ภารกิจพิชิตใจสามีปลายยุค 70

"เหม่ยอิงลูก ทำไมลงไปนอนอย่างนั้นได้เล่า" แม่เซียวเดินออกมาดูตามเสียงโวยวายของลูกสะใภ้

จ้าวเหม่ยอิงรีบลุกขึ้นแต่ขาหนักเกินไปจนเซดีที่ไป๋หลงประคองไว้ทัน

"หมดแรงนิดหน่อยค่ะคุณแม่ เดี๋ยวหนูไปช่วยในครัวนะคะ" จ้าวเหม่ยอิงพยายามออกจากอ้อมแขนของไป๋หลง แต่ว่า แรงไม่พอ

"ไม่ต้องหรอกลูก วันนี้หนูพักก่อน เดี๋ยวต้องออกไปส่งข่าวให้คุณพ่อไม่ใช่หรือ” เซียวหลานเข้ามาช่วยประคองเธอไปนั่งดีๆ

"อาหลง วันแรกควรจะให้น้องปรับตัวก่อนสิ ทำอย่างนี้โหมเกินไป"เซียวหลานหันไปตำหนิลูกชาย เธอรู้ว่าเจ้าลูกชายตัวเหม็นแกล้งเมียตัวเอง

มีอย่างที่ไหนให้วิ่งเป็นกิโล คนไม่เคยออกกำลังกายหอบร่างกลับถึงบ้านก็บุญแค่ไหนแล้ว

พรุ่งนี้ผมจะปรับให้นะครับ ไป๋หลงอมยิ้ม เมื่อเห็นสาวน้อยร่างใหญ่งอนตุ๊บป่อง

"ไหนว่าต่อสู้เก่ง ถ้าพวกคนไม่ดีมากันหลายคนจะสู้ได้ยังไง" ไป๋หลงไม่อยากให้เธอชะล่าใจกับชัยขนะเมื่อวาน แค่สามคนยังวิ่งหนีจนหอบ

"พูดดีๆ ก็ได้นี่นา" จ้าวเหม่ยอิงพูดพร้อมลุกเข้าห้อง

"งั้นหนูขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวกลับมาหนูจะมาช่วยทำกลูเตนคุณแม่รอหนูนะคะ

เด็กขี้อ้อนยังไงก็อ้อนเก่ง แม่เซียวไหนเลยจะอดเอ็นดูเธอได้

"ไปเถอะลูก รีบไปรีบกลับนะ แม่จะรอ" แม่เซียวว่าแล้วก็เดินเข้าครัวไป หลังจากที่จะหันมาบอกลูกชายว่า

"เราก็ไปจัดการตัวเองซะ วันนี้เตรียมของให้เสร็จนะพรุ่งนี้ช่างจะมาซ่อมบ้านแล้ว

ไป๋หลงตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเขยของบ้าน ดูจะเป็นเขยที่แม่ยายไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไหร่ หรือเขาเล่นแรงไปนะ

"ผมว่าพี่ทำเกินไป กับผมไม่เท่าไหร่ แต่กับพี่สะใภ้นี่สิ คืนนี้คงนอนปวดไปทั้งตัวแน่" เจ้าเด็กไป๋หลางเดินมาตอบคำถามในใจของเขาให้พร้อมแยกตะกร้าไปเก็บผักป่า

"แล้วไม่กินข้าวเช้าก่อนเหรอ" ไป๋หลงทัก

"ผมไปเก็บผักป่าก่อนช่วงนี้ชาวบ้านเริ่มมาเก็บมากขึ้น อีกอย่างผมรอกินพร้อมพี่สะใภ้ได้" ไป๋หลาง

อาการนี้คืองอนแทนพี่สะใภ้ เป็นสามีภาษาอะไรไม่ระวังเลย ถ้าพี่สะใภ้หกล้มไปจะทำยังไง เขาแบกไม่ไหวหรอกนะ

"ไอ้เด็กนี่"ไป๋หลงส่ายหัวแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป

พอออกมาก็เห็นหญิงสาวขี่จักรยานไปหน้าประตูแล้ว

"ไม่กินข้าวเช้าก่อนเหรอ"ไป๋หลงร้องเรียกภรรยา

"คุณกินไปก่อนไม่ต้องรอ อ้อระหว่างนี้คนของอาอาจจะมาส่งของ รอรับด้วยนะคะ ของเยอะและอาจแตกหักง่าย ถ้ายังไงรบกวนช่วยเขาเอาของลงด้วยนะคะ" จ้าวเหม่ยอิง ขี่จักรยานออกไปโดยไม่มองหน้า

"คนอุตส่าห์ช่วยยังจะมาแกล้งกัน แล้วนี่จะมีแรงยกของมั้ย คอยดูนะถ้าไม่ช่วยล่ะก็ แม่จะอาละวาดให้ดู" จ้าวเหม่ยอิงบ่นกะปอดกะแปด ถึงได้พัก แต่ขาก็ล้าเอาเรื่องอยู่

ตอนที่ขี่จักรยานออกจากหมู่บ้านคนยังไม่ได้ออกไปทำงาน เธอหาที่ลับตาคนแล้วเข้ามิติไป แล้วเอารถกระบะที่โหลดของพร้อมผ้าใบปิดไม่ให้เห็นของข้างในออกมา คราวนี้ได้ตัวช่วยยาแปลงโฉม

ยาแปลงโฉมเป็นเจลแคปซูล มีข้อมูลระบุได้ด้วยว่าอยากแปลงโฉมแบบไหน

นี่น่าจะเรียกว่าแปลงร่างมากกว่าเพราะเธอสามารถเลือกแปลง เพศ ส่วนสูง อายุ ผมยาวผมสั้น สีผิว

"อย่างเทพอ่ะ"จ้าวเหม่ยอิงตะลึงกับแอบชั้นที่ให้มามาก เมื่อเลือกเสร็จเครื่องจะผสมแล้วส่ง มาให้เป็นเจลแคปซูลเธอไม่ต้องกิน แค่บีบแล้วดมไอที่ลอยขึ้นมา

ส่วนเวลาต้องการจะคืนร่างก็แค่ใช้แคปซูลคืนร่างเท่านั้น

ตอนนี้เธอเลือกชายวัยกลางคนตัวผอมแต่ดูแข็งแรง (เพราะกลัวว่าตัวใหญ่แข็งแรงไป๋หลงจะไม่ช่วยยกของ)

เธอขับรถกระบะเข้าหมู่บ้าน มีคนมองเห็นไกลๆ ถึงยุคนี้จะมีรถยนต์ขับกันแล้ว แต่ไม่ได้สามารถเห็นไม่มากนักบนท้องถนน

ดังนั้นการที่จะมีรถขนอะไรเข้าหมู่บ้านมาจึงสะดุดตา และนั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการ

"สหาย ขอถามทางหน่อย" จ้าวเหม่ยอิงในร่างลุงติง ถามชาวบ้านที่กำลังเดินไปทำงาน

"จะไปไหนล่ะ" สะใภ้บ้านจงถาม

"บ้านไป๋น่ะ" ลุงติงหรือจ้าวเหม่ยอิงบอกจุดหมายปลายทาง

"มาทำอะไรล่ะ" นางซุนยื่นหน้ามาถาม

"มาส่งของน่ะ"ลุงติงตอบไป

"ของอะไรล่ะ"นางซุนยังไม่เลิกอยากรู้

"ตรงไปสุดทางจะเห็นแม่น้ำ เลาะไปอีกฝั่งนึงมีบ้านหลังใหญ่อยู่หลังเดียวนั่นล่ะ" สะใภ้บ้านจงตัดบทเมื่อเห็นว่านางซุนอยากรู้เกินหน้าเกินตาไป

"ขอบคุณสหาย" ลุงติงขับรถมุ่งหน้าไปบ้านไป๋ เมื่อถึงหน้าบ้านก็บีบแตรเรียก

ไป๋หลงที่นั่งรอภรรยากลับบ้านมาก็ออกมารับพอดี

"สวัสดีครับที่นี่บ้านไป๋ใช่หรือเปล่าผมเอาของมาส่งคุณหนูเหม่ยอิง" จ้าวเหม่ยอิงในร่างลุงติงมองแล้วแอบคิดในใจ ทำตามคำสั่งดีนี่

"ใช่ครับ คุณถอยเข้ามาด้านในเลย" ไป๋หลงเปิดประตูหน้าเพื่อให้กว้างพอที่รถกระบะจะเข้าไปได้

เมื่อรถจอดได้ที่ลุงติงก็ลงมาดึงผ้าพลาสติกที่คลุมของลงมา ไป๋หลินที่กำลังจะออกไปทำงานก็เข้ามาดู

"ของอะไรน่ะอาหลง" ไป๋หลินมองน้องชายที่ช่วยโหลดของลง

"ของที่คุณอาของเหม่ยอิงส่งมาให้น่ะครับ" ไป๋หลงตอบพลางยกเครื่องสุขภัณฑ์ลง

"โอ้โห ทำไมเยอะอย่างนี้ล่ะ” มันเยอะเหมือนจะสามารถสร้างเรือนได้อีกเรือนนึงเลย

แต่เมื่อโหลดของก่อสร้างรวมถึงบันไดสูงที่พับได้มาแล้วด้านในก็มีถุงแป้งชนิดต่างๆ และผ้าคลุมที่อยู่ด้านในสุดคือฟูกที่นอน

"นี่มัน" ไป๋หลงตกตะลึงกับที่นอนที่เป็นฟูกหนา สำหรับทุกห้องในบ้าน เธอแอบวัดขนาดไปเมื่อไหร่ แล้วเธอสั่งให้ครบสำหรับทุกห้อง แถมมีเครื่องนอนสำหรับเปลี่ยนห้องละสองชุด

เหลือหีบใหญ่ๆ อีกสองกล่องที่ล็อกเอาไว้ แน่นอนเขาฝากกุญแจไว้ที่ไป๋หลง อยากรู้นักว่าจะแอบเปิดดูมั้ยเธอรวยมากขนาดไหนกันนะ นี่ถ้าจ้าวเหม่ยอิงได้ยินความคิดเขาคงจะหัวร่ออวดเบ่งแน่ๆ

"ขอบคุณมากผมต้องไปก่อนแล้ว" ลุงติงขอบคุณและรีบลาจาก

"ดื่มน้ำก่อนมั้ยคะคุณ" ไป๋หลินที่อยู่ช่วยแบกฟูกเข้าไปไว้ในเรือนหลัก ออกมายื่นน้ำให้ลุงติง

"ไม่เป็นไรครับ เรียกผมว่าลุงติงเหมือนคุณหนูก็ได้ครับ เอ่อฝากบอกคุณหนูด้วยนะครับว่าคุณท่านให้โทรหา" ลุงติงบอกเพื่อหาเหตุให้จ้าวเหม่ยอิงเข้าตัวอำเภออีกครั้ง

เมื่อขับรถออกมาแล้วก็ยากที่จะหลบสายตาผู้คนโดยเฉพาะเด็กๆ ที่วิ่งไล่ตามรถกันอย่างตื่นเต้น อีกทั้งรถคันใหญ่กว่าจะลับจากสายตาคนไม่ใช่เรื่องง่าย

"มารอบเดียวพอเหอะ เกือบจะเข้าเมืองแล้วเนี่ย" จ้าวเหม่ยอิงบ่น

เมื่อนึกถึงว่าต้องปั่นจักรยานกลับบ้านแล้วก็นะแต่ก็นะ เธอนึกถึงไป๋หลงที่ช่วยโหลดของลงอย่างขยันขันแข็ง เดี๋ยววันนี้ทำขนมให้กินดีกว่า

เธอสังเกตเห็นว่าที่จริงไป๋หลงชอบของหวาน เพียงแต่ไม่ค่อยได้มีโอกาสกิน และส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ให้ทุกคนกินหน้าพริ้มตอนกินคุกกี้เนยสดนั่นบอกได้เลยว่า หมอนี่สามารถตกได้ด้วยขนมหลังจากแปลงร่างกลับกว่าจะปั่นจักรยานมาถึงบ้านขาที่ล้านั้นแบบยืนไม่อยู่จริงๆ ดีที่คนรอเมียยืนอยู่หน้าประตูพอดีจึงรับเธอและจักรยานเอาไว้ได้

"โอ๊ะ โอ๊ะ" จ้าวเหม่ยอิงเซจริงๆ

“เข้ามาพักก่อน"ไป๋หลงเกือบจะกระโดดเข้าไปอุ้มเธอ

ถ้าอุ้มแล้วไม่โดนว่าเขาคงอุ้มเธอแล้วจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะหนักหนาขนาดนี้

"มีของหน้าจักรยาน เป็นน้ำตาลน่ะค่ะ ฉันสังเกตว่าน้ำตาลเหลือน้อยแล้ว อยากทำขนมให้คุณไม่รู้ว่าคุณอาส่งแป้งมาให้หรือไม่" จ้าวเหม่ยอิงค่อยๆ เดินเกาะแขนสามีเข้าไป

ใจนึงก็อยากจะโกรธแต่อีกใจนึงก็สงสาร ใครที่เห็นหน้าสำนึกผิดแล้วยังจะโกรธลงนี่คงเป็นคนไม่มีหัวใจแน่ๆ

ตอนโหลดของเขาแทบจะทำเองทั้งหมด ถ้าของไม่หนักหรือใหญ่จนต้องช่วยกันยกเขาก็ทำเองเมื่อเข้ามาในเรือนเธอก็เห็นว่าเขาเอาที่นอนวางเรียงอย่างเรียบร้อย

"ที่นอนนี่ต้องรบกวนคุณ ช่วยแบกไปแต่ละห้องนะคะ ส่วนเครื่องนอนฉันอยากให้เจ้าของมาเลือกลายเลือกสีกันเอง" จ้าวเหม่ยอิง

ผ้าปูถึงจะลายเรียบแต่ละละลายก็สวยจนเลือกไม่ถูกเลย

ไป๋หลงก็เดินแบกที่นอนไปวางตามขนาดของแต่ละห้อง แล้วเดินกลับมาหาเธอแต่กลับไม่เจอเธอแล้ว

"พี่คะเราอยู่ที่นี่" จ้าวเหม่ยอิงโผล่หน้ามาจากห้องทานอาหาร หายโกรธแล้วสรรพนามเปลี่ยน

"แม่บอกว่าพี่ก็ยังไม่ได้กินข้าว ทำไมยังไม่กินล่ะคะ" จ้าวเหม่ยอิงกังวลว่าเธออาจมาส่งของเร็วเกิน จนเขาไม่มีเวลากินข้าว

ไป๋หลงอยากจะบอกเหลือเกินว่า เขารอกินข้าวพร้อมเธอน่ะสิ