ดวงตะวันลาลับฟ้าไปเพื่อหวังเฝ้าถวิลจะจูบดินสุดไกล
แลกาลเวลาพาใจของฉันให้หายไปหาเธอที่อยู่แดนนั้นที่ฉันไม่มีวันจะเอื้อมมือไปถึง
ในขณะที่มีผู้คนมากมายคอยเดินอยู่ล้อมรอบตัวฉันที่เฝ้าคอยแต่จะคิดคำนึงถึงเธอเพียงผู้เดียว
ทันใดนั้นภายในความคิดของฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเธอคงจะเป็เช่นเดียวกัน แต่ต่างกันเพียงแค่ว่าคนที่เธอนึกถึงก็คงเป็เขาไม่ใช่ฉัน
เขา ผู้ที่เธอเฝ้าฝันและหมายปองเพียงผู้เดียว
พอนึกได้อย่างนั้นฉันก็ยิ้มออกมาด้วยทุกอณูความรู้สึก ที่มันพรั่งพรูและหลั่งไหลออกมาผ่านม่านตาที่บวมช้ำไปเสมอของฉันเมื่อคิดถึงเธอ
เมื่อใดกันนะที่พอคิดถึงเธอฉันก็ต้องเป็อย่างนี้เสมอตลอดมา
ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวครีมของฉันที่เคยเป็ที่ปลอดภัยยามเมื่อคิดถึงเธอ ก็ไม่เคยจะน่ารักอีกแล้ว เมื่อรูปคู่ที่เราเคยถ่ายด้วยกัน มันกลายเป็วันวานที่ผ่านไป
ผ้าห่มที่มักจะมีกลิ่นกายเธอติดก็ได้จืดจางหายไปแล้วราวกับเธอไม่เคยได้นอนที่นี่ั้แ่แรก
ฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวก็มิเปล่งแสงในใจของฉันอีกแล้วเมื่อไม่มีเธอมองเคียงข้างกัน
แต่คงไม่เป็ไร
แค่ได้คิดถึงเธอต่อไป
ในพื้นที่ๆมีแค่ฉัน กับห้องสี่เหลี่ยมสีขาวครีม
974
