(นิยายแปล) คืนชะตาชีวารัก

ตอนที่ 29 เห็นด้วย (1)

        สวี่เฉิงอวี๋ส่ายหน้าบอกว่าไม่ เมื่อเห็นว่านายหญิงผู้เฒ่าคล้ายเกิดอารมณ์โกรธเคืองจึงยื่นมือเข้าไปลูบไล้ช่วยให้นางหายใจสะดวกขึ้นพร้อมทั้งพูดจาปลอบใจนาง “ท่านย่าอย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้คิดจะจัดการอาสะใภ้สาม ถ้าท่านโกรธเคืองเรื่องนี้จนเสียสุขภาพคงเป็นความผิดของข้านะเจ้าคะ”

        นายหญิงผู้เฒ่าเว่ยปล่อยให้นางลูบอยู่นานสองนานจึงค่อยคว้าฝ่ามือเล็กๆ อันอ่อนนุ่มราวไร้กระดูกของนางเอาไว้ “เช่นนั้นเมื่อครู่เจ้า…”

        นางชะงักไปเล็กน้อยก่อนหลับตาลงครู่หนึ่ง “ข้ามองจากคำพูดและการกระทำของเจ้าในเมื่อครู่ ส่วนมากล้วนทำเพื่อหยุดยั้งคำพูดอาสะใภ้สามของเจ้า ทั้งยังใช้คำพูดในตอนท้ายไปสร้างความอึดอัดใจให้นาง”

        สวี่เฉิงอวี๋เผยรอยยิ้มบางๆ สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ท่านให้เหมยโซ่วมาถ่ายทอดคำพูด บอกว่าอาสะใภ้สามพูดถึงเรื่องหลังครัว ข้าจึงคาดเดาออกว่านางคงพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้ท่านแม่ไม่เหมาะดูแลครอบครัว ระหว่างทางข้าก็ครุ่นคิดตั้งมากมาย ตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่ข้าเห็นท่าทีไม่สนใจของท่าน ข้าก็รู้ทันทีว่าอาสะใภ้สามพูดถึงเรื่องนี้และคิดจะให้ท่านแม่ส่งมอบอำนาจในการดูแลครอบครัวจริงๆ ข้าจึงค่อยตัดสินในใจได้ว่าเรื่องวันนี้เป็นไปได้อย่างยิ่งว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับอาสะใภ้สาม”

        “เจ้าเล่ารายละเอียดมาที ให้ข้าได้ฟังว่านางหนูห้าของข้าในตอนนี้ก้าวหน้าไปถึงขั้นไหนแล้ว”

        สีหน้านายหญิงผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู สายตาก็ย้อมเต็มไปด้วยความอ่อนโยน สวี่เฉิงอวี๋พินิจพิเคราะห์คำพูดเมื่อครู่ของนาง เมื่อรู้ว่านางไม่ได้กล่าวถ้อยคำตรงข้ามเพื่อเสียดสีจึงโล่งอกลงเล็กน้อย

        นางปล่อยให้นายหญิงผู้เฒ่าจับฝ่ามือเล่นพร้อมทั้งครุ่นคิดไปด้วย “เดิมทีตอนเกิดเรื่องขึ้นที่หลังครัว ข้าคิดว่าในบ้านมีหญิงรับใช้สูงวัยและสาวใช้มากมายถึงเพียงนี้คงเป็นเรื่องปกติที่จะเกิดปัญหาขึ้นมาบ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหญิงรับใช้สูงวัยและมามาอายุมากที่อาศัยว่าตนอายุมากแล้ว ทั้งยังรับใช้อยู่ในจวนมานานจึงทำตัวหยิ่งผยอง ไม่รู้จักอยู่อย่างสงบ เรื่องเช่นนี้จึงเกิดขึ้นมากมายอยู่บ้าง พวกนางดื่มสุรา เล่นพนันอยู่ที่หลังครัว สร้างปัญหาจนถึงขั้นไฟไหม้ห้องครัว บางทีเรื่องราวอาจอยู่เหนือการควบคุมชั่วขณะจนกลายเป็นปัญหาใหญ่หลวงเท่านั้นเอง”

        สวี่เฉิงอวี๋ชะงักงันครู่หนึ่ง เห็นว่านายหญิงผู้เฒ่าไม่ได้พูดโต้ตอบหากแต่ส่งสัญญาณให้นางพูดต่อไป นางจึงกระแอมเล็กน้อย “แต่เมื่อได้พบและถามพวกนางดู จึงได้รู้ว่าพวกนางดื่มสุราตอนกลางวันเป็นครั้งแรก จึงรู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะไม่ชอบมาพากลเจ้าค่ะ”

        “ครั้งแรกงั้นหรือ” เดิมทีนายหญิงผู้เฒ่าเว่ยตบหลังฝ่ามือนางสลับไปมา เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พลันชะงักงันและเข้าใจในทันที

        นายหญิงผู้เฒ่าลืมตาขึ้นและจดจ้องมาที่ตัวนางอีกครั้ง “หญิงรับใช้สูงวัยที่ดูแลหลังครัวคนหนึ่งเป็นคนของอาสะใภ้รองของเจ้า อีกคนเป็นของอาสะใภ้สามของเจ้า แล้วเจ้าตัดสินได้อย่างไรว่าเป็นฝีมือของอาสะใภ้สาม”

        “เดิมทีก็ไม่กล้าตัดสินหรอกเจ้าค่ะ” สวี่เฉิงอวี๋เผยใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอด ขณะพูดจาก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและใจเย็น “เฝิงมามาผู้นั้นเป็นคนหยิ่งผยอง ขนาดอยู่ต่อหน้าข้ายังกล้าลงมือตบตีคน นางตบเมี่ยวเอ๋อร์ไปหนึ่งฉาด ตอนนั้นข้าคิดว่าคนโง่ที่ไม่รู้จักควบคุมตนเองเช่นนี้จะสร้างปัญหาได้ด้วยหรือ เกรงว่าต่อให้ถูกหลอกใช้ก็คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แต่เฉินมามาผู้นั้นนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่พูดจาอะไร พอข้าถามนางนางก็ยอมรับผิดโดยไม่โต้แย้งอะไรเพื่อตนเองเลยแม้แต่คำเดียว ข้าจึงคิดว่าคนผู้นี้ต่างหากที่เป็นสาเหตุของปัญหาในวันนี้”

        “คนหนึ่งนิ่งขรึมเก็บงำความคิด อีกคนหยิ่งผยอง ถ้าเป็นคนทั่วไปคงไม่พอใจในตัวเฝิงซื่อ แน่นอนว่าต้องโยนความผิดไปใส่นาง”

        นายหญิงผู้เฒ่าเว่ยเลิกคิ้วหนึ่งที แววตาแฝงซึ่งความชื่นชมและเห็นด้วย “ดังนั้นเฉินซื่อจึงหาตัวนางและลากตัวนางมาด้วยกัน เพราะคิดจะเอานางมาแบกรับความผิดอย่างนั้นสินะ”