ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        ฝีเท้าสองคนนั้นว่องไวปราดเปรียวทั้งยังใช้วิชาตัวเบาออกไปที่ศาลานอกเมืองแล้ว

        มู่อวิ๋นจิ่นไล่ตามมาหยุดตรงต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกมาไม่ไกลหากไม่ได้การช่วยเหลือจากฉีฉี่อาศัยเพียงแค่พลังของนางอาจไล่ตามชายสองคนนั้นไม่ทัน

        มู่อวิ๋นจิ่นเปลี่ยนอิริยาบถนั่งสบายๆ อยู่บนกิ่งไม้ที่เขียวขจีส่วนสายตาจับจ้องไปที่สองคนนั้นอย่างหัวไม่วางหางไม่เว้น

        นางนึกในใจถึงเรื่องที่ฉู่ลี่รับปากว่าจะไม่ไปข้างนอกนั่นหมายความว่าแผนการของชายสองคนนั้นย่อมไม่มีทางสำเร็จได้

        เพียงแต่สิ่งที่มู่อวิ๋นจิ่นยังคงกระหายใคร่รู้คือหนอนบ่อนไส้ข้างกายฉู่ลี่เป็นใครกันแน่

        แต่ต่อให้หนอนบ่อนไส้มาปรากฏตัวต่อหน้านางคงจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร

        เนื่องจากฉู่ลี่ไม่ได้บอกให้นางรับรู้เรื่องของเขามากนักแม้แต่สิ่งของที่เขาตามหา นางยังมิทราบว่าเป็นของสิ่งใด

        เวลาล่วงเลยไปไม่นานนักศาลาเบื้องหน้ามีคนปรากฏตัวขึ้นอีกเจ็ดแปดคน ที่ดูแล้วสนิทสนมคุ้นเคยกับสองคนนั้น

        เจ็ดแปดคนนั้นกระซิบกระซาบกันว่าฉู่ลี่ยังไม่มาปรากฏตัว

        พวกเขาจึงล้อมวงปรึกษากันครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนสุดท้ายผู้ที่คาดว่าเป็นหัวหน้าก็ตัดสินใจขึ้น “ด้วยเหตุการณ์เกิดขึ้นจึงมีการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นพวกเราสลายตัวกันก่อน”

        สิ้นเสียงเหล่าคนพวกนั้นต่างพากันแยกย้ายกันกลับไป ทว่าจู่ ๆ กลับมีลมลูกใหญ่พัดโหมขึ้นตามมาด้วยลูกธนูขาวที่พุ่งเข้าไปในศาลา คนในนั้นที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกลับถูกธนูพุ่งปักเข้าจนล้มพับสิ้นลมในทันที

        มู่อวิ๋นจิ่นมองดูด้วยความตกใจหันมองรอบข้างเห็นเป็นติงเสี่ยนที่พาองครักษ์ชุดม่วงเดินออกมาจากที่ซ่อนตัว

        ติงเสี่ยนเดินเข้าไปในศาลาคลำตัวของคนที่ตายจนพบกับจดหมายลับฉบับหนึ่งที่ร่างของผู้เป็นหัวหน้า

        พอค้นเจอจดหมายลับติงเสี่ยนได้นำองครักษ์ลับชุดม่วงกลับในทันที

        หลังจากติงเซี่ยนกลับไปแล้วมู่อวิ๋นจิ่นที่แอบซุ่มอยู่บนกิ่งไม้กลับหัวเราะเยาะตนเอง พลางส่ายหน้าไปมา “เหอะ ข้านี่ช่างคิดเข้าข้างตัวเองจริงเชียว ฉู่ลี่คิดแผนรับมือไว้แล้วความเป็นห่วงเป็นใยของข้าช่างเปล่าประโยชน์เหลือเกิน”

        …

        ระหว่างที่เดินกลับอยู่นั้นมู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกหงุดหงิดระคนความขัดเคืองไปตลอดเส้นทาง

        ขณะที่เดินผ่านร้านขนมเปี๊ยะปิ้งมู่อวิ๋นจิ่นควักเงินซื้อมาสองชิ้น ทานไปเดินไปโดยไม่คิดจะกลับไปที่เรือน

        พอคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนคนโง่ก็พลอยต่อว่าตัวเองไม่หยุดที่ชอบคิดเผื่อคนอื่นโดยที่เขาไม่ต้องการ

        มู่อวิ๋นจิ่นคิดไปก็กัดขนมเปี๊ยะปิ้งอย่างแรงคลายความขัดเคืองจู่ ๆ กลับมีชายในชุดม่วงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง

        มู่อวิ๋นจิ่นเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนเอ่ยปากว่า “องค์ชายหกออกมาทำอะไรที่นี่?”

        ฉู่ลี่เหล่ตามองกลับด้วยสายตาแน่นิ่ง “ผู้ทำนายโชคชะตาบอกว่าเจ้าหน้าตาหมองคล้ำ กำลังจะมีเคราะห์มิใช่หรือ?”

        “แล้วยังไงเล่า จะมีเคราะห์ จะโชคร้ายก็เป็นเรื่องของข้า” มู่อวิ๋นจิ่นถลึงตาจ้องฉู่ลี่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญใจแล้วเดินนำเขาไป

        ฉู่ลี่จ้องมู่อวิ๋นจิ่นด้วยไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ทว่าทำได้เพียงเดินตามหลังนางไป

        ติงเสี่ยนเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้าได้แต่ภาวนาว่าอย่าเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นเลย

        ตลอดเส้นทางเดินกลับมู่อวิ๋นจิ่นสนใจเพียงตัวนางเองเท่านั้น โดยละเลยที่จะต่อว่าหรือด่าทอฉู่ลี่

        “พระชายายังโกรธอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?” ติงเสี่ยนถามเพื่อทำลายบรรยากาศที่กดดัน

        แต่ว่ามู่อวิ๋นจิ่นกลับมิได้สนใจในสิ่งที่ติงเสี่ยนเอ่ยถามแม้แต่น้อย

        ติงเสี่ยนยกมือขึ้นลูบหัวพลางหัวเราะแก้เขิน “เอาอย่างนี้แล้วกันพ่ะย่ะค่ะองค์ชายจัดการธุระเรียบร้อยแล้ว พวกเราสามารถเดินทางกลับจวนที่เมืองหลวงได้แล้วพระชายามีสิ่งใดที่อยากซื้อหรือไม่จะได้ถือโอกาสแวะซื้อระหว่างทางกลับก่อนตะวันตกดินพ่ะย่ะค่ะ”

        พอได้ยินว่าต้องเดินทางกลัวจวนมู่อวิ๋นจิ่นกลับชะงักแน่นิ่ง ก่อนหันกลับไปมองติงเสี่ยนและฉู่ลี่ “องค์ชายจัดการธุระเสร็จหมดแล้วใช่หรือไม่?”

        “ใช่” ฉู่ลี่พยักหน้า

        “อย่างนั้นก็ดี ในที่สุดจะได้กลับจวนเสียที กลับตอนนี้เลย” มู่อวิ๋นจิ่นแสยะยิ้มก่อนสะบัดหน้าเดินกลับไปที่พัก

        …

        ในระหว่างที่นั่งรถม้ากลับ

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งอยู่ฝั่งที่ติดหน้าต่างนางเปิดม่านแล้วเอาแต่มองออกไปข้างนอก

        ฉู่ลี่เห็นมู่อวิ๋นจิ่นมีท่าทางผิดปกติทว่ากลับหัวเราะเสียงเบาโดยที่ไม่ได้เอ่ยคำใด

        รถม้าเดินทางโดยใช้เวลาประมาณสองชั่วยามจนกลับมาถึงจวนองค์ชายหกในเมือง

        ทันทีที่รถม้าหยุดลงมู่อวิ๋นจิ่นรีบกระโดดลงจากรถม้าพุ่งตัวเข้าไปในจวน โดยไม่สนใจฉู่ลี่ที่อยู่ด้านหลัง

        ฉู่ลี่กรอกสายตาไปมา “เจ้าไปกำชับให้แม่นมเสิ่นปลอบนาง”

        ติงเสี่ยนชะงักไปชั่วครู่ใจอยากบอกให้องค์ชายไปปลอบด้วยตัวเอง แต่กลับไม่รู้จะบอกอย่างไรดี

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินไปหลังจวนเห็นแม่นมเสิ่นนั่งเย็บปักถักร้อย โดยมีจื่อเซียงนั่งเรียนอยู่ด้านข้าง

        “จื่อเซียง” มู่อวิ๋นจิ่นตะโกนเรียก

        พอจื่อเซียงได้ยินเสียงเรียกของมู่อวิ๋นจิ่นก็รีบหันขวับไปมองทันที

        ก่อนแม่นมเสิ่นจะพูดขึ้นว่า “โอ้โห ข้างกายของพระชายามีแต่องครักษ์คงไม่ดีเท่ามีบ่าวคอยรับใช้อยู่ด้านข้าง”

        “ใช่แล้ว บ่าวไม่เคยเห็นคุณหนูอยู่ในสภาพนี้ ผมเผ้าไม่เรียบร้อยอาภรณ์ไม่เรียบกริบ ทว่าคุณหนูของพวกบ่าวแต่งตัวอย่างไรก็ดูดีเสมอเจ้าค่ะ” จื่อเซี่ยงยิ้มจาง ๆ

        เมื่อเห็นแม่นมเสิ่นกับจื่อเซียงจิตใจของมู่อวิ๋นจิ่นจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย “ข้าคิดถึงพวกเจ้าเหลือเกิน…”

        “พระชายา ประเดี๋ยวใครมาเห็นสภาพของท่านเช่นนี้คงหัวเราะเอานะเจ้าคะ”แม่นมเสิ่นช่วยปัดอาภรณ์ที่เลอะสกปรก

        ระหว่างที่นายบ่าวกำลังพร่ำคิดถึงกันอยู่ฉู่ลี่และติงเสี่ยนก็เดินตามหลังเข้ามา

        เมื่อมู่อวิ๋นจิ่นเห็นฉู่ลี่กับติงเสี่ยนเดินเข้ามานางก็สะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปที่เรือนลี่เฉวียน

        ฉู่ลี่ได้แต่ส่ายหน้าให้กับการกระทำของนาง

        “หือ น่าแปลกจริงเชียว เมื่อครู่พระชายายังคุยกับบ่าวอย่างสนุกสนานพอพวกท่านเข้ามาพระชายาก็วิ่งไปเลย หรือว่าติงเสี่ยนทำให้พระชายาโกรธ?” แม่นมเสิ่นที่มองไปยังติงเสี่ยนเอ่ยขึ้น

        ติงเสี่ยนรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่าเลย ๆ กระผมมิกล้าทำให้พระชายาโกรธเคือง”

        “นั่นก็ถูก…” แม่นมเสิ่นเหลือบมองไปที่ฉู่ลี่แต่มิกล้าจ้องหน้าด้วยฐานะองค์ชายสูงส่งกว่า ทำได้แค่เอ่ยขึ้นมาว่า “สตรีก็เช่นนี้แหละเพคะ อารมณ์แปรเปลี่ยนดั่งสายลม แค่เอาใจหน่อยก็หายแล้ว”

        เอาใจ?

        ฉู่ลี่ขมวดคิ้วสีหน้าแน่นิ่งคนอย่างฉู่ลี่เคยไปเอาใจสตรีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

        แม่นมเสิ่นเห็นว่าฉู่ลี่ยังไม่เข้าใจสิ่งที่นางต้องการสื่อจึงทำได้เพียงรอดูละครฉากสนุกเท่านั้น

        …

        หลังจากมู่อวิ๋นจิ่นเดินกลับเข้าเรือนก็ได้สั่งให้จื่อเซียงเตรียมน้ำร้อนให้นางอาบ

        มู่อวิ๋นจิ่นลงไปแช่น้ำร้อนบีบนวดคอไปมา ส่วนจื่อเซียงที่กำลังโยนกลีบดอกไม้เข้าไปในอ่างพูดขึ้นพลางยิ้มออกมาว่า “บ่าวนึกว่าคุณหนูจะไปครึ่งเดือนที่แท้ไปเพียงสามวันก็กลับมาแล้วนะเจ้าคะ”

        “ทำไมหรือ เจ้าไม่อยากให้กลับมาอย่างนั้นหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นยิ้มมุมปาก

        จื่อเซียงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ“มิได้เจ้าค่ะ บ่าวติดตามรับใช้คุณหนูตั้งแต่เล็กแต่น้อยนี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูไปข้างนอกโดยไม่พาบ่าวไปด้วย จึงเป็นห่วงเจ้าค่ะ”

        ได้ยินเช่นนั้นมู่อวิ๋นจิ่นค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก “เดิมทีข้าคิดว่าออกไปกับฉู่ลี่จะมีเรื่องสนุก แต่สุดท้ายกลับน่าเบื่อสิ้นดี”

        ยิ่งนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองธารรัตติกรมู่อวิ๋นจิ่นก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์

        “โชคยังดีที่ไปเพียงแค่สามวันในเมื่อคุณหนูกลับมาแล้วก็พักผ่อนให้เพียงพอเถอะเจ้าค่ะบ่าวได้นำเครื่องหอมวางไว้ในห้องนอนช่วยเรื่องการหลับเจ้าค่ะ ”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้า “เจ้านี่ช่างละเอียดรอบคอบในกระเป๋าของข้ามีเครื่องประดับกับแป้งผลัดหน้าที่ซื้อในเมืองธารรัตติกรเจ้าเลือกเอาที่ชอบไปแล้วกัน”

        “ขอบพระคุณคุณหนูเจ้าค่ะ” จื่อเซียงเดินออกไปด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความดีอกดีใจ

        มู่อวิ๋นจิ่นที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วสวมอาภรณ์นอนเล่นอยู่บนเตียงอันอ่อนนุ่มเมื่อได้กลิ่นจากเครื่องหอมที่จื่อเซียงนำมาวางไว้ลอยโชยมาทำให้นางรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนขึ้น

        …

        มู่อวิ๋นจิ่นหลับลึกจนเช้าของวัน

        “จื่อเซียง” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยเรียกหลังจากหลับอย่างเต็มอิ่ม

        จื่อเซียงรีบเปิดประตูเดินเข้ามา “คุณหนูตื่นได้เวลาพอดี เมื่อครู่มีคนมารายงานว่าฉินไท่เฟยเชิญคุณหนูกับองค์ชายหกไปทานอาหารกลางวันด้วยกันเจ้าค่ะหากวันนี้คุณหนูไม่มีธุระอื่น รอให้ทานอาหารเช้าเรียบร้อย ก็สามารถเข้าวังไปพบฉินไท่เฟยก่อนได้เจ้าค่ะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินลงจากเตียงไปนั่งเก้าอี้เพื่อให้จื่อเซียงเกล้าผมผลัดแป้งให้

        ไม่นานนักจื่อเซียงได้เกล้าผมพร้อมกับเลือกปิ่นที่ฉินไท่เฟยประทานให้เสียบเข้าไปในมวยผมพลางเอ่ยปากว่าฉินไท่เฟยต้องดีใจอย่างแน่นอน

        มู่อวิ๋นจิ่นอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เดี๋ยวนี้เจ้าโตขึ้นแล้ว ความคิดความอ่านก็โตขึ้น”

        “ตอนนี้คุณหนูแต่งเข้าจวนองค์ชายหก บ่าวเป็นคนติดตามมาที่นี่เพียงคนเดียวฉะนั้นทุกคำพูดทุกการกระทำย่อมแสดงถึงหน้าตาของคุณหนู บ่าวกลัวทำอะไรผิดพลาดและส่งผลให้คุณหนูขายหน้าเจ้าค่ะ”จื่อเซียงอธิบาย

        “เจ้าทำได้ดีมากแล้ว” มู่อวิ๋นจิ่นหันไปยิ้มให้

        จื่อเซียงดีใจที่ได้ยินคุณหนูชื่นชม

        จากนั้นนายบ่าวก็พากันเดินมาที่ห้องโถงก่อนได้ยินแม่นมเสิ่นกำชับบ่าวรับใช้ให้ทำความสะอาด

        “องค์ชายเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทตั้งแต่เช้าตรู่พระชายาจะรับอาหารเช้าหรือไม่เจ้าคะ?”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าก่อนเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะตักโจ๊กถั่วแดงเข้าปาก จากนั้นถามอย่างสงสัยขึ้นมาว่า “ขนมเปี๊ยะปิ้งมาได้อย่างไร?”

        มู่อวิ๋นจิ่นมองดูพบว่าเหมือนกับขนมเปี๊ยะปิ้งที่เมืองธารรัตติกรจึงได้ถามขึ้น

        “ขนมเปี๊ยะปิ้งนี้ องค์ชายได้สั่งให้แม่ครัวทำไว้ก่อนเข้าวังโดยบอกว่าพระชายาชอบทานเจ้าค่ะ” แม่นมเสิ่นพลางอมยิ้ม

        มู่อวิ๋นจิ่นได้ยินแม่นมเสิ่นเล่าเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจขึ้นมา