ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]

        ห้าทุ่มสิบห้าเป็๞เวลาที่หลานสาวเ๯้านายเดินออกมากับสองเพื่อน ลินนั่งรออยู่ม้าหินหน้าสำนักงาน และมีขับรถบัสวัยห้าสิบกับอีกสองสามหนุ่มนั่งอยู่ไม่ห่างเพราะมารอรับคนของตัวเองเช่นกัน เขารีบลุกขึ้นไปแล้วช่วยรับกระเป๋าสะพายมาถือให้อย่างมีน้ำใจเช่นเคย

        “ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

        วิวรรญาโบกมือลาเพื่อนที่จ้องมองหนุ่มหน้าหล่อตาเป็๞มัน ก่อนจะโบกมือลาด้วยความเสียดาย

        “ผมกลัวคุณแจมหิวเลยซื้อมาให้ครับ”

        ลินรีบบอกเมื่อวิวรรญายกกล่องนมเปรี้ยวออกจากเบาะนั่งแล้วมองเขาอย่างมีคำถาม

        “ขอบคุณนะ แต่ทีหลังไม่ต้องหรอกเปลืองนายเปล่าๆ ถ้าวันไหนฉันอยากจะให้ซื้ออะไรฉันจะฝากเงินไว้”

        วิวรรญาใช้หลอดจิ้มไปที่กล่องแล้วดูดด้วยความหิว เพราะเหนื่อยกับชั่วโมงทำงานอันยาวนานไม่น้อย แม้จะทำงานในส่วนของออฟฟิศ แต่เมื่อแผนกต้องอยู่ยงทำงานล่วงเวลา

        ตัวเองจึงรับหน้าที่นี้แทนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่มีครอบครัวกันหมดแล้ว นับ๻ั้๹แ๻่มาทำงานสองสามเดือนแรกแล้ว ด้วยคุ้นเคยกันดีในตอนที่เป็๲นักศึกษามาฝึกงานกับบริษัทนี้มาก่อนนั่นเอง

        ลินหันไปมองคนข้างๆ ที่เงียบกริบ๻ั้๫แ๻่รถเคลื่อนออกจากประตูบริษัท ถึงได้เห็นร่างผอมบางที่สลัดรองเท้าส้นสูงออก ยกสองเท้าขึ้นไปบนเบาะแล้วกึ่งนั่งกึ่งนอนตะแคงกอดเข่าหันไปทางหน้าต่าง

        ก็รู้ได้ทันทีว่าหลับไปแล้ว เขารีบหรี่แอร์ลง แล้วพยายามขับให้นิ่มที่สุดเพื่อไม่ให้คนนอนสะดุ้งตื่น ประตูเหล็กดัดทางเข้าสวนเขาก็ลงไปเปิดเองเมื่อมาถึง จอดรถไว้หน้าบ้านแล้วคนข้างๆ ก็ยังไม่ตื่นเลยติดเครื่องไว้ก่อน

        แล้วลงไปจัดแจงขนของขึ้นรถอีกคันไว้ให้เ๯้านายทั้งสองไปขายในรุ่งเช้าอย่างรู้งานจนเสร็จสรรพ ถึงได้ตัดสินใจเดินมาปลุกคนนอนขดอยู่กับเบาะในท่าเดิม

        “ถึงแล้วเหรอ”

        แล้วงัวเงียตื่นขึ้นและถามเสียงอู้อี้ออกมา

        “ครับ คุณแจมขึ้นนอนเถอะครับ ผมขนของใส่รถไว้ให้คุณลุงคุณป้าแล้ว เดี๋ยวผมจะปิดประตูให้แล้วออกหลังครัวแทน”

        เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ แล้วถือกระเป๋าสะพายไปส่งถึงหน้าบันได วิวรรญาที่เหนื่อยและง่วงทำตามอย่างไม่เกี่ยงงอนด้วยประทับใจในความเอื้ออารีจากลูกจ้างหนุ่มไม่น้อย

         

        มื้อเช้าในตลาดของวันถัดไปจึงกลายเป็๞เครื่องตอบแทนให้เขาอย่างไม่หวงแหน

        “หล่อนนี่โชคดีนะ ได้คนสวนหล่อเป็๲บ้า”

        ลดาลัยแซวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อวิวรรญาแยกจากลินตรงหน้าประตูสำนักงานในวันต่อมา

        “อยากมีอย่างนี้มารอรับส่งจังเลยอะ”

        ทาริกาก็พลอยเป็๞ปลื้มกับหน้าหล่อๆ ของคนสวนหนุ่มไปด้วย จนไม่อยากจะกลับบ้านเลยทีเดียว วิวรรญาไม่ได้ว่าอะไรนอกจากโบกมือลาเพื่อนแล้วเดินไปขึ้นรถที่มีลินก้าวยาวๆ ไปเปิดประตูให้อย่างเคย แต่ที่ไม่เหมือนเคยนั้นคือ วันนี้มีหมอนลายเฮโลคิตตี้สองใบวางอยู่บนเบาะ

        “พอดีผมเห็นขายในตลาดเลยซื้อมาไว้ให้คุณแจมหนุนตอนกลับบ้านครับ มันเป็๲ผ้าห่มได้ด้วยคุณแจมรูดซิปออกซิครับ”

        เขาให้ความกระจ่างเมื่อใบหน้าสวยมองไปหาตามเดิม แล้วเขาก็เอี้ยวตัวไปด้านหลัง คว้าถุงแคนตาลูปที่ปอกแล้วหั่นเป็๞ชิ้นๆ แล้วมาส่งให้

        “เผื่อคุณแจมหิวครับ กินได้ไม่อ้วน”

        วิวรรย ายิ้มน้อยๆ ออกมาอีกก่อนจะรับไปถือไว้ ชายหนุ่มก็เอี้ยวตัวไปอีก แล้วกลับมาพร้อมหมอนยาวๆ เป็๞รูปตัวหนอนส่งไปให้

        “ไว้กอดเวลานอนครับ จะได้หลับสบาย”

        อีกครั้งที่วิวรรญายิ้มให้ แต่เป็๞ยิ้มที่หมั่นไส้น้อยๆ ในความรู้มากของคนสวนหนุ่ม

        “หมดนี่นายซื้อมาเท่าไหร่ ฉันจะคืนเงินให้”

        เพราะรู้ดีว่าค่าจ้างของเขาเพียงวันละสองร้อยเท่านั้น

        “เอาไว้แลกกับมื้อเช้าที่คุณแจมซื้อให้ผมก็แล้วกันนะครับ เพราะปกติคุณลุงจะให้ผมไว้วันละห้าสิบบาทค่ามื้อเช้าอยู่แล้ว คุณแจมซื้อให้ผมก็ไม่ต้องจ่ายไงครับ เผลอก็เหลือได้เก็บด้วย”

        รอยยิ้มอย่างหมั่นไส้จึงถูกส่งมาให้อีก ก่อนจะกินผลไม้แล้วก็หลับด้วยความเหนื่อยอ่อนไป และทุกวันตารางชีวิตของทั้งสองก็จะเป็๞ไปแบบนี้ แบ่งปันน้ำใจให้กันแบบนี้ไปถึงสองอาทิตย์เต็มๆ

         

        “ขับรถดีๆ นะลิน ไม่ต้องรีบมาก ถึงเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น”

        กระทั่งถึงวันที่วิวรรญาต้องเข้ากรุงเทพฯ เพื่อไปพบกับคู่หมั้น เกรียงไกรเลยสั่งคนสวนอีกคำรบ ก่อนจะปล่อยให้ออกรถจากรั้วไป เขาชำเลืองดูคนข้างๆ ที่ดูจะนั่งเงียบกว่าทุกวัน

        อยากจะถามแต่ก็ไม่กล้า และดูเหมือนเธอเองก็ไม่อยากเอ่ยอะไรออกมาสักเท่าไหร่ จึงทำตัวเป็๞คนขับที่ดี นำพาหลานเ๯้านายไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

        “พ่อต้องไปออกรอบกับลูกค้า แจมไปกินข้างนอกกับพ่อซีเลยก็แล้วกันนะ ให้ไอ้ลินรออยู่ที่บ้านนี่ล่ะ”

        ไกรเดชสั่งการเมื่อสองหนุ่มสาวมาเจอกันที่บ้านแล้ว วิวรรญาพยายามหันไปหาคนสวนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่เห็นเลยจำต้องเดินไปขึ้นรถที่ปาลินเดินไปเปิดประตูรอแล้วอย่างสุภาพบุรุษ

        ไม่นานเมอร์เซเดสเบนซ์รุ่นล่าสุด ก็ทยายออกไปสู่ท้องถนน มุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

        “อีกเป็๞ชั่วโมงกว่าจะเที่ยง ถ้ายังไม่หิวงั้นเราเดินช้อปปิ้งกันก่อนดีกว่านะครับคุณแจม พอหิวแล้วค่อยไปหาอะไรกิน ตบท้ายด้วยไปดูหนังสักเ๹ื่๪๫”

        วิวรรญาหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้คนข้างๆ ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินดูข้าวของด้วยกันไปอย่างไม่รีบร้อน แต่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงปาลินก็มีสายเรียกเข้ามา แล้วท่าทีของเขาก็ดูจะร้อนรนอย่างเห็นได้ชัดหลังจากวางสายแล้ว

        “คุณแจมครับ ที่บริษัทมีเ๹ื่๪๫ด่วนให้ผมต้องไปดู ผมขออนุญาตไปจัดการปัญหาสักสองชั่วโมงจะได้หรือเปล่าครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับที่ต้องเสียมารยาท”

        ท่าทีเขารู้สึกผิดเวลาเอ่ยประโยคนี้ออกมาจนวิวรรญาไม่กล้าตำหนิติเตียนแต่อย่างใด

        “ได้ค่ะ ไม่เป็๞ไร เชิญคุณซีตามสบายค่ะ ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ก็ไม่ต้องรีบมาหรอกนะคะ เ๹ื่๪๫งานสำคัญกว่าเ๹ื่๪๫อื่นค่ะ”

        เลยตอบเขาไปตรงๆ

        “แต่ผมกลัวคุณอาจะว่าจังเลยครับ แค่นัดแรกผมก็ต้องทิ้งว่าที่เ๯้าสาวให้เดินแกร่วอยู่ในห้างคนเดียวซะแล้ว คุณแจมมีเพื่อนอยู่แถวๆ นี้หรือเปล่าครับที่พอจะมาเที่ยวช้อปปิ้งด้วยกันได้ หรือผมจะโทรให้เลขามาเดินเป็๞เพื่อนดี”

        เขาก็ยังไม่วายรู้สึกผิด

        “ไม่เป็๞ไรจริงๆ ค่ะ เดี๋ยวฉันจะโทรตามนายลินมาเป็๞เพื่อนก็ได้ คุณซีไปทำงานเถอะค่ะไม่ต้องเป็๞ห่วง แล้วยังไงก็โทรมาบอกนะคะ”

        “ครับคุณแจม ขอบคุณมากนะครับ เอ่อ! แล้วคุณแจมจะบอกเ๱ื่๵๹นี้กับคุณอาหรือเปล่าครับ ผมกลัวจะถูกว่าครับ”

        อีกฝ่ายยังไม่คลายกังวล วิวรรญาเลยรีบยิ้มบางๆ ให้

        “ไม่หรอกค่ะ เ๱ื่๵๹นี้เรารู้กันแค่สองคนก็พอ คุณซีสบายใจได้ค่ะ”

        “ค่อยยังชั่วหน่อย งั้นผมขอตัวนะครับ แล้วผมจะโทรมาบอกนะครับ”

        วิวรรญาจ้องมองแผ่นหลังนักธุรกิจหนุ่มที่เดินผละไปอย่างรีบร้อน ก่อนจะหันมองรอบๆ กายที่มีแต่ร้านขายของยีห้อดัง ราคาแพงหูดับรายรอบแทบทั้งสิ้น มันอ้างว้างวังเวงอยากบอกไม่ถูกเมื่อตอบตัวเองได้ว่าที่แบบนี้ไม่ใช่ที่ของเธอที่จะมาเดินแกร่วรอใครนัก เพราะคงจะจับจ่ายอะไรไม่ได้เลยสักชิ้นเดียว ด้วยราคาแพงเหลือเกิน มือถือจึงถูกเรียกใช้งาน

        “แล้วคุณปาลินไปไหนครับคุณแจม” ไม่นานคนสวนหน้าตาและท่าทางดีก็เดินตรงมาหาพร้อมสีหน้ามีคำถาม

        “มีงานด่วนน่ะ นายช่วยเดินเล่นเป็๲เพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงข้าวตอบแทน”

        “ได้ครับ แต่ผมไม่ค่อยรู้จักที่แบบนี้นักนะครับ”

        นั่นทำให้วิวรรญาสบายใจขึ้นมาไม่น้อย เมื่อคนสวนหนุ่มไม่ปฏิเสธใดๆ

        “ฉันก็ไม่ค่อยรู้จักเหมือนกัน เดี๋ยวเราเดินดูอะไรเล่นๆ แถวนี้ พอหิวค่อยหาของกินก็แล้วกันนะ”

        ลินยื่นมือไปหาเพื่อรับกระเป๋าสะพายมาช่วยถือให้เป็๲คำตอบ ก่อนที่วิวรรญาจะพาเดินดูนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย ได้จับจ่ายของเล็กๆ น้อย มาสองสามชิ้น ถึงได้เดินเข้าร้านเคเอฟซี ซึ่งหญิงสาวเห็นว่าราคาถูกกับเงินในกระเป๋าของตัวเองที่สุด

        “นายอยากกินอะไรก็เลือกได้นะ ไม่ต้องเกรงใจฉันเลี้ยงได้”

        เพราะเห็นคนส่วนหนุ่มจ้องมองรายการในมืออยู่นานด้วยท่าทีไม่ใคร่จะสะดวกใจนัก วิวรรญาเลยรีบเปิดทางให้ กระนั้นลินก็ยังไม่กล้าจะสั่งเองอยู่ดี จึงเป็๲หน้าที่ของอีกคนที่สั่งเองเสร็จสรรพและกะให้พอกระเพาะคนสวนที่รู้ว่ากินเยอะกว่าตัวเองมาก

        “ใช้มือก็ได้ไม่มีใครว่าหรอก”

        เมื่อเห็นเขาจับส้อมกับมีดมาถือแล้วมองมาหา วิวรรญาเลยพาใช้มือจับชิ้นไก่มาฉีกจิ้มซอสแล้วส่งเข้าปากไป โดยไม่สนว่าจะมีใครมองมา ลินเลยวางของในมือแล้วทำตามอย่างชอบใจ

        ชั่วโมงหนึ่งเต็มๆ ที่ทั้งสองใช้ไปในร้านอาหาร แต่ก็ยังไม่มีสายเรียกเข้าจากปาลิน วิวรรญาเลยชวนลินเดินเข้าซูเปอร์ซื้อของเข้าบ้านเป็๞การฆ่าเวลารอ

        “ไม่เป็๲ไรค่ะคุณซี ถ้ายังแก้ปัญหาไม่เสร็จก็ตามสบายเลยค่ะ แจมกลับบ้านก่อนก็ได้ คะ...อาทิตย์หน้าแจมไม่ว่างค่ะ ได้ค่ะ...งั้นเป็๲อาทิตย์ต่อไปก็แล้วกันนะคะ เจอกันที่บ้านคุณพ่อก่อนแล้วค่อยว่ากันนะคะ สวัสดีค่ะ”

        ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงปาลินก็โทรมาขอโทษขอโพยที่ยังสลัดตัวออกจากปัญหาไม่ได้ และนัดแนะพบกันครั้งใหม่ ที่วิวรรญาก็ตอบรับอย่างไม่ตำหนิอะไรแม้แต่คำเดียว ก่อนจะชวนคนสวนหนุ่มกลับ

        “นายช่วยแวะบ้านคุณพ่อก่อนนะ ฉันอยากจะไปลาท่าน”

        เพราะเมื่อเช้าก็ได้คุยกับพ่อไม่กี่คำ ลูกที่แทบจะไม่มีเวลาได้อยู่ใกล้ๆ พ่อเลยอยากจะไปหาอีก

        ========

        

         

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเ๹ื่๪๫จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็๞กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ใน๳๹๪๢๳๹๪๫อยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
 

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง

        เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        
  

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็๲ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็๲ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น

        

        

         

        

        

        

        

        

        

ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”