ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ไม่ขออุ่นเตียงให้พระเอก

เขามองเธอด้วยแววตาหัวเสียก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลัง

สวี่หว่านถิงปรายตามองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนถอนหายใจยาวอย่างครุ่นคิด

“บ้าจริง… ฉันมาอยู่ในนิยายได้ยังไงกันแล้วยังต้องมาอยู่ในร่างของ ฮูหยินใหญ่ตัวร้ายอีกนะ อยากจะบ้าตายจริงๆ!”

เธอบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจโชคชะตา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ก็อก ก็อก”

“ฮูหยินใหญ่ ข้าน้อยถ่งอี้เ๯้าค่ะ!”

แค่ได้ยินชื่อ เธอก็รู้ทันทีว่านั่นคือสาวใช้คนสนิทของตัวละครผู้นี้

“เข้ามา”

สาวใช้รีบสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับวางเสื้อผ้าและเครื่องประดับชุดใหม่ลงบนโต๊ะ

“ฮูหยินเ๯้าคะนี่เป็๞อาภรณ์ที่ท่านแม่ของท่านส่งมา เห็นว่าเป็๞ผ้าแพรจากเมืองถงเจียเ๯้าค่ะ”

สวี่หว่านถิงเหลือบตามองชุดที่วางอยู่ก่อนจะผุดลุกจากเตียง ทั้งเรือนร่างขาวยังคลุมไว้ด้วยผ้าห่มผืนบาง

“แม่ทัพหม่าจื่อหว่านอี้นี่ขี้งกเสียจริงแม้แต่อาภรณ์ของฮูหยินใหญ่ก็ยังต้องอาศัยของจากบ้านเก่ามาใช้”

สาวใช้ชะงัก ก่อนพูดเสียงเบาราวกับกลัวใครมาได้ยิน

“ฮูหยิน… หากข้าจะบอกบางอย่างกับท่านท่านอย่าโกรธข้าน้อยนะเ๯้าคะ”

“ว่ามาสิ”

“ข้าน้อยได้ยินสาวใช้ในเรือนฮูหยินรองพูดว่า…ท่านแม่ทัพหม่าส่งผ้าไหมชั้นดีจากเมืองซ่งไปให้นางด้วยนะเ๯้าค่ะ”

สวี่หว่านถิงเลิกคิ้ว พลางหัวเราะเย็น ๆ

“หึ… ก็คงจะส่งไปง้อนางล่ะสิ ช่างเถอะข้าไม่สนใจหรอก”

เธอยกมือแตะริมฝีปากแล้วพูดพลางกลอกตาราวกับมีเ๱ื่๵๹สนุกในหัว

“ว่าแต่ ที่นี่มีอะไรทำให้ข้าบันเทิงบ้างไหม?อย่างเช่น… ร้านนวด คาราโอเกะ หรือไม่ก็ บาร์โฮสต์ อะไรแบบนั้นน่ะ”

สาวใช้ถึงกับตาโต

“บะ… บาอะไรนะเ๯้าคะ?”

สวี่หว่านถิงหัวเราะเบา ๆ อย่างจนใจ

“เหอะ ช่างเถอะ ที่นี่คงไม่มีหรอก”

เธอหยิบชุดคลุมสีขาวขึ้นมาสวมทับปกปิดเรือนร่างขาวเนียนด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

“ฮูหยินเ๯้าคะ แต่ที่นอกเมืองมีตลาดค้าเครื่องประดับและข้าวของเครื่องใช้แปลกๆฮูหยินอยากไปไหมเ๯้าคะ”

สวี่หว่านถิงเบิกตากว้างด้วยความสนใจ

“จริงเหรอ งั้นเ๯้าช่วยพาข้าไปที”

“ได้เ๽้าค่ะแต่ฮูหยินจะไม่ขออนุญาตท่านแม่ทัพก่อนหรือเ๽้าคะ”

“เหอะ ขออนุญาตทำไมกัน เขาไม่สนใจข้าหรอกน่า”นางพูดก่อนเดินไปแช่ในอ่างน้ำอุ่นที่โรยด้วยกลีบดอกไม้ซึ่งสาวใช้เตรียมเอาไว้ให้เป็๞ประจำ

ในโลกนิยายมันก็ไม่ได้แย่ซะหน่อยหากไม่อยากทำตามบทในหนังสือก็ทำตามใจตัวเองซะก็สิ้นเ๱ื่๵๹เกิดเป็๲สวี่หว่านถิงมีทางเลือกในชีวิตตั้งมากมายมีเหรอที่จะต้องมาเดินตามบทงี่เง่าในนิยายนี่เธอคิดในใจพลางนอนแช่ในน้ำอุ่นอย่างสุขอารมณ์

ณ ตลาดเมืองเซ่าเจียงผู้คนต่างดูคึกคักเสียงพ่อค้าขายผ้าและเครื่องประดับดังระงมไปทั่ว

สวี่หว่านถิงในชุดคลุมสีขาวสะอาดเดินเยื้องย่างอย่างมีอำนาจราวกับดาราตัวแม่เดินพรมแดงในยุคปัจจุบันแต่ทว่าความเป็๲จริงกลับอยู่ในร่างฮูหยินใหญ่นางร้ายในนิยายแห่งยุคโบราณ

ถ่งอี้รีบเดินตามหลังพลางหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง

“ฮูหยินใหญ่เ๽้าคะท่านซื้อเยอะเกินไปแล้วเ๽้าค่ะ ข้ากลัวจะขนกลับไม่ไหวอีกอย่างท่านแม่ทัพอาจตำหนิท่านได้นะเ๽้าคะว่าใช้เงินสิ้นเปลือง”

“หึ ก็นี่แหละที่เรียกว่า ช้อปบำบัดหัวใจเข้าใจไหมถ่งอี้?เขาอยากด่าก็ให้เขาด่าไปข้าไม่สนหรอก ถ้ามีสามีที่ให้ความสุขทางกายและใจไม่ได้ก็ถลุงเงินเขาให้สาแก่ใจก็พอ!”

สวี่หว่านถิงพูดเสียงหวานแต่แฝงด้วยความกร้าวก่อนจะหยิบพัดมาสะบัดเบา ๆ อย่างสง่างาม