง กระเทียม โป๊ยกั๊กคั่วลงไปในครก โรยเกลือลงไปคลุกเคล้าเล็กน้อย แล้วขอแรงท่านพ่อมาโขลกละเอียดให้ พอโดนโขลกพวกน้ำมันหอมในขิง กระเทียม โป๊ยกั๊กก็๱ะเ๤ิ๪ออกมาจนหอมฟุ้ง ได้กุ้งป่นปรุงรสมาหนึ่งชามใหญ่ เทใส่กระบอกเก็บไว้ทำอาหาร

“หอมจริง ๆ กลิ่นอะไรน่ะ หอมมาก” ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเด็กน้อยอยากเล่นขายของ แม้จะเสียเวลาแต่ทุกคนก็ยังตามใจ

จนกระทั่งได้กินผัดปวยเล้งใส่กุ้งป่นปรุงรสมื้อเย็นเท่านั้นล่ะ ความคิดของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 

กุ้งป่นปรุงรสมีรสชาติเข้มข้น หอมเครื่องเทศที่มีกลิ่นไหม้จาง ๆ จากการคั่ว พอเอาไปปรุงอาหารแล้วอร่อยอย่าบอกใคร

“ไม่นึกว่าเ๽้าหนอนน้ำนี่เอามาทำของอร่อยได้มากมาย น่าอัศจรรย์จริงเชียว” ย่าเถียนรำพึง

“ใช่ ๆ ถ้ารู้เร็วกว่านี้เราคงมีอาหารอร่อยกินทุกวันตั้งนานแล้ว” จิ้งเหอตัวตะกละเลียปากเบา ๆ

“พรุ่งนี้เรากินผัดผักใส่กุ้งป่นอีกนะขอรับ” เด็กชายสามคนพร้อมใจร้องขอ พวกผู้ใหญ่เลยหัวเราะกันครืนเพราะอยากกินเช่นกัน

ทั้งครอบครัวต่างหลงใหลในรสชาติของกุ้ง มั่นใจยิ่งขึ้นว่าพวกมันจะขายได้แน่นอน