สนามบินสุวรรณภูมิ
"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก"
คุณดนัยมารับลูกชายที่กลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศพร้อมกับเพื่อนสาวอีกคนที่ผู้เป็พ่อมองออกว่าฝ่ายหญิงมองลูกชายของตนด้วยแววตารักใคร่
"สวัสดีค่ะคุณลุง ฟ้าใสนะคะที่เราเคยเจอกันรอบที่แล้วค่ะ"
"อ่อๆ จำได้ๆ เป็ไงมาไงถึงได้กลับพร้อมกับล่ะลูก"
"พอดีหนูจบพร้อมกันกับแทนค่ะ เลยนัดกันกลับไทยพร้อมกันจะได้มีเพื่อน เดี๋ยวหนูขอตัวก่อนนะคะคุณแม่ให้คนมารอรับที่หน้าทางออกแล้ว แล้วเจอกันนะคะแทน บาย"
ยังไม่ทันที่ผู้เป็พ่อได้ถามอะไรต่อหญิงสาวที่มีชื่อว่าฟ้าใสก็วิ่งออกไปจนคุณดนัยถึงกับมึนงงไปเร็วมาเร็วขนาดนั้นเลย
"ไม่ต้องงงหรอกครับคุณดนัย ฟ้าเขาก็เป็อย่างนั้นแหละครับไปไวมาไวน่าจะชื่อลมมากกว่า ฮ่าๆ " แทนไทตอบพลางหัวเราะกับท่าทีโก๊ะๆของเพื่อนสาว
"ไม่ใช่ว่าลูกพ่อชอบแบบนี้เหรอ"
พอได้เห็นท่าทีของลูกชายที่ดูจะร่าเริงแจ่มใสเวลาพูดถึงเพื่อนสาวคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งค่อนชีวิตก็อดที่จะถามไม่ได้
"ไม่หรอกครับพ่อ ตอนนี้ผมยังไม่คิดเื่นั้นอยากลุยงานมาก ความรู้มันแน่นจะทะลักออกมาแล้วครับ ปะกลับบ้านกันป่านนี้นมสาวคงทำอาหารอร่อยๆ ไว้รอผมแล้ว"
แทนไทคิดตามที่พูดจริงๆ พร้อมกับโอบกอดผู้เป็พ่อแล้วดึงไปทางออกเพื่อกลับบ้าน เขาคิดถึงบ้านมากๆ และคิดถึงใครอีกคนที่ไม่เคยแม้จะสนใจเขาเลย แต่เขาก็ยังบ้าไม่คิดจะลืมเธอสักที
รถยนต์คันใหญ่วิ่งเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แทนไทไม่ได้กลับมาหลายปี มองดูรอบๆบ้านที่ยังเหมือนเดิมอยู่ด้วยความคิดถึง
"ตาเพชรบอกว่าเสร็จงานจะแวะมากินข้าวที่บ้านด้วยนะ"
คุณดนัยบอกกับลูกชายที่มองไปรอบๆ บ้านคงจะคิดถึงบ้านมากหรือคิดถึงคนข้างบ้านไม่รู้
่เย็นพรเพชรก็แวะมาจริงตามที่ผู้เป็พ่อบอก แต่ไร้วี่แววของคนที่เขารอคอยมาหลายปีเธอคงลืมเขาและมีคนอื่นไปแล้วตามที่ได้ยินข่าวมา
"โอโหไม่เจอกันนานน้องพี่หล่อขึ้นเป็กองเลย แบบนี้ยัยแพรเห็นต้องหลงตายเลย" พรเพชรเอ่ยแซวน้องชายคนสนิทที่หล่อขึ้นมากจริงๆ
"แพรเขาไม่ชอบแบบผมหรอกครับ เขาคงชอบแบบอื่น ไอ้เรามันเป็ได้แค่เพื่อนสนิท ฮ่าๆ "
แทนไทพูดติดตลกตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองเริ่มทำใจเื่แพรพลอยได้บ้างแล้ว อาจเพราะไม่เจอเธอนานและเธอก็มีคนอื่นเขาก็ควรจะเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว
"แกไม่รุกเอง ถ้ามันพูดยากนักก็จับปล้ำซะเลยพี่เป็กำลังใจให้ จะทำเป็หูหนวกตาบอดเลย"
"ฮ่าๆ เดี๋ยวผมจะลองดูนะครับ"
แทนไทก็เคยคิดแบบนั้นแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้แพรพลอยจะเป็ยังไง ดูจากตามสื่อเธอสวยขึ้นมากแถมยังแต่งตัวเปรี้ยวกว่าแต่ก่อนอีก
แพรพลอยไม่เป็อันเที่ยวเพราะใจมันมัวแต่จะคอยคิดถึงแต่ว่าวันนี้แทนไทกลับมาแล้ว ไม่รู้ทำไมเธอที่มั่นใจมาตลอดว่าไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทคนนี้แต่ใจมันกลับชอบไหววูบแปลกๆ เวลาคิดว่าเขาอาจมีคนที่รักแล้ว
"ต้องโทษไอ้พรหมจรรย์บ้าๆนั่นที่ทำให้ฉันเพ้อเจ้อมาหลายปี"
หญิงสาวโมโหตัวเองพร้อมกับซดเหล้าลงคอเพื่อระบายอารมณ์ที่ไม่คงที่ในวันนี้
"ยัยแพรเป็อะไรวันนี้ ดื่มเยอะนะแก"
เจนนี่สงสัยเพื่อนสาวคนสวยั้แ่มาถึงก็ซดเหล้าเอาซดเอาอย่างกับคนอกหัก แต่คงไม่ใช่อกหักแน่นอนเพราะแม่คาสโนวี่คนนี้มีข่าวกุ๊กกิ๊กไปทั่วแต่ไม่เคยคบใครจริงจังสักคน
"เบื่อว่ะแก ไม่ต้องห่วงหรอกเมาก็นอนนี่ร้านนี้เป็ของนัยกับ..." แพรพลอยชะงักคำพูดไม่อยากพูดถึงคนๆนั้นให้แปลบในใจ
"กับใคร คนที่แกกำลังคิดถึงอยู่รึเปล่า"เจนนี่รู้ทัน
"อืม เพื่อนเก่า"
หญิงสาวตอบอย่างเหม่อลอยคิดถึงแทนไทจนแทบอยากจะร้องไห้ คิดถึงคนที่เคยง้อเวลาเธองอนทำไมนะ ทำไมเธอถึงไม่ลืมเขาสักทีหรือเพราะเขาเป็คนแรกของเธองั้นเหรอ
"ไอ้แทนกลับมาแล้วเหรอว่ะ วันนี้ไม่มาดูกิจการหน่อยรึไงไม่มาตั้งกี่ปีรอรับแต่เงิน ใช้แรงงานข้าอย่างกับทาส "
ดนัยรู้ว่าเพื่อนรักกลับมาไทยแล้วประจวบเหมาะกับมองเห็นแพรพลอยนั่งซดเหล้าอยู่
"พูดขนาดนี้กูต้องไปแล้วไหม "
แทนไทที่อาบน้ำเสร็จกะจะนอนพักสักหน่อยพอรับโทรศัพท์ของดนัยแล้วก็คงไม่ไปคงจะไม่ได้ไหนๆก็ไม่ได้ไปนานหลายปี อีกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่ง่วงด้วยเวลาที่ต่างกันเลยยังทำให้ไม่ชิน
เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนหูอื้อมองไปยังเหล่าผีเสื้อราตรีออกมาเต้นแข่งกับแสงไฟที่หลากหลายสีจนตาลาย
แทนไทยืนดูอยู่สักพักก่อนจะเดินเข้าไปหาดนัยในห้องวีไอพีที่มองเห็นรอบทิศทางของผับนี้
"สุดหล่อมาแล้วเว้ย"
หมับ!
ดนัยเดินเข้าไปกอดเพื่อนรักด้วยความคิดถึงไม่ได้เจอกันหลายปีแทนไทดูดีขึ้นมากขนาดเขาเป็ผู้ชายด้วยกันยังยอมรับว่ามันหล่อจริงๆ
"เป็ยังไงบ้างวะได้สาวกลับมาด้วยไหม "
"ได้อะไรกูไปเรียน" แทนไทบอกพร้อมกับยกเหล้าเข้าปาก
"มึงคิดถึงคนทางนี้มากกว่า มานี่กูจะให้มึงดูอะไร"
ดนัยดึงแทนไทมาที่กระจกที่ข้างบนมองเห็นข้างล่างได้ชัดแจ๋ว แต่ข้างล่างกลับมองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด
"อะไรของมึงวะ"
"อย่าเพิ่งโวย เื่นี้มึงต้องขอบคุณกูแน่ นั่นคนที่มึงคิดถึง"
ตอนแรกแทนไทก็ยังงงกับเพื่อนคนนี้แต่พอมองไปยังมือดนัยที่ชี้ไปยังบาร์เหล้าเห็นหญิงสาวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดนั่งนัวเนียอยู่กับผู้ชายที่มือไม้ของมันกำลังเลื้อยไปทั่วตัวเธออยู่
แพรพลอย เธอมาอยู่ที่นี่เองที่ไม่ไปรับไม่ไปหาเขาก็เพราะทำตัวแบบนี้สินะ ร่านเขาเปิดซิงให้แล้วคงจะวิ่งเข้าใส่พวกผู้ชายเลยงั้นสิ
"จัดการเองนะ กูไปดูร้านก่อนยังไงก็ใจเย็น"
ดนัยไม่รู้ความสัมพันธ์ของเพื่อนทั้งสองไปถึงไหนแล้ว แต่ที่เขาแน่ใจมาตลอดเลยคือแทนไทรักแพรพลอยมากและไม่มีวันลืมได้เด็ดขาด
แทนไทไม่รู้ว่าตัวเองโมโหขนาดที่เดินลงมานั่งข้างหลังเธอั้แ่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองโมโหเธอในฐานะอะไร
เพราะความคิดนั้นทำให้แทนไทเพียงแค่มานั่งข้างๆเธอซึ่งเธอก็มัวแต่สนใจผู้ชายคนนั้นเลยไม่เห็นว่าเขานั่งอยู่
"หนุ่มหล่อชื่ออะไรจ๊ะมีแฟนรึยังเอ่ย" อยู่ดีๆก็มีสาวสวยคนหนึ่งเข้ามาชนแก้วและทักทายแทนไทจะไม่ตอบก็อะไรอยู่
"ชื่อแทนไท ยังไม่มีแฟน"
แทนไทจงใจพูดเสียงดังให้ผู้หญิงอีกคนได้ยินและมันก็ได้ผลเพราะชื่อและเสียงที่คุ้นเคยทำให้แพรพลอยถึงกับชะงัก เธอจำเสียงนี้ได้แม้จะเมามากแค่ไหนก็ตาม
144
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
