เป็เวลาร่วมหลายเดือนเเล้วที่ซีห่าวได้เป็ศิษย์ของสำนักชิงฉู่ เด็กหนุ่มเริ่มคุ้นชินกับสิ่งต่างๆมากขึ้น ตอนนี้เมื่อว่างจากเวลาเรียนไม่เข้าหอคัมภีร์สำนักก็จะไปเป็คนดูเเลสวนสมุนไพรของสำนักพร้อมกับเ้าอ้วนเฉินเกาเกา อยู่ศึกษาในสำนักมาหลายเดือนวิชากลั่นยากับหลอมศาสตราเริ่มมีเค้าดีขึ้นมาบ้างมีเพียงวิชาเขียนยันต์ที่ไม่คืบหน้า
ตอนนี้เด็กหนุ่มอยากเลื่อนขั้นระดับของตนเอง เขาจึงทำได้ได้เเต่ต้องปรุงยาเพิ่มพลังเเล้วดูดซับมันเข้าไปเพื่อเลื่อนขั้น เเล้วจะเอาสมุนไพรมาจากไหนเเน่นอนว่าตอนไปดูเเลสวนสมุนไพรเด็กหนุ่มก็มีเเอบฉกฉวยออกมาบ้างเล็กน้อย ตอนนี้สมุนไพรสำหรับทำยาเม็ดเพิ่มพลังปราณสำหรับทำยาก็เพียงพอเเล้ว หลายเดือนมานี้ฝีมือการปรุงยาของเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ หลังจบวิชาเขียนยันต์ก็มาขอเข้าใช้ห้องปรุงยาของสำนัก
ภายในห้องปรุงไม่กว้างยาวมากนักเบื้องหน้ามีหม้อสำริดทองเเดงใช้สำหรับปรุงยาหนึ่งใบ เด็กหนุ่มไม่รอช้าจุดเตาไฟคอยๆเดินพลังเพื่อควบคุมเปลวไฟในการปรุงยา เมื้อความร้อนได้ที่เขาก็นำส่วนผสมทั้งเเปดชนิดออกมาจากกระเป๋ามิติคอยๆใส่มันลงไปที่ละชนิดลงไปในหม้อสำริดส่วนผสมคอยๆละลายเป็ของเหลวจากนั้นก็ควบเเน่นลมปราณคอยๆผสมเเต่ละชนิดเข้าด้วยกัน ขั้นตอนนี้ต้องพึ่งระวังหากผสมไม่เข้ากันตัวยาจะเสียหายได้ผสมอยู่ราวๆหนึ่งเค่อ ดูจากสีของตัวยาที่เข้ากันเเล้วก็ทำการขึ้นรูป ควบคุมปริมาณไฟอีกครั้งให้พอเหมาะหากร้อนไปตัวยาอาจระเหยหายไปถ้าไฟเบาไปก็จะไม่ขึ้นรูปต้องคุมปริมาณไฟเเต่พอดี ในที่สุดยาเม็ดก็ถูกทำออกมาได้จนเสร็จสิ้น เม็ดยาสีเขียวรูปร่างกลมกลึง ความบริสุทธิ์ระดับสอง ด้วยวัตถุดิบกับฝีมือของเขาในตอนนี้ เม็ดยาระดับสองถือว่าทำออกมาได้ดีที่สุดเเล้ว หนึ่งเม็ดใช้เวลาทำราวครึ่งชั่วยาม ด้วยเม็ดยาเพิ่มพลังชั้นต้นนี้จะเลื่อนขั้นต้องใช้หนึ่งชุดสิบสองเม็ด ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือกว่าจะเย็น หากเร่งทำเวลากลั่นที่ละหลายเม็ดเเต่เอาเเค่ระดับหนึ่งก็พอไหว ซีห่าวไม่รอช้าเร่งทำเวลาจุดเตากลั่นยาเม็ดอีกคร่า ดั่งคาดหากเป็เม็ดยาระดับหนึ่งจะทำได้เร็วเเล้วไวกว่าไม่ถึงสามชั่วยามก็ทำเสร็จสิ้นยาเม็ดเพิ่มพลังปราณหนึ่งชุด
เมื่อใช้ห้องกลั่นยาเสร็จสิ้นก็ออกจากห้องไปคืนป้ายขอใช้ห้องกลั่นยากับผู้ดูเเลก็หมุนตัวเดินจากไป
ระหว่างเดินทางกลับหอพักเดินผ่านหอคัมภีร์สำนักก็ประหวัดนึกถึงสหายเเซ่ไป๋คนผู้นี้หลังรำ่เรียนเสร็จก็มุ่งหน้าสู่หอคัมภีร์คลุดคลีอยู่เเต่ในนั้นจนถึงเวลาปิดหอคัมภีร์จึงออกมา เดินห่างมาจากหอคัมภีร์ไม่เกินยี่สิบก้าวพลันเจอเ้าอ้วนเฉินระหว่างทาง หลายเดือนมานี้ร่วมทุกข์สุขด้วยกันในสวนสมุนไพรสนิทสนมขึ้นเเต่ก่อนไม่น้อย เฉินเกาเกาเดินเข้ามากอดคอซีห่าวผู้เป็ศิษย์น้องเอ่ยคำพูดหนึ่งประโยค “ศิษย์น้องพรุ่งนี้เ้าว่างหรือไหมไปตลาดเซียนที่เมืองหลวงกับข้า”
ซีห่าวไม่ใคร่รู้จักตลาดเซียนจึงเอ่ยถามกลับ “ตลาดเซียนคือที่ใดกัน”
เ้าอ้วนเกาหัวพร้อมตอบว่า “ตลาดเซียนคือตลาดซื้อขายเเลกเปลี่ยนของผู้บ่มเพาะเปิดทุกๆเดือนสี่ของทุกปี”
ได้ยินเช่นนั้นเด็กหนุ่มก็ยืนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ว่าจะคุ้มกับการโดดเรียนไปกับเ้าศิษย์พี่คนนี้ดีหรือไหม เเต่นี้ก็เป็โอกาสดีที่จะทำเงิน ของที่ฉกฉวยมาจากพวกคนชุดดำนอกจากยาเม็ดบางชนิดกับคัมภีร์ยุทธ์เล่มนั้นเเล้วส่วนใหญ่ไม่มีประโยชน์เเก่เขาหากนำมันไปขายหรือเเลกเปลี่ยนได้คงเป็ประโยขน์อยู่บ้าง เมื่อตัดสินใจได้จึงเอ่ยสองคำ “ตกลง”
เ้าอ้วนได้ยินเช่นนั้นจึงตอบไปว่า "ดีงั้นพรุ่งนี้ยามเฉินเจอกันที่ผานรก"
ซีห่าวพยักหน้าตอบก่อนเ้าอ้วนเดินจากไป
กลับถึงห้องพักไม่ลืมสิ่งที่จะกระทำนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นห้องหยิบยาเม็ดเสริมพลังออกมาจากกระเป๋ามิติ คอยๆกินทีละเม็ดคอยๆดูดซับมันผลของยาทีละเม็ดๆ ใช้เวลาดูดซับหนึ่งเม็ดไม่ถึงหนึ่งเค่อสิบสองเม็ดถูกดูดซับจนหมดสิ้น บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยไอปราณ เสื้อของเขาพองลมขึ้น ก่อนจะกลับมาภาพเดิมตอนนี้เขาเลื่อนเข้าสู่ระดับชั้นกลางเเล้ว พลันรู้สึกถึงพลังในตัวที่มากขึ้น
ความรู้สึกตอนเลื่อนขั้นช่างสบายตัวยิ่งนัก !