ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ใบหน้างดงามเผยให้เห็นอาการขวยเขินแก้มนวลแดงระเรื่อ หลินเมิ้งหยาจึงหยุดแกล้งว่าที่พี่สะใภ้ของตนเอง

        สายตาของหูลู่หนานพลันหันมาจ้องมองเรือนร่างของตนเอง

        มิมีใครพูดเรื่องงานดูตัวในวันนั้นอีกทว่าหัวใจของหลินเมิ้งหยายังคงรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย

        หูลู่หนานมิเหมือนคนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ฮูหยินเยว่จะถูกนางหยุดเอาไว้ได้ทว่าฮูหยินเยว่กลับยังไม่ตัดใจ

        หากนางบีบบังคับพี่เยว่ถิงไปแต่งงานกับองค์ชายรองแห่งซีฟานอีกครั้งเกรงว่าหลินเมิ้งหยาจะไร้ซึ่งหนทางช่วยเหลือ

        “ข้าเขียนจดหมายถึงพี่ชายแล้วหวังว่าเขาจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”

        หลินเมิ้งหยากระซิบเสียงเบาขณะเดียวกัน สีหน้าของเยว่ถิงยิ่งแดงก่ำ

        “เจ้านี่หนาแซวข้าอยู่เรื่อย หรือเจ้าไม่รู้ว่าตัวเองก็กลายเป็นคนดังของต้าจิ้นไปแล้ว?”

        เม้มปากแอบหัวเราะแต่ถึงกระนั้นมุมปากที่หยักขึ้นทำให้รู้ได้ว่านางกำลังยิ้ม

        เด็กคนนี้นี่หนาอย่าคิดว่านางจะไม่รู้เรื่องของนางกับท่านอ๋องเมื่อคืนตอนนี้เรื่องนั้นกลายเป็นข่าวดังของต้าจิ้นไปแล้ว

        ใครจะรู้เล่าว่าองค์ชายผู้แสนเย็นชาแห่งต้าจิ้นหลังจากแต่งงานแล้วจะรักและเอ็นดูชายาของตนเองขนาดนี้

        หลินเมิ้งหยาแม้จะโง่แต่กลับเป็นคนโง่ที่มีความสุขมาก เรื่องดี ๆ มักเกิดขึ้นกับนางเสมอ

        “ยังมีข่าวอะไรอีกหรือข้าจำได้ว่าข้ากลายเป็นคนดังตั้งแต่แต่งงานกับท่านอ๋องแล้วนี่นา อีกอย่างไม่มีใครล่วงรู้ความรู้สึกที่แท้จริงที่ท่านอ๋องมีต่อข้าหรอก”

        เยว่ถิงคิดอยากแกล้งแซวหลินเมิ้งหยาให้อาบม้วนแต่กลับสังเกตเห็นสายตาอิจฉาริษยาที่กำลังจ้องมองมา

        เลิกคิ้วขึ้นมองเห็นสายตาของหลินเมิ้งหวู่ที่กำลังจับจ้องมองมา

        นับตั้งแต่วันที่หลินเมิ้งหวู่คลอดออกมานางและแม่ของนางพร้อมที่จะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากหลินเมิ้งหยา

        ของที่เยว่ถิงส่งมอบให้หลินเมิ้งหยาเป็นพิเศษมักจะถูกผู้หญิงคนนี้แย่งไปเสมอ

        ดังนั้นเยว่ถิงจึงมิได้รู้สึกยินดียินร้ายกับเด็กคนนี้เสียเท่าไร

        “ใช่แล้วความรู้สึกที่ท่านอ๋องมีต่อเจ้า ใช่ว่าใครก็ได้จะได้รับมัน”

        เยว่ถิงเป็นคุณหนูที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีเรื่องบางเรื่องนางก็มิอาจเอ่ยออกมาได้

        ทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนที่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัดดังนั้นน้ำเสียงจึงไร้ซึ่งความเกรงใจ

        “คนบางคนมักใหญ่ใฝ่สูงคิดจะแย่งชิงของที่ไม่ใช่ของตนเอง น่ารังเกียจจริง ๆ”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของหลินเมิ้งหวู่เปลี่ยนไป

        หลังจากสูดลมหายใจลึกๆ หลินเมิ้งหวู่หันหน้ากลับ

         วันนี้เป็นวันที่แปลกประหลาดเหลือเกินโดยเฉพาะหลินเมิ้งหวู่ แม้จะถูกหลินเมิ้งหยายั่วยุซึ่งหน้า แต่นางกลับไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวแต่กลับหันหน้าไปมองการแข่งขันต่อท่าทีสงบนิ่งของนางทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกแปลกใจ

        แปลกจริงเหตุใดวันนี้คุณหนูรองจึงไม่พูดตอบโต้?

        เหล่าสาวใช้รู้สึกแปลกใจทั้งที่ตอนอยู่ในจวน หลินเมิ้งหวู่มิเคยเชื่อฟังคำพูดของใครเลย

        เยว่ฉีมองทางหลินเมิ้งหวู่และหลินเมิ้งหยาด้วยสีหน้าประหลาดใจทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน แต่เหตุใดจึงมองไม่เห็นสายสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องเลย

        “พี่หลินเหตุใดท่านกับหลินเมิ้งหวู่จึงต่างกันนัก?”

        แอบกระตุกชายเสื้อของหลินเมิ้งหยาเยว่ฉีเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา

        ลูกสาวทั้งสองของสกุลเยว่ล้วนมีกิริยามารยาทงดงามอีกทั้งยังว่านอนสอนง่าย

        กอปรกับแม่ของพวกนางเป็นคนเด็ดขาดดังนั้นพวกนางจึงไม่เคยมีประสบการณ์ดังเช่นหลินเมิ้งหยา

        “ไม่ได้มีแม่คนเดียวกันดังนั้นจึงไม่เหมือนกัน”

        แม่ของหลินเมิ้งหยาอ่อนโยนและใจเย็นแม้จะอาศัยในจวนเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ทว่าคนรับใช้ล้วนชื่นชมนางทั้งสิ้น

        ไม่เหมือนซ่างกวนชิงนางรู้จักเพียงวิธีตบตีทรมานผู้อื่นเท่านั้น แม้แต่ความสงสารก็ไม่มีให้

        อย่าว่าแต่คนอื่นเลยขนาดนางที่เป็นลูกเลี้ยงยังถูกนางทำร้ายจนเกือบตาย

        ดังนั้นนางจะเหมือนแม่เลี้ยงของนางได้อย่างไร?

        “ก็จริงข้าคิดว่าพี่หลินสวยกว่านางมาก”

        แม้จะมีพ่อคนเดียวกันทว่าหลินเมิ้งหยาและหลินเมิ้งหวู่กลับมีความสวยงามไม่เหมือนกัน

        คนหนึ่งทั้งสวยและสง่างาม

        อีกคนเพียงแค่มีโครงหน้าที่งดงามชวนมองเท่านั้น

        เยว่ฉีหันซ้ายหันขวามองใบหน้าของทั้งคู่นางมั่นใจว่าหลินเมิ้งหยาเหมือนกับท่านลุงหลินมาก

        หลินเมิ้งหวู่ที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่กำมือแน่นสายตาจับจ้องมองทางกระดานคะแนน

        แม้จะโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากแต่เพราะฮองเฮารับสั่งกับนางด้วยตนเองว่าจะต้องมาเข้าร่วมงานล่าสัตว์ในครั้งนี้อีกทั้งยังต้องคิดหาวิธีดึงดูดความสนใจจากองค์ชายรัชทายาทจากซีฟานให้ได้

        มิเช่นนั้นนางคงไม่มีทางมาที่แบบนี้หรอก

        “ท่านแม่พวกนาง...”

        หมุนตัวหลินเมิ้งหวู่เดินเข้าไปหาซ่างกวนชิงที่กำลังดูการแข่งขันเมื่อเทียบกับลูกสาวที่กำลังหมดความอดทนแล้ว ซ่างกวนชิงสงบนิ่งกว่ามาก

        มองดูการแข่งขันตรงหน้านิ่งประหนึ่งคนหูหนวก

        “หวู่เอ๋อร์เจ้าเหมือนกับพวกนางอย่างนั้นหรือ?”

        น้ำเสียงยังคงเย่อหยิ่งเสมอต้นเสมอปลายในสายตาของซ่างกวนชิง พวกนางทั้งสามคนเป็นเพียงเศษขยะเท่านั้น

        มิอาจเทียบได้กับลูกสาวของตนเองสายเลือดบริสุทธิ์ สง่างามและชาญฉลาด

        “ก็จริงเจ้าค่ะข้าไม่เหมือนกับพวกนาง”

        แม้หลินเมิ้งหวู่จะอยากตอบโต้กลับแต่ถ้าครั้งนี้นางยังทำงานพลาด เกรงว่าฮองเฮาจะไม่มีทางให้โอกาสนางอีก

        “เจ้าวางใจเถิดเสด็จป้าของเจ้าพูดกับข้าแล้วคราวนี้จะทำให้เจ้ากลายเป็นชายาขององค์ชายรัชทายาทให้ได้ เจ้าจะต้องจะเอาไว้ใช่ว่าใครจะขึ้นเป็นชายาขององค์ชายรัชทายาทได้ อีกอย่างองค์ชายรัชทายาทผู้นั้นยังหล่อเหลา สง่างาม มีสายเลือดบริสุทธิ์ของชนชั้นสูงเหมาะสมกับเจ้ายิ่งนัก”

        คิดไม่ถึงเลยว่าเพราะการปฏิเสธของหลินเมิ้งหวู่คราวที่แล้วจะทำให้สาวใช้ของหลินเมิ้งหยาแย่งชิงตำแหน่งนั้นไป

        สามีที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ใครไม่เอาก็โง่แล้ว

        ดังนั้นเมื่อฮองเฮาเอ่ยว่าจะให้โอกาสกับหลินเมิ้งหวู่อีกครั้ง ทั้งสองจึงยอมรับมัน

        ทว่าหลินเมิ้งหวู่ต้องออกแรงมากพอสมควรเพื่อดึงดูดความสนใจขององค์ชาย

        “ท่านแม่องค์ชายคนนั้นจะพึงใจในตัวข้าจริงหรือ?”

        การแสดงของหลินเมิ้งหวู่ในงานเลี้ยงคราวแล้วสร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีของนางเอาไว้

        อีกทั้งยังตบตีกับชายารองจนใบหน้าบวมเปล่งยิ่งไปกว่านั้นนางทำให้ตนเองต้องขายหน้าระหว่างแสดงเต้นรำ

        แม้แต่คนหน้านาเช่นนางยังอดไม่ได้ที่หน้าแดงก่ำ

        หากถูกองค์ชายรัชทายาทแห่งซีฟานรังเกียจเพราะเรื่องเหล่านั้นนางยอมตายเสียดีกว่า

        “วางใจเถิดฮองเฮาเผยสถานะของเจ้าให้ฮ่องเต้หมิงรับรู้แล้ว ดังนั้นขอเพียงเจ้าแสดงตัวเรื่องราวจะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน”

        ซ่างกวนชิงจะต้องทำให้เขามาเป็นลูกเขยให้ได้ดังนั้น น้ำเสียงจึงค่อนข้างมั่นใจ

        หลินเมิ้งหวู่หันมองทางชายที่กำลังควบม้าหัวใจกระตุกระรัว

        หากนางได้ขึ้นเป็นชายาแห่งซีฟานก็ถือว่าไม่เลว

        คะแนนถูกประกาศออกมาอย่างต่อเนื่องผลคะแนนที่ออกมาในช่วงเช้าสูงลิ่ว

        หลินเมิ้งหยาและสาวใช้นั่งอยู่บนเก้าอี้มองดูสัตว์ที่ถูกกองพะรเนินเทินทึก รู้สึกสนใจเล็กน้อย

        สัตว์เหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นเพียงไก่ฟ้าและกระต่ายพ่อครัวจากวังหลวงนำสัตว์เหล่านั้นไปล้างจนสะอาดก่อนจะนำไปทำอาหารกลางวันอันแสนโอชะ

        แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่เห็นด้วยกันการฆ่าสัตว์แต่ก็ถูกบรรยากาศคึกครื้นนำพาจนเกิดอารมณ์ร่วม

        เหล่าชายหนุ่มเพียรพยายามแสดงความสามารถของตนเองออกมา

        แม้แต่หลงเทียนหยู๋ที่มีใบหน้าเย็นชาเองก็ถูกการแข่งขันของพวกผู้ชายทำให้ต้องแสดงความสามารถของตนเองออกมา

        เวลาในช่วงเข้าหลงเทียนหยู๋จับสัตว์ได้เป็นจำนวนมาก ทว่าสัตว์ที่เขาได้มาล้วนยังมีชีวิตไม่เหมือนสัตว์ของผู้อื่นที่ถูกยิงจนตาย

        เขาผูกตาข่ายไว้กับธนูดังนั้นสัตว์ที่ถูกจับได้จึงยังมีชีวิตอยู่

        เพราะฉะนั้นคะแนนของเขาจึงติดอันดับหนึ่งในสามของผู้มีคะแนนสูงสุด

        “ท่านอ๋องของพวกเราทั้งกล้าหาญและหล่อเหลาว่าไหมเจ้าคะนายหญิง”

        ป๋ายซ่าวแอบหัวเราะคิกคักซุกซนเอ่ยแถวพระชายาหลายวันมานี้นางดูออกว่าพระชายาและท่านอ๋องเข้ากันได้ดี ราวกับเป็นคน ๆ เดียวกัน

        หากมิใช่เพราะได้เห็นกับตาตัวเองคงไม่มีใครเชื่อหรอกว่า ท่านอ๋องผู้มักจะแสดงสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งจะอ่อนโยนเมื่ออยู่ต่อหน้าพระชายา

        “เจ้านี่หนาป๋ายจื่อ รีบไปหยิบขนมมาอุดปากนางเอาไว้”

        ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาร้อนผ่าว

        แต่เมื่อนึกได้ว่าสุดท้ายแล้วผู้ชายที่เพียบพร้อมคนนี้มิใช่ของนางมุมปากพลันกระตุกยิ้มขมขื่น

        ช่างเถิดจะคิดมากทำไมกัน

        “พวกเขามาแล้วพวกเราไปดูกันเถอะ”

        เยว่ฉีที่จับจ้องมองทางป่าหนาทึบตลอดเวลาร้องบอกเสียงดัง

        หลินเมิ้งหยารีบหันหน้าไปจนกระทั่งได้เห็นร่างสูงยาวพุ่งออกมาด้านหน้าสุดหัวใจของนางรู้สึกอบอุ่นอ่อนหวานอย่างบอกไม่ถูก

        เขามักจะโดดเด่นเสมอมิต่างอะไรจากสายฟ้าที่ทุกคนพร้อมที่จะร้องตะโกนขานชื่อของเขา

        นี่คือความสามารถพิเศษของหลงเทียนหยู๋ไม่ว่าใครก็มิอาจปฏิเสธได้ อีกทั้งยังมิมีใครเก่งกาจเท่า

        พริบตาเดียวหลงเทียนหยู๋ควบม้ารวดเร็วราวกับกำลังบิน ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        ทิ้งสัตว์ที่ถืออยู่ในมือลงกระโดดลงจากหลังม้า ใบหน้าท่าทางหล่อเหลาทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหลงใหล

        หลินเมิ้งหยายิ้มก่อนจะเข้าไปต้อนรับ

        “ท่านอ๋องเหนื่อยไหมเพคะ?”

        เอ่ยถามด้วยความใส่ใจเสมือนคู่สามีภรรยาที่รักใครกันดี

        แม้จะมีเหงื่อหยาดเหงื่อโทรมกายทว่ากลับส่ายหน้า มือหน้าโบกสะบัด หลินขุ๋ยรีบน้ำกรงเล็กกรงหนึ่งมายื่นให้

        ในกรงเล็กกรงนั้นมีสัตว์ตัวเล็กสีขาวนอนขดตัวอยู่

        หลินเมิ้งหยามองสำรวจที่แท้มันคือลูกสุนัข

        “นี่คือสุนัขพันธุ์ไหนหรือ?”

        ลูกสุนัขตัวนี้เพิ่งจะถูกคลอดออกมาได้เพียงไม่นานแม้แต่เสียงร้องยังน่ารัก

        “มันคือหมาป่า”

        นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นหมาป่าน้อยตัวนี้มิรู้ว่าทำไม หลงเทียนหยู๋จึงรู้สึกคุ้นเคยกับมันนัก

        พ่อแม่หมาป่าถูกฆ่าตายเพราะการล่าสัตว์ในคราวนี้ดังนั้นจึงเหลือมันเพียงตัวเดียว

        ขณะที่กำลังแก่งแย่งลูกหมาป่าตัวน้อยนี่หลงเทียนหยู๋แสดงความสามารถของตนเองออกมาเต็มที่

        เหตุเพราะดวงตาใสซื่อของลูกสุนัขตัวนี้คล้ายคลึงกับดวงตาของใครบางคนในจวนของเขามิมีผิด

        เขาจึงนำมันกลับมามอบให้หลินเมิ้งหยา

        ผลปรากฏว่านางชอบมาก

        “หมาป่า?ทำไมหมาป่าน่ารักมากขนาดนี้กันนะ”

        หลินเมิ้งหยานำลูกหมาป่าออกมาอุ้มแม้สัตว์จะดุร้ายมากสักเพียงไหน ทว่าเมื่อพวกมันยังเล็ก พวกมันกลับน่ารักมาก