หลังจากที่เอ่ยบอกกับแม่สามีแล้ว เธอก็สะพายตะกร้าหลังขึ้นเขาไปเก็บผักป่าเพื่อมาแลกแต้ม แต่ที่แปลกนั่นคือยิ่งขึ้นมาบนเขาสูงมากเท่าไหร่ จิ่งเจอผักป่าที่เธอรู้จักจำนวนมาก ที่ว่าแปลกนั่นคือ ทำไมชาวบ้านไม่เก็บไปกินหรือเก็บไปแลกแต้มกันล่ะ ?
" สะใภ้รองบ้านหยวน มาเก็บผักแลกแต้มเหมือนกันหรอ " หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนเอ่ยถาม หลิงเฟยค้นหาในความทรงจำว่าหญิงคนนี้คือใครก็นึกไม่ออก
" ค่ะ " เธอเลือกเอ่ยตอบสั้นๆ แล้วเดินไปเก็บผักอื่นๆต่อ จากนั้นก็มีชาวบ้านหลายคนที่เข้ามาทักทายเธอบ้าง และบางคนเธอก็ทักตอบ เพราะในความทรงจำของร่างนี้ไม่ค่อยรู้จักใครมากนัก นอกจากกลุ่มยุวชนด้วยกัน
เธอเดินขึ้นเขาไปเรื่อยๆระหว่างทางก็แวะเก็บผักป่าที่ขึ้นอยู่ตามทางไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ได้มาเกือบครึ่งตะกร้าแล้ว จึงตัดสินใจว่าจะไม่ขึ้นไป้าแต่จะลงไปเก็บตามข้างทางด้านล่างแทน เพราะไม่รู้ว่าข้างบนจะมีสัตว์ร้ายอะไรบ้างหรือเปล่า เพราะในความทรงจำของร่างนี้ไม่เคยขึ้นเขาไปเก็บผักสักครั้ง
" นั่นหลิงเฟยนี่น่า เราเข้าไปทักเธอสักหน่อยไหม " กู้เจียวมี่เอ่ยขึ้น เธอเองก็เป็ยุวชนที่เคยอาศัยอยู่ร่วมกันกับหลังเฟย และมีสัมพันธ์ไมตรีที่ดีต่อกัน
" เอาสิ " ฟางหลุนเอ่ยอย่างเห็นด้วย ทั้งสองจึงเดินเข้าไปหาหลิงเฟยที่ก้มเก็บเห็ดอยู่พอดี
" หลิงเฟย เธอสบายดีไหม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ " ฟางหลุน
" นั่นสิ " กู้เจียวมี่
" ฉันสบายดี พวกเธอล่ะ คงสบายดีใช่ไหม "
" อื้อ พวกเราสบายดี " ทั้งสามทักทายกันนิดหน่อยแล้วค่อยแยกกันลงเขาไป
เมื่อแยกกับกลุ่มยุวชนแล้วเธอก็เดินแยกไปอีกทางซึ่งเป็ทางที่ชาวบ้านไม่เคยไปมาก่อน จึงมีผักป่าและพืชอื่นๆขึ้นเต็มไปหมด สิ่งแรกที่เธอเก็บก็คือ ผักหวานป่า ในชีวิตก่อนเธอเคยไปค้างบ้านเพื่อนทางภาคอีสานที่พาเธอไปเก็บผักหวานป่ามาทำอาหารกิน เธอจดจำวิธีทำได้จึงเก็บกลับไปด้วย โดยใช้ใบไม้ใบใหญ่ห่อมันแยกเอาไว้กับผักป่าอื่นๆ
เสียงแตรสัญญาณดังขึ้น เมื่อได้เวลาเลิกงานแล้ว หลิงเฟยจึงเดินกลับมาทางเก่า และมุ่งหน้านำผักป่าไปส่งให้กับหัวหน้าหน่วยที่รออยู่
" จางหลิงเฟยหรอ "
" ใช่ค่ะหัวหน้าหลี่ ต่อไปฉันจะเก็บผักป่ามาแลกแต้มนะคะ "
" ได้สิ "
หลังจากส่งผักป่าเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับเข้าบ้านมาพร้อมกับคนอื่นๆที่เพิ่งจะกลับมาจากแปลงนา
" น้องสะใภ้ไปไหนมางั้นหรอ " หยวนซ่งเอ่ยถาม เพราะปกติเขาไม่ค่อยเห็นหล่อนออกจากบ้านนัก
" ไปเก็บผักป่าแลกแต้มค่ะ "
" โอ้ว...!! " หยวนซ่งเอ่ยเพียงเท่านั้น แต่นั่นก็ทำให้หยวนชางกับสามีของเธอถึงกับลอบส่งสายตาให้กัน นั่นเพราะก่อนหน้านี้หลิงเฟยไม่ยอมออกจากบ้าน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่มาวันนี้ ... พวกเขาจึงได้แต่คิดแต่ไม่เอ่ยถามสิ่งใด
" กลับมาแล้วหรอ หึ ป่านนี้ยังไม่รีบไปทำอาหารอีก " แม่สามีแย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
" ค่ะ ฉันไปทำอาหารก่อนะคะ " หลิงเฟยเอ่ยบอกก่อนจะเดินเข้าไปในครัว โดยมีหยวนอิงที่เดินตามเข้าไปในครัวด้วย เพราะไม่อยากถูกแม่ของตนเองดุ
เธอเข้าครัวไปทำอาหารเย็นที่มีเพียงข้าวผสมธัญพืชง่ายๆและผักป่าต้มเท่านั้น ตอนนี้เธอไม่คิดที่จะนำอาหารในมิติออกมากินแต่อย่างใด รอดูท่าทีของพวกเขาก่อนจึงจะตัดสินใจอีกครั้ง เธออยากจะเอ่ยชวนสามีแยกบ้านแต่ถ้าหากว่าเขาไม่เต็มใจจะแยกบ้าน ก็ไม่แน่ว่าเธออาจจะขอหย่าจากสามีของร่างนี้ไปใช้ชีวิตลำพังที่ปักกิ่งก็ได้ หญิงแกร่งจากยุค2023 ซะอย่างเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว
หลังกินอาหารเย็นอิ่มทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ดังนั้นจึงมีแค่เธอและน้องสาวสามีที่ช่วยกันเก็บล้างถ้วยชามอยู่ในห้องครัว
หลิงเฟยใช้เวลาระหว่างนี้มองสำรวจรอบๆบ้านของสามีอย่างพิจารณาบ้านหลังนี้ทำจากดินและฟางเป็หลัก ซึ่งก็ไม่ต่างจากบ้านอื่นสักเท่าไหร่นัก ยกเว้นก็แต่บ้านพักของยุวชนที่สร้างด้วยอิฐแข็งแรง หลังคามุงกระเบื้องอย่างดี นั่นเพราะการใช้งานในระยะยาวนั่นเอง
2K
