หน้าที่เมีย nc 20++
" แม่สือคงจะชอบคุณมากน่าดูนะครับ "
" ทำไมคุณถึงคิดว่าอย่างนั้นล่ะคะ " รินรดาเอ่ยถามคนที่กำลังขับรถอยู่
" ก็ปกติแม่สือไม่ชอบวุ่นวายกับใคร ไม่ใส่ใจใครแบบนี้ ถ้าเป็เด็กรับใช้มาใหม่แม่สือก็จะแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น หรือเวลามีแขกมาพักแม่สือก็ดูแลตามหน้าที่ของตัวเอง แต่กับคุณทั้งดูแล ทั้งใส่ใจ ทั้งช่วยเหลือต่างๆ นานา อย่างผ้าปิดหน้านี่ ผมเดาว่าเป็แม่สือม่าที่ทำมาให้ใช่มั้ยครับ "
" สมกับเป็ประธานของจางลี่กรุ๊ปนะคะ เื่เล็กเื่น้อยก็ไม่พ้นสายตาของคุณ ว่าแต่...คุณเองก็ดูเอาใจใส่แม่สือม่านะคะ " รินรดาเอ่ยถาม
" ครับ...ผมรักแม่สือมากเพราะเธอเป็คนเลี้ยงดูผมั้แ่เด็กๆ แล้ว แม่สือนี่รู้ทุกอย่างในชีวิตผมเลยนะครับ บางทีอาจจะรู้ดีกว่าแม่แท้ๆ ของผมเลย
ก็ได้ " พอพูดถึงตรงนี้คนฟังก็หันมาทางเย่วเฟิ่งที่กำลังขับรถอยู่ทันทีเพียงเพราะเห็นเขาเงียบไป
รินรดามองเห็นความเศร้าผ่านั์ตาคม แม้จะดูจากภายนอกว่าชายหนุ่มคนนี้เป็คนอัธยาศัยดี อารมณ์ดี แต่ลึกๆ แล้วเขาเองก็คงเหมือนปถุชนทั่วไปที่มีทั้งเื่สุขและเื่ทุกข์ เพียงแต่รินรดาไม่รู้ว่าเื่ไหนของเขาจะมีมากกว่ากัน
" เอ่อ..คุณเย่วไม่สบายเหรอคะถึงได้แวะเข้าโรงพยาบาล " รินรดาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะก่อนหน้าที่จะออกจากบ้าน เขาอาสาขับรถให้เพราะเธออยากมาซื้อของ แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังเลี้ยวรถเข้าจอดที่ลานจอดรถวีไอพีของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
" ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็คุณต่างหาก "
" หือ ดิชั้นเหรอคะ ไม่นี่...ดิชั้นไม่ได้เป็อะไรเลย ปกติดีทุกอย่าง "
" ผมพาคุณมาตรวจเช็คร่างกายน่ะครับ ไหนๆ เราก็เข้าเมืองมาแล้วให้หมอเอกซเรย์ระบบภายในดูสักหน่อยนะครับ เพื่อความสบายใจ "
" ขอบคุณนะคะ "
หลังจากใช้เวลาตรวจร่างกายภายในจนครบทุกส่วน ตอนนี้รินรดากำลังนั่งอยู่ตรงหน้าของแพทย์เฉพาะทางด้านิั คุณหมอหนุ่มกำลังตรวจสภาพิับนใบหน้าของเธอ คิ้วหนาที่กำลังขมวดเข้าหากันทำให้รินรดานึกหวั่นใจ เธอกลัวว่าเขาอาจจะรู้ว่าใบหน้าของเธอผ่านอะไรมากบ้าง
" โชคดีที่รอยแผลไม่ได้ลึกมาก ทำศัลยกรรมนิดหน่อยก็กลับมาสวยเหมือนเดิมแล้วครับ "
" ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ " รินรดานึกโล่งใจที่คนตรงหน้าไม่ได้พูดเื่ที่เธอกังวล
" คนไข้มีอะไรจะถามหรือบอกอะไรผมมั้ยครับ "
" เอ่อ...มะ ไม่ ไม่มีนี่คะ " รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
จับได้รึเปล่า คุณหมอจะจับได้มั้ยว่าเธอผ่าตัดใบหน้ามาทั้งหมด เธอยังไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น
" โอเคครับ งั้นเชิญด้านนอกได้เลยครับ เสร็จเรียบร้อยแล้ว " คุณหมอหนุ่มยิ้มบางๆ
หลังจากตรวจร่างกายและฟังผลตรวจแล้ว เย่วเฟิ่งก็ขับรถพารินรดามาที่ห้างชื่อดัง เขาเดินตามหลังหญิงสาวเพื่อเลือกซื้อของ ในใจก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของหมอคนสุดท้ายที่ตรวจร่างกายของรินรดา
" คนที่นายพามา เธอผ่านการทำศัลยกรรมมาแล้ว " หมอหนุ่มเอ่ยอย่างเป็กันเอง
" ก็ไม่น่าแปลก ทุกวันนี้ผู้หญิงสวยที่ไหนก็ผ่านมีดหมอกันทั้งนั้น "
" แต่สำหรับเธอคนนี้ดูท่าว่าจะทั้งตัวนะ " คำพูดของนายแพทย์ที่เป็เพื่อนสนิททำให้เย่วเฟิ่งขมวดคิ้ว
" ทั้งตัว? ทำศัลยกรรมทั้งตัวน่ะเหรอ "
" อึ้ม ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกนะ ถ้าจะยืนยันได้ต้องใช้เครื่องมือช่วยน่ะ แต่ปกติแล้วก็น้อยคนมากที่จะทำศัลยกรรมิัทั้งตัวแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็แค่ผ่าตัดศัลยกรรมบนใบหน้าเท่านั้น "
" ... " เย่วเฟิ่งพยักหน้าเห็นด้วย ผู้หญิงทั่วไปถ้าอยากสวยก็แค่เสริมจมูก สักคิ้ว กรีดตาสองชั้น เสริมคาง แต่นี่หมอบอกว่ารินรดาผ่านการศัลยกรรมิัมาเกือบทั้งตัว
มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอคนนี้กันนะ หรือว่าที่เธอทำไปนั้นก็แค่อยากจะสวยให้ครบทุกส่วนก็เท่านั้น
อีกด้าน
คนที่ถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าบ้านกำลังนั่งตรวจดูรายงานการประชุมครั้งล่าสุดที่พายัพพึ่งส่งมาให้ ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มเมื่อเห็นตัวเลขและสถิติของการเจริญเติบโตของบริษัทโดยเฉพาะตัวเลขยอดกำไรสุทธิใน 8 เดือนที่ผ่านมา
เขาสามารถพาบริษัทก้าวผ่าน่วิกฤตมาได้จริงๆ เหรอนี่ จำได้ว่าหลังจากจัดงานศพของหนูยิ้มเสร็จเขาก็เอาแต่หมกตัวอยู่ที่บ้านอย่างเดียว ไม่ออกไปไหน เวลาทำงานพายัพก็จะเป็คนเอาเอกสารมาให้เขาเซ็นและรายงานทุกอย่างให้ฟัง เขาละทิ้งงานจนยอดกำไรและหุ้นของบริษัทดิ่งร่วงลง เขาฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นทำงาน ภาคินกวาดสายตามองตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอ ผลกำไรใน 3 ปีที่ผ่านไม่ดี และก็ไม่จัดว่าแย่
แต่พอไล่ตรวจถึง 8 เดือนล่าสุดที่ผ่านมา ยอดกำไรสุทธิสูงขึ้นเกือบ 10 เท่า นิ้วหนาเลื่อนกลับขึ้นไปดูยอดกำไรก่อนหน้าอย่างไม่อยากเชื่อในสายตาตัวเอง บริษัทของเขามีกำไรเกือบ 100 ล้านบาท ในเวลาเพียงแค่ 8 เดือน เป็ไปได้ยังไง แต่เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์่นั้นเขากลับจำอะไรไม่ได้เลย
" 8 เดือนที่ผ่านมา เป็่ที่เราแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้แล้วนี่ ่ที่แต่งงานกับเธอเรามีความสุขมากขนาดนั้นเลยเหรอ " ขณะที่ชายหนุ่มกำลังพยายามนึกถึงเื่ราวที่ผ่านมา
" พี่เฟิ่ง " เสียงหวานเอ่ยแทรกความเงียบ
" ซุ่ยหลิง มานานแล้วเหรอ "
" พึ่งมาถึงค่ะ เห็นเด็กๆ บอกว่าแม่สือม่าไม่อยู่ ซุ่ยหลิงก็เลยตักซุปและชงชามาให้เลยค่ะ พี่เฟิ่งรับเลยนะคะเดี๋ยวจะเย็นซะก่อน " หญิงสาวจัดการวางถาดลงและยกอาหารมาวางตรงหน้าชายหนุ่ม
" ขอบใจนะ แต่คราวหลังไม่ต้องก็ได้ แม่สือม่าดูแลพี่เป็อย่างดี "
" ซุ่ยหลิงเต็มใจค่ะ ซุ่ยหลิงอยากดูแลพี่เฟิ่ง " หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับส่งสายตาสื่อความหมายให้เขา
" .... " ภาคินไม่ได้พูดอะไรเพราะไม่อยากทำให้ซุ่ยหลิงเสียใจและหากจะพูดอะไรขึ้นก็อาจเป็การให้ความหวังกับเธอ การเงียบน่าจะเป็ทางออกที่ดีที่สุด
" พี่เฟิ่งกินเยอะๆ นะคะ และชานี่ซุ่ยหลิงทำเองกับมือเลยนะคะ ลองชิมสักหน่อยนะคะ " พูดจบหญิงสาวก็ยกแก้วขึ้นหมายจะป้อนใส่ปากให้เขา แต่ภาคินรีบรับแก้วและยกขึ้นดื่มเสียเองเพราะไม่อยากให้คนที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้างๆ เข้าใกล้ตัวเองมากไปกว่านี้
ซุ่ยหลิงมองชายหนุ่มที่กำลังดื่มชาที่เธอชงมา ริมฝีปากบางยกยิ้ม เธอรอเวลานี้มานาน...เวลาที่จะได้ผู้ชายคนนี้มา หลายวันที่ผ่านมาแม้เธอจะเพียรนำอาหารมาส่งเขาแต่ก็มีไม่สามารถทำอะไรได้เพราะมีแม่บ้านใหญ่ที่นี่คอยอยู่เป็ก้างขวางคอ
" เป็ยังไงบ้างคะ ชาอร่อยมั้ยคะ " หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับย้ายสะโพกไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับชายหนุ่ม
" หอม หอมดี " กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาในแก้วทำให้ภาคินเคลิบเคลิ้ม ร่างกายอ่อนแรงเหมือนอยากจะนอนพักผ่อน ชายหนุ่มเอนหลังพิงกับพนักโซฟา เปลือกตาหนาค่อยๆ ปิดลง
ในห้วงของความฝันชายหนุ่มกำลังกอดหญิงสาวอันเป็ที่รักอยู่ ริมฝีปากบางของหนูยิ้มที่เขาอยากจะประทับจูบ ไม่รอแล้วเขาจะไม่อดทนรออีกต่อไป เขาอยากจูบเธอ...ภาคินประคองใบหน้าหวานไว้และทาบทับริมฝีปากของตัวเองลงไป ความรักและโหยหาในตัวคนรักทำให้ริมฝีปากบดขยี้เข้าใส่ไม่หยุด มือหนาเลื่อนขึ้นบีบคลึงเต้าอวบพร้อมกับแกะกระดุมเสื้อของเธอ
เสียงเครื่องยนต์ที่กำลังวิ่งเข้ามาจอดภายในบ้าน ทำให้คนที่นั่งเบียดชายหนุ่มต้องผละตัวออกทันที มือบางรีบกระชับเสื้อของเธอเข้าและรีบติดกระดุมที่หลุดล่วงไป ขาเรียวก้าวออกทางประตูด้านข้าง......
" คุณเข้าบ้านไปก่อนนะครับ ผมจะแวะไปบ้านใหญ่สักหน่อย " เย่วเฟิ่งพูดกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับเปิดประตูลงรถเพื่อยกของช่วยเธอ
" ไม่ต้องยกเข้าไปช่วยหรอกค่ะ คุณไปเถอะ แค่นี้ดิชั้นทำเองได้ "
" เอาอย่างนั้นเหรอครับ "
" ค่ะ แค่นี้สบายมาก " รินรดาส่งยิ้มให้เ้าของบ้านผู้ใจดี
หลังจากรับของในมือจากเย่วเฟิ่งแล้วรินรดาก็หอบข้าวของมากมายผ่านประตูบานใหญ่ที่ หญิงสาวเดินตรงไปยังบันไดเพื่อจะเอาของข้นไปเก็บไว้บนห้องของตัวเอง ขาเรียวหยุดชะงักทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็สามีนั่งอยู่บนโซฟารับแขก
ไม่สิ..เขาไม่ได้นั่ง พี่ใหญ่ง่วงนอนอย่างงั้นเหรอทำไมเอนตัวและหลับไปแบบนี้ ปกติเขาไม่เคยนอนเวลานี้นี่ แล้วดูสิหลับไม่พอตัวก็เอนจนหัวเกือบจะฟาดลงกับขอบโซฟาแล้ว หญิงสาวถอนหายใจพร้อมกับเดินเข้าไปหาเพื่อหวังจะช่วยพยุงให้เขานอนดีๆ ถ้าปลุกให้ขึ้นไปนอนข้างบนแล้วเดี๋ยวก็จะอาละวาดเธออีก
ร่างใหญ่ที่นอนหลับตาอยู่ถูกมือบางประคองตัวเพื่อช่วยให้เขาเอนตัวลง เมื่อรู้สึกได้ถึงััจากคนคุ้นเคยทำให้เปลือกตาที่ปิดค่อยๆ เปิดขึ้น
" เอ่อ ขอโทษค่ะที่ทำให้ตื่น ฉันเห็นหัวคุณจะโขกกับโซฟาอยู่แล้ว ก็เลย เอ่อ "
" ... " ภาคินไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพราะกำลังรู้สึกว่าเบื้องล่างของตนกำลังพองโตอยู่ ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้กลิ่น
ของเธอ เขาก็ยิ่ง้า
" ช่วยพยุงฉันขึ้นไปบนห้องหน่อย "
" หาา " รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ วันก่อนยังไล่เธอไม่ให้เข้าใกล้อยู่เลย
" เอ่อ ค่ะ " ร่างบางพยุงสามีเดินขึ้นบันไดจนกระทั่งถึงหน้าห้องของเขา ขาเรียวหยุดอยู่แค่นั้นเพราะหวังจะส่งเขาแค่หน้าประตู
" หยุดทำไม เดินต่อสิ " รินรดาเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ นี่เขาจะให้เธอเข้าห้องจริงๆ เหรอ
" โอเคค่ะ...ส่งถึงเตียงเลย งั้นดิชั้นไปแล้วนะคะ "
หมับ.... มือหนาคว้าข้อมือของเธอไว้ก่อนที่หญิงสาวจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
" ไหน ๆ ก็บอกว่าเป็เมียของฉันแล้ว งั้นก็ช่วยทำหน้าที่เมียหน่อยแล้วกัน " พูดจบชายหนุ่มก็รั้งร่างบางให้นอนลงบนเตียงขนาดใหญ่ ภาคินเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขากลายเป็คนที่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ั้แ่ตอนไหน เวลานี้เขาแทบทนไม่ไหว ร่างกายเบื้องล่างมันปวดหนึบไปหมด
ใบหน้าคมซุกไซ้ไปตามลำคอระหง มือหนาเลื่อนต่ำดึงรั้งกางเกงของหญิงสาวออก กลิ่นเนื้อตัวของเธอมันช่างเป็กลิ่นที่คุ้นเคยสำหรับเขาเหลือเกิน
" หนูยิ้ม " เสียงทุ้มเอ่ยอย่างลืมตัว ภาคินใช้เวลาไม่นานในการจัดการกับเสื้อผ้าของเธอ ชายหนุ่มเองก็นึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าเขาเหมือนเคยชินกับการทำแบบนี้ นี่เขากับเธอเคยทำแบบนี้กันแล้วใช่มั้ย
แรงปรารถนาหยุดความคิดอยู่แค่นั้น เวลานี้เขาอยากปลดปล่อย ..........
.................................................................
ติดตามเนื้อหาในตอนนี้ได้ใน อีบุ๊คนิยายดวงใจญาดาได้นะคะ ่นี้มีงานสัปดาห์หนังสือลดราคาเหลือเพียง 35 บาทเท่านั้นจ้า
2K
