บทที่ 12 พันธสัญญา (4) จบ
ใบหน้าที่กำลังเลื่อนเข้ามาใกล้ แววตาที่เมื่อใครได้มองต่างก็ต้องหลงใหล สิ่งที่ชายคนนั้นพูดออกมา ตัวของซอจูอึนนั้นจะสามารถเชื่อมันได้หรือไม่
“X…”
มืออุ่นที่เคยปาดน้ำตายังคงััอยู่บนใบหน้า ความรู้สึกชอบใจอย่างประหลาดมันเกิดขึ้นมาเพราะความสับสน X เริ่มขยับเข้ามาใกล้ และอีกไม่นานมันคงจะใกล้มากกว่านี้
ดวงตาที่เคยมีสีแดงก่ำแต่ใบหน้ามันถูกทำให้เกิดสีที่เข้มกว่า สาวน้อยได้แต่คิดอยู่ในใจ ก่อนจะมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาของผู้ชายคนนั้น
‘นี่เขาคิดจะทำอะไร…?’
หัวใจมันเต้นแรงจนแทบะเิ ริมฝีปากเล็กเริ่มเผยอออกมาอย่างช่วยไม่ได้ นี่เป็ครั้งที่สามแล้วที่ผู้ชายคนนั้นทำ ‘คือการเอาใบหน้าเข้ามาชิดกันจนทำให้เกิดอาการหวั่นไหว’
ความรู้สึกมากมายมันเริ่มเข้ามาปะทะกัน ซอจูอึนนั้นไม่รู้ว่าควรจะตัวทำเช่นไร สายตาเลิ่กลั่กมองไปมาอยู่นาน สมองจึงสั่งบังคับให้เธอปิดตาลง
เหมือนดั่งกำลังอยู่ในโลกแห่งความมืด เพราะหลับตาอยู่เธอจึงมองไม่เห็น ความตื่นเต้นเริ่มก่อเกิดขึ้นมาในจิตใจ ต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีกกัน?
ลมหายใจของเขามันกำลังรดเข้ากับใบหน้า มันไหลรินผ่านต้นคอตรงเข้ามาััยังใบหู จากมือนุ่มอันเคยอยู่บนแก้ม กลับค่อยๆ เคลื่อนตัวเลื่อนลงมาจับที่ปลายไหล่…
แต่ในขณะที่ซอจูอึนกำลังตายใจ X รีบดึงชายเสื้อของเธอลงมาก่อนที่จะ…
‘งับ...!’
“โอ๊ย!!!”
เสียงร้องะโลั่น X กัดเข้าที่ต้นคอแล้วฝังเขี้ยวเอาไว้แน่น ด้วยความเจ็บสาวน้อยรีบใช้มือกระแทกตัวของเขาให้ออกห่าง แต่ชายร่างใหญ่ก็รีบใช้แขนกอดรัดเธอเอาไว้
ดวงตาเล็กพลันเบิกโพลงจนแทบถลน ความเ็ปมันแล่นเข้าไปในสมอง ซอจูอึนเริ่มร้องไห้ออกมาเสียงดัง มันเป็อีกครั้งที่เธอถูกหลอกให้เชื่อใจ
‘…แด่โลกอันแสนโหดร้าย…ตัวของฉันเคยทำอะไรผิดบาปนักหรือไงกัน’ สาวน้อยถามในใจพลันเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยเวทมนต์ มันช่างมืดมนเสียจนเหมือนกับชีวิตของเธอ
ทั้งๆ ที่อุตสาห์ยอมเชื่อใจแล้วแท้ๆ แต่ทำไมคนที่กำลังกัดคออยู่ถึงทำให้เธอต้องผิดหวัง ในใจของซอจูอึนได้แต่คิดพลันใช้เล็บจิกลึกเข้าไปยังหลังของเขา นิ้วของเธอัักับของเหลวที่มันไหลออกมา แต่ทว่าตัวของ X ก็หาได้ตอบสนองไม่
ภาพของคิมจองอูในตอนที่โดนบีบคอจนตายมันเริ่มย้อนกลับเข้ามาหา เธอลืมไปว่า X ไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็ปีศาจ เขาเพียง้าแค่ความสิ้นหวังของมนุษย์เพียงเท่านั้น ขนาดในตอนที่แขนโดนแทงจนเป็แผลเหวอะหวะ ตัวของเขาก็ยังไม่เห็นจะเป็อะไรเลยสักนิด
ว่าแล้วซอจูอึนก็ค่อยๆ ปล่อยมือลง เธอยอมจำนนต่อทุกสิ่งอย่าง ความเจ็บแสบยังคงแล่นเข้ามา แต่ร่างกายไม่มีแรงที่จะทำอะไรอีกต่อไป
X ยังคงกัดอยู่อย่างนั้น ด้วยความสิ้นหวังมันส่งออร่าเข้ามาหา ั์ตาสีแดงเริ่มส่องแสงประกายออกมา ทำให้เขาใช้ฟันกัดแรงยิ่งขึ้นเสียจนเืซึมไหลผ่านคมเขี้ยวที่กำลังฝังอยู่นั่น
“&%$”
ปากของเขากำลังขยับพึมพำอะไรบางอย่าง โลหิตนั่นก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็อักขระร้อยตัวอักษร มันลอยออกมาบินว่อนร้อยเรียงกันดั่งท่วงทำนอง ก่อนจะล้อมรอบเข้าที่คอของพวกเขาทั้งสองคน
เมื่อตัวอักขระประหลาดถูกฝังลงบนิั มันค่อยๆ เชื่อมโยงต่อกันจนเป็รอยสลักรูปร่างคล้ายดั่งปลอกคอ ฝั่งของซอจูอึนเป็ลายดอกไม้เรียงต่อกันไปมา ส่วนฝั่งของ X เป็โซ่มีหนามอันแหลมคม
ความร้อนดั่งไฟแผดเผาแพร่กระจายเข้าที่ต้นคอของพวกเขา ราวกับมัน้าจะประมวลผลข้อมูลอะไรบางอย่าง รอยสลักทั้งสองนั่นส่องแสงสว่างอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ จางหายวับไปกับตา
เมื่อทุกอย่างจบลง X จึงรีบถอนเขี้ยวออก เขารีบจับร่างที่กำลังจะทิ้งตัวลงไปแล้วกอดเอาไว้แน่น “ข้าขอโทษ…แต่มันจำเป็” ความรู้สึกผิดเริ่มถาโถมประโคมดังออกมาจากปากที่เปื้อนเืของเขา แต่ช่างน่าเศร้าสาวน้อยเธอไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกต่อไป
ดวงตาที่พร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ กับใบหน้าอ้าปากหวอราวกับไม่มีชีวิต ซอจูอึนเสียเืไปเยอะมากผิวของเธอซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
นี่เหรอความรู้สึกของคนที่กำลังจะตาย ลมหายใจที่มันติดขัดจนไม่เป็จังหวะ ความเย็นเฉียบที่มันพุ่งเข้ามาดั่งเอาตัวไปอยู่ในน้ำแข็ง ถึงแม้ความเ็ปที่ต้นคอมันกำลังจะจางหาย แต่เรี่ยวแรงที่อยู่ในร่างกายมันก็ไม่เหลืออะไรอยู่ดี
ซอจูอึนค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง ตัวเธอหวังและขอให้มันเป็ครั้งสุดท้าย แต่สมองเหมือนกำลังปลดล็อคอะไรบางอย่าง มันรีบคิดทบทวนถึงเื่ราวนั้นในทันที
‘ตายไปก็ดีเหมือนกันตัวฉันนั้นจะได้ไปอยู่ด้วยกันกับน้องชาย…’
‘...น้องชาย? ว่าแต่ฉันเคยมีน้องชายด้วยเหรอ...?’ ว่าแล้วตัวเธอก็ตื่นฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบหายใจเสียงดังราวกับพึ่งโผล่พ้นออกมาจากน้ำ
‘แฮ่ก แฮ่ก..”
ความอบอุ่นที่ไม่รู้ที่มามันไหลผ่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างตรงฝ่ามือ
ริมฝีปากของ X ััอยู่ตรงนั้น เขาประทับรอยจูบฝังพลังเวทย์หวังให้มันหล่อเลี้ยงชีวิตที่กำลังใกล้จะตาย แสงสีแดงส่องประกายวิ่งไหลผ่านเข้าเส้นเืพลันทำให้ผิวสีซีดเริ่มฟื้นคืนสภาพกลับมาอีกครั้ง
แต่เพราะสายตายังคงเป็ฝ้าอยู่ ทำให้สิ่งที่เธอรู้สึกได้มีเพียงความนุ่มนิ่มและความอบอุ่นที่แพร่กระจายเข้ามาเท่านั้น ซอจูอึนหลับตาลงอย่างช้าๆ เธอได้ยินเสียงสุดท้ายที่กล่าวออกมาก่อนที่เธอจะสลบไป
“พันธสัญญาเสร็จสิ้น เซบ-...!”
‘...’
.
.
.
X กำลังนั่งอยู่ในห้องอาหาร แสงไฟที่กำลังส่องสว่างกับภาพสลักบนเพดานทุกอย่างถูกปรับให้กลับคืนสู่สภาพปกติ
เขายังคงเอาขาพาดไว้กับโต๊ะอยู่เช่นเดิม ในสมองของเขายังคงนึกภาพถึงเื่ราวที่เขาเคยทำ รสชาติกลิ่นคาวเหล็กในปาก เสียงกรีดร้องอย่างทรมาณ และความรู้สึกอันแสนสิ้นหวังที่มันไหลผ่านออกมาจากตัวของซอจูอึน มันช่างมีรสชาติอันหวานหอมและยอดเยี่ยมเสียยิ่งกว่าสิ่งใด
แต่ทว่า…
ตัวเขาหาได้ชอบมันเสียเท่าไหร่ ความรู้สึกที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจนี่มันอะไรกัน
“กาแฟขอรับ…” แต่แล้วความคิดนั่นก็ถูกขัด เมื่อถูกแก้วสีขาวมีลายดอกไม้ประดับยื่นวางลงอยู่ตรงหน้า
“อ่า...ขอบใจ” สายตาของเขายังคงเหม่อลอยออกไปไกล X ไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่นัก
“ท่านไม่คิดว่าครั้งนี้มันรุนแรงเกินไปสำหรับเธอหรือขอรับ” เซบาสเตียนเริ่มกล่าวถามด้วยน้ำเสียงอันเรียบนิ่งเช่นเคย แต่ดูท่าในใจเขาคงจะไม่ชอบเช่นกัน แม้ตัวเขาจะเคยเห็นการกระทำอันรุนแรงมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันค่อนข้างจะต่างออกไปเสียหน่อย
“เ้าก็น่าจะรู้ หากจะต้องผูกพันธสัญญาในฐานะที่เป็ปีศาจ มันมีเพียงแค่หนทางนี้เพียงทางเดียวเท่านั้น โดยเฉพาะอารมณ์ของมนุษย์ ยิ่งพวกเขามีความรู้สึกอันรุนแรงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้พวกเราได้รับพลังมากขึ้นเท่านั้น” X อธิบายให้ฟังพลันหยิบช้อนคนกาแฟนั่นขึ้นมากัดเล่น
“แต่นั่นมัน…” ในขณะที่เซบาสเตียงพยายามจะโต้แย้งอะไรบางอย่าง สายตาสีแดงก็รีบชำเลืองหยุดเขาเอาไว้
‘...’
“…เข้าใจแล้วครับ” ว่าแล้วทั้งสองขาก็ถอยออกพลันหันหลัง ตัวของเขานั้นไม่มีอะไรที่จะต้องพูดคุยกับ X อีกต่อไป แต่ในจังหวะที่เซบาสเตียนกำลังจะเปิดประตูนั้น เสียงของ X ก็ดังพร้อมกับสั่งเขา
“ฝาก…ดูแลยัยนั่นด้วย” ฝ่ายที่ได้ฟังฉีกยิ้มเล็กๆ ออกมา แม้ X จะทำท่าทางไร้อารมณ์อยู่เช่นนั้น แต่ใจจริงก็คงเป็ห่วงซอจูอึนอยู่ไม่ใช่น้อย
เมื่อผู้เป็นายร้องขอผู้เป็บ่าวย่อมต้องทำตาม เซบาสเตียนรีบเดินออกไปก่อนจะทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้แล้วปิดประตูลง
“รับคำสั่งขอรับ นายท่าน”
(I CAN’T SLEEP WITHOUT YOU ได้โปรดกล่อมฉันสู่ห้วงแห่งความฝันที)
409
