เมเม่ แคลเรสซ่า: อย่างนั้นหรือ
เมเม่เอนตัวมาด้านหน้า มือเท้าคางคาร์ลินบอกได้ว่าเธอยังไม่เชื่อคำพูดของแลร์รี่นัก แต่ก็อีกนั่นแหละ นับั้แ่ “เหตุการณ์นั้น”เมเม่ก็ไม่เคยเชื่อใจใครอีกเลย
แลร์รี่ เจนกินส์: ความจริงก็ตามนี้ครับ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฟังแล้วเหมือนคุณเป็ส่วนเกินของการสืบสวนของทั้งเ้าหน้าที่แล้วก็“ครอบครัว” ของรศ.ครุกแชงก์ นะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอมานานมากแล้ว
เมเม่ แคลเรสซ่า: และคุณก็รู้เื่การหายตัวไปของเธอทางข่าวหนังสือพิมพ์
เมเม่ แคลเรสซ่า: จะด้วยความรักครั้งเก่าหรือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีจากก้นบึ้งที่ทำให้“คนอย่างคุณ” ลุกขึ้นมาทำเื่น่ารำคาญนี้ก็ตาม
เมเม่ แคลเรสซ่า: คำถามก็คือเ้าสิ่งนี้
เมเม่ชูเครื่องบันทึกเสียงซึ่งเป็เบาะแสเดียวซึ่งแลร์รี่ยื่นให้เธอหลังจากเข้ามาในสำนักงานนักสืบไม่นานขึ้นโบก
เมเม่ แคลเรสซ่า: เบาะแสชิ้นนี้มาอยู่ที่คุณได้ยังไงในเมื่อกับเื่นี้คุณเป็แค่คนนอกวงเท่านั้น
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมเอง... ก็ไม่รู้เหมือนกัน
แลร์รี่ เจนกินส์: อยู่ดีๆ วันหนึ่งมันก็มาอยู่ในตู้จดหมายของผมแล้ว
เมเม่ แคลเรสซ่า: เอาจริงๆ นะคุณเจนกินส์
เมเม่ แคลเรสซ่า: แลร์รี่
เมเม่ แคลเรสซ่า: เราต่างก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคุณกำลังโกหกอยู่
เมเม่ แคลเรสซ่า: เพราะงั้นอย่ามัวเสียเวลากันเลยดีกว่า
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณได้หลักฐานนี่มาจากไหน
แลร์รี่ เจนกินส์: ผม... ผม...
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมเอามันออกมาจากห้องเก็บหลักฐานในสถานีตำรวจน่ะครับ
เมเม่ แคลเรสซ่า: เป็อย่างที่คิดเลย
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณขโมยมันมา
แลร์รี่ เจนกินส์: มะ ไม่ ไม่ใช่ขโมย
ชายอ้วนหัวล้านเริ่มพูดตะกุกตะกัก บิดมือไปมาด้วยความลำบากใจ
แลร์รี่ เจนกินส์: พอดี... ผมรู้จักกับเ้าหน้าที่ที่นั่น
แลร์รี่ เจนกินส์: เ้าหน้าที่... ที่กำลังร้อนเงินอยู่พอดี
เมเม่ แคลเรสซ่า: ติดสินบนหรือก็ไม่ต่างจากขโมยเท่าไหร่นะ เพียงแต่มีผู้สมรู้ร่วมคิดเพิ่มอีกคนเท่านั้นเอง
แลร์รี่ เจนกินส์: แต่ผมจำเป็ต้องทำ! พวกเขากำลังจะปล่อยคดีนี้ไป!
แลร์รี่ เจนกินส์: ทั้งที่มีเบาะแสแล้วแท้ๆ แต่พวกนั้นกลับไม่แยแสสักนิด
แลร์รี่ เจนกินส์:โดยเฉพาะสามีน่ะตัวดีเลย
แลร์รี่ เจนกินส์: เขาหาว่ามันไร้สาระ!
แลร์รี่ เจนกินส์: บอกว่าเดิมทีมิแรนด้าก็หลงใหลเื่ลวงโลกแบบนี้อยู่แล้ว
แลร์รี่ เจนกินส์:และเธออาจแค่หายตัวไปเพื่อไล่ล่าข้อมูลอย่างสูญเปล่าเหมือนที่เคยทำก่อนหน้านี้ก็ได้
แลร์รี่ เจนกินส์:ไอ้ระยำนั่นไม่ห่วงเธอด้วยซ้ำ!
อามายะ คาร์ลิน: แล้วตำรวจไม่ตรวจสอบตามเบาะแสนี่เลยหรือ
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมไม่รู้หรอก
แลร์รี่ เจนกินส์:แต่ถึงมีไปตรวจสอบจริงก็คงทำแบบขอไปทีนั่นแหละ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณรู้ได้ยังไงว่า“ขอไปที” น่ะ
แลร์รี่ เจนกินส์: เพราะพวกเขาต้องเจอมิแรนด้าแล้วสิ
แลร์รี่ เจนกินส์:ไม่งั้นทำไมถึงมีเสียงบันทึกของเธอระหว่างสำรวจคฤหาสน์นี่ออกมาล่ะ
แลร์รี่ เจนกินส์:เธอต้องอยู่ที่นั่นแน่
แลร์รี่ เจนกินส์: บางทีเธออาจเจออะไรจริงๆ
แลร์รี่ เจนกินส์: เธอคงไปสะดุดบางอย่างเข้า
แลร์รี่ เจนกินส์: อย่างที่เธอบอกในเสียงบันทึกนั่นแหละ
แลร์รี่ เจนกินส์: ความลับที่ยิ่งใหญ่บางอย่าง
แลร์รี่ เจนกินส์:และความลับนั้นเองที่เป็เหตุผลให้เธอหายตัวไป!
แลร์รี่ เจนกินส์: มิแรนด้าอาจไปพัวพันกับเื่ร้ายแรงเข้าจนทำให้ต้องหนีไปซ่อนตัวก็ได้
แลร์รี่ เจนกินส์: ถึงอย่างนั้นก็ยังส่งคลิปมาเป็เบาะแสให้เ้าหน้าที่เพื่อให้ไขปริศนาแล้วตามไปช่วยเธอ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะเวลาจินตนาการแสนสนุกของคุณนะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: แต่ฉันไม่คิดว่านี่น่าสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว
เมเม่ แคลเรสซ่า: ทิ้งเบาะแสให้ตามไปช่วยเนี่ยนะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฟังดูจงใจไปหน่อยนะว่าไหม
แลร์รี่ เจนกินส์:จง... จงใจงั้นหรือ!?!
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่เอาน่า เห็นแบบนี้แต่ฉันก็พอรู้จักชื่อเสียงของคฤหาสน์เมอร์ฟิลด์อยู่บ้าง
เมเม่ แคลเรสซ่า: มากพอที่จะแน่ใจว่ามีพวกคลั่งไคล้ความเฮี้ยนของที่นั่นอยู่พอสมควร
เมเม่ แคลเรสซ่า: และในจำนวนนั้นก็มีคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อไขปริศนาของมันให้ได้
เมเม่ แคลเรสซ่า: ทำทุกอย่าง
เมเม่ แคลเรสซ่า: ยกตัวอย่างเช่นการจ้างนักสืบให้ไปตรวจสอบที่นั่นไงล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณกุเื่ทั้งหมดขึ้นมาทั้งการหายตัวไปของแฟนจากอดีตกาล ซึ่งไม่รู้ว่าจริงหรือไม่
เมเม่ แคลเรสซ่า: แล้วยังหลักฐานเป็เทปบันทึกเสียงอีก
เมเม่โยนเครื่องบันทึกเสียงคืนให้แลร์รี่ซึ่งเกือบรับไว้ไม่ทัน
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณพยายามกระตุ้นความอยากรู้ของฉัน
เมเม่ แคลเรสซ่า: นั่นไม่ใช่เื่ฉลาดเลย
คาร์ลินวางสมุดจดในมือลง ค่อยๆ ลุกจากโซฟาขึ้นยืนน้ำเสียงของเมเม่บ่งบอกระดับอันตรายยิ่งยวด แวบหนึ่งเขานึกกังวลขึ้นมาว่าจู่ๆ สาวนักสืบอาจบ้าเืแล้วจับนายอ้วนนี่โยนจากหน้าต่างชั้น2 ก็ได้ ถึงปกติเธอจะรั้งตัวเองจากด้านมืดของตัวเองได้ดี แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดกรณีโยนคนทะลุหน้าต่างมาก่อนแม้ในครั้งนั้นคนทั้ง 4 จะติดอาวุธครบครันและตั้งใจจะมาฆ่าพวกเขาโดยตรงก็ตาม
คาร์ลินเรียกชื่อเมเม่เบาๆ ไม่แน่ใจนักว่าหากเธอเกิดเอาจริงขึ้นมาเขาจะช่วยอีตาแลร์รี่ได้แค่ไหนกัน
เมเม่ แคลเรสซ่า: จะบอกให้รู้ไว้นะว่าฉันไม่มีนโยบายรับงานเพื่อพิสูจน์ความจริงให้กลุ่มคนสติไม่ดีที่เกิดอารมณ์เวลาได้เห็นบ้านผีสิงหรอก!
เมเม่ลุกพรวด แลร์รี่สะดุ้งโหยงจนก้นหนักๆ แทบลอยเหนือเบาะโซฟาเลยทีเดียวจากท่าทางซึ่งดูหวาดระแวงเป็ทุนเดิมอยู่แล้วก็ยิ่งใกล้เสียสติเต็มที่ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหน้าผากมันวาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับ้าให้มันสะท้อนภาพได้เลยก็ไม่ปาน
แลร์รี่ เจนกินส์: มะไม่- ไม่ใช่ คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณนักสืบ
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมพูดความจริงทุกอย่าง
แลร์รี่ เจนกินส์: เอ่อไม่รวมที่โกหกว่ามิแรนด้าเป็ภรรยา นั่น... คุณพูดถูก
แลร์รี่ เจนกินส์: คงไม่มีใครเชื่อแน่ว่าผมจะเป็เดือดเป็ร้อนแทนคนที่แทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลยนอกจากรู้จักกันั้แ่สมัยมัธยม
แลร์รี่ เจนกินส์: ตะแต่ผมขอยืนยันว่าผมไม่ใช่พวกคลั่งบ้าผีสิงอย่างแน่นอน
แลร์รี่ เจนกินส์: ถ้าไม่ใช่เพราะมิแรนด้าหายตัวไปผมก็ไม่เคยรู้จักคฤหาสน์นั่นมาก่อนด้วยซ้ำ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณพิสูจน์เื่นั้นกับฉันได้ไหมล่ะ
แลร์รี่ก้มหน้างุด มือไม้บีบกันเองด้วยความวุ่นวายใจคาร์ลินพบว่าเล็บมือทั้งหมดของเขาหงิกงอมีสภาพเหมือนเป็แผลเรื้อรังใกล้เน่าเต็มที
เมเม่ แคลเรสซ่า: นั่นไง คุณไม่มีหลักฐาน
แลร์รี่ เจนกินส์: เดี๋ยวก่อนครับ
แลร์รี่ เจนกินส์:จริงอยู่ที่ผมทำให้คุณเชื่อไม่ได้ แต่อย่างน้อยคุณลองติดต่อไปหาผู้มีพลังพิเศษที่ผมเคยจ้างก็ได้นะครับ
แลร์รี่ เจนกินส์: ผม...ผมคิดว่าบางคนน่าจะช่วยยืนยันกับผมได้
อามายะ คาร์ลิน: ผู้มีพลังพิเศษงั้นหรือ
แลร์รี่ เจนกินส์:ใช่ครับ
แลร์รี่ เจนกินส์:ก่อนที่จะมาที่นี่ ผมเคยจ้างผู้มีพลังพิเศษให้ช่วยตามหามิแรนด้ามาแล้ว
เมเม่ แคลเรสซ่า: ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคนพวกนั้นล่ะ
แลร์รี่ เจนกินส์:ก็เพราะบางคนที่ผมเคยเจอสามารถพูดคุยกับิญญาได้
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมรู้สึกว่าิญญาที่สื่อสารกับพวกเขารู้อะไรมากมายที่คนอื่นไม่รู้
แลร์รี่ เจนกินส์: ดังนั้นถ้าผมโกหกพวกเขาก็น่าจะรู้ใช่ไหมล่ะครับ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ก็แค่ที่เป็“ของจริง” เท่านั้นแหละ
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมคิดว่าพวกเขาเป็ของจริงนะครับ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณรู้งั้นหรือ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันจะบอกให้นะว่าวงการนี้น่ะส่วนใหญ่แล้ว-
แลร์รี่ เจนกินส์: ซีซิลอโคราห์
เมเม่ แคลเรสซ่า: หืม?
แลร์รี่ เจนกินส์:เอ็ดการ์ ไบแอส
แลร์รี่ เจนกินส์: ดีเรกเอส. มอร์แกน
เมเม่ แคลเรสซ่า: พวกนี้คือ?
แลร์รี่ เจนกินส์: ผู้มีพลังพิเศษที่ผมไปขอความช่วยเหลือ
แลร์รี่ เจนกินส์:บางคนก็เป็คนทรง
อามายะ คาร์ลิน: แล้วก็ผู้มีพลังจิต
อามายะ คาร์ลิน: เมเม่
อามายะ คาร์ลิน: ซีซิลกับดีเรกเป็คนทรงที่มีชื่อเสียงมาก
อามายะ คาร์ลิน: ส่วนเอ็ดการ์ไบแอสก็...
เมเม่ แคลเรสซ่า: เขาเป็เพื่อนฉันเอง
เมเม่ แคลเรสซ่า: นักพลังจิตมือดีแต่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงเพราะไม่ป่าวประกาศตัวเอง
แลร์รี่ เจนกินส์:นั่นแหละ!นั่นแหละครับ คุณไปถามพวกเขาดูก็ได้
แลร์รี่ เจนกินส์: ในกลุ่มนั้นจะต้องมีคนที่สามารถยืนยันว่าคำพูดของผมเป็ความจริงได้แน่นอน
หนุ่มผู้ช่วยสาวนักสืบเมเม่ขมวดคิ้ว ตอนนั้นเองเขาก็นึกบางอย่างออก
อามายะ คาร์ลิน: ขอโทษนะครับคุณเจนกินส์
อามายะ คาร์ลิน: ถ้าคุณจ้างผู้มีพลังพิเศษไปแล้วทำไมถึงยังมาที่นี่อีกล่ะครับ
อามายะ คาร์ลิน: แล้วคุณยังจ้างทีเดียวตั้ง3 คนอีกด้วย
แลร์รี่ เจนกินส์:ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ทีละ 3
แลร์รี่ เจนกินส์:แค่ครั้งละคนครับ
แลร์รี่ เจนกินส์: ที่จ้างมาแล้วหลายคนก็เพราะหลังจากแต่ละคนรับงานไปแล้วสักพัก
แลร์รี่ เจนกินส์: ผมจะติดต่อพวกเขาไม่ได้อีกเลย
แลร์รี่ เจนกินส์:ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
แลร์รี่ เจนกินส์:เหมือนกับว่าจู่ๆ พวกเขาก็หายไปเฉยๆ
4K
